Raven - All for One (1983)

Weeral een album uit mijn geliefde jaren tachtig, tevens een album dat fijntjes balanceert op de grens tussen Hardrock en Metal. Dit is pure onversneden metal: pompende bas, scheurende gitaar en donderende drums met hoge vocalen en ook wel de cliché-teksten van die tijd, maar dit vind ik een geweldig album en één eeuwigdurend vet feest: leg dit album op, volume op stevig niveau, vuist(en) in de lucht en masseer nadien maar de nekspieren.
Dit derde album werd opgenomen met volgende originele line-up: Mark Gallagher (gitaar), John Gallagher (bas, zang en broer van Mark) en Rob ‘Wacko’ Hunter (drums). Op de achterzijde staat de drummer met zo’n American Football helm op zijn tronie: lekker stoer.
De muziek is zeer stevig, wat zeg ik: heel stevig. Absolute hoogtepunten: Mind Over Metal, All For One, Run Silent Run Deep (mooie solo halverwege en tempoversnelling met bijhorende solo naar het einde van de song toe) en Hung Drawn & Quartered.
Ik heb deze in de jaren tachtig op vinyl gekocht en op deze originele versie staan enkel de eerste tien nummers (vijf op elke kant), dus tot en met Athletic Rock, een verzoek tot correctie heb ik ingediend. Over de nummers 11, 12 en 13 kan ik geen oordeel vellen.

In 1983 komt Raven met alweer het derde album genaamd All For One. Als een van de vaandels dragers van het NWOBHM stroming slagen ze erin met dit album een ijzer sterk geheel neer te zetten.
Het rock, maar is ook nog hard genoeg om door te gaan als metal. Geniale vocalen en meezing stukken, toffe solo's krijgen we voor de kiezen. Je hoort dat de band gegroeid is sinds de vorige twee releases.

Dit is een klassieker en zeker een aanrader voor iedereen die van goede heavy metal houd.

Vaak schrijf ik veel te lange verhalen, hier kan ik het kort houden. Verwacht ten opzichte van hierboven geen nieuwe inzichten, want: goed en zwaar geproduceerd door Michael Wagener, hakkende slaggitaren wat nieuw was in die periode, minder snel dan de voorgangers maar wel heavy, mooie hoesfoto, invloedrijk als brug tussen de New wave of British heavy metal en speed-/thrashmetal en natuurlijk véééél energie, heerlijk gitaarwerk en eigenwijze zang.
Dat de band het live waarmaakte zonder dat de gitaren konden worden gedubbeld, hoorde ik in januari 1984 bij Countdown Café met enthousiaste aankondiging van Alfred Lagarde.

In 2008 noteerde Germ nog: "Raven bleef nog wel regelmatig albums afleveren, maar kon nooit meer aanhaken bij de snel evoluerende metal wereld.". Die stelling was correct tot in 2015 ExtermiNation verscheen, gevolgd door Metal City (2020) en All Hell's Breaking Loose (2023), waar het in alle gevallen ráák is.
Goudeerlijk-in-je-smoel, de oren kietelend en hárd. Favootjes van dit album: Mind over Metal, All for One, Run Silent Run Deep, Seek and Destroy en Hung, Drawn & Quartered.