Primal Scream - Screamadelica (1991)

Schatplichtig aan The Stone Roses.......

Na 6 jaar een Rock band te zijn geweest kwam daar in 1988 de ommezwaai, de band leden kwamen in aanraking met Acid house tijdens de 2e Summer Of Love.........

Nadat er van hun nummer I'm Loosing More Than I'll Ever Have een remix werd gemaakt door Andrew Weatherall nouja remix zeg maar gerust re-make, want hij heeft het nummer volledig van al zijn franje ontdaan en gedubd, voorzien van de drumloop van een obscure remix van Eddie Brickell's What I Am en voorzien van de beroemde sample van Peter Fonda uit de cult road-movie The Wild Angels "We Wanne Be Free, We Wanne Get Loaded, We Wanne Have a Good Time"......... En zo was een instant Rave-Classieker geboren het nummer kreeg de toepasselijke titel Loaded mee, en werd een behoorlijke hit.

Na het Sucses van Loaded werd besloten om verder samen te werken met Weatherall wat resulteerde in het album Screamadelica......
Weatheral nam de productie van bijna alle nummers op zich waardoor de Psychedelice Acid Dance factor op dit album zeer hoog is de enige uitzonderingen hier op zijn de 2 nummers die geproduceert zijn door Stone's producer Jimmy Miller nl. Movin' On Up en Dammaged.......
Verder heeft The Orb een verrassende dubtransmissie van Higher Than the Sun ingebracht.
En heeft Hypnotone van het 13th Floor Elevators Slip Inside This House een grauwend en grommend door bas aangedreven monster gemaakt.

In Engeland liep men weg met het album terwijl aan de andere kant van de Noordzee men er niet warm of koud van werd.
Vreemd eigenlijk want dit album was zijn tijd ver vooruit, waar The Prodigy zich nog puur met Rave-muziek bezig hield, was het collectief dat Screamadelica heeft geproduceert al waar The Prodigy pas in 1994 met Music For the Jilted Generation zou zijn.

Baan brekend en vooruitstrevend album dat zich samen met The Stone Roses, Blue Lines en Dummy tot het beste mag rekenen van wat er begin jaren 90 aan vernieuwende muziek is uitgebracht.

He was just the drummer of the band.
Het eeuwige Ringo Starr syndroom.
Je hebt The Beatles; John, Paul, George en die vent achter het drumstel.
Die toevallig niet eens aanwezig was bij het enige optreden in Nederland.
Met dat laatste zal Bobby Gillespie waarschijnlijk geen last van hebben, maar wat zal hij zich kotsmisselijk hebben gevoeld.
The Jesus and Mary Chain; de grote vernieuwers met hun stofzuiger geluid.
Met de broertjes Reid die overal gevolgd werden.
Zelfs een scheet van hun moest onderhand vastgelegd worden in de muzikale geschiedenisboeken.
Bobby mocht zich binnen in de hoes van Psycho Candy ergens op een foto in de achtergrond plaatsen.
Ik sta er niet van te kijken dat hij tevens als roadie gebruikt werd door de broertjes om het podium op te bouwen.
Bobby die ook zijn dromen had.
Wat zou het geweldig zijn om de bekende popster uit te hangen.
Lekker onverschillig je eigen gang gaan, onder genot van de nodige drugs.
En dan toch nog de voorpagina van The Sun halen.
Eerst therapeutisch aan de slag.
Zelfbeeld opkrikken en assertiviteitstraining.
Primal Scream is een feit.
Het succes lacht hem eindelijk toe.
Ironisch genoeg blijt bij de eerste hitsingle zijn zang zo naar de achtergrond verbannen dat zijn rol minimaal is.
Loaded was een bewerking van I'm Losing More than I'll Ever Have; alleen dan zonder de zang.
Buiten het Verenigde Koninkrijk werd dit ook een redelijke hit.
In Nederland zelfs bewerkt door Rob Stenders en Jeroen van Inkel als Buffalo Bob and the Rinkelstars tot Sympathy For The Devil.
Maar wij kennen Bobby Gillespie dus vooral als de man met de tamboerijn in de clip van Loaded.
Maar nu even terug naar Screamadelica.
Prima album met de nodige soul invloeden.Persoonlijk blijf ik het zien als een soort van missing link tussen The Stone Roses en Stereo MC’s.
Om de songs wat meer kracht te geven werd er hulp gevraagd van The Orb, Denise Johnson en Jah Wobble.
Ondanks dat Gillespie zich wel het brein mag noemen, is zijn zang wel de zwakste schakel op het album.
Bij opvolger Give Out But Don't Give Up pakt het voor hem een stuk voordeliger uit, al is dat album in zijn totaliteit wel minder dan Screamadelica.
Feit is dat je hier een band hoorde die vervolgens in ontwikkeling zou blijven, en zichzelf een aantal keren opnieuw uitvond.
Met voor mij de single Miss Lucifer als persoonlijk hoogtepunt.
Voor mij zal Screamadelica nooit als klassieker beschouwd worden, daarvoor had Primal Scream ons nog te veel te brengen.
Duidelijk een plaat van een band die hun definitieve vorm nog aan het zoeken is.
Of ze deze nu uiteindelijk gevonden hebben?
Ik weet het niet, daarvoor is Primal Scream teveel een band die blijft verrassen.

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met dit album aan moet. Enerzijds omdat ik eigenlijk alleen bekend ben met het meer rock georiënteerde werk van Primal Scream. Anderzijds omdat het eerste nummer "Movin' On Up" me op het verkeerde been zet. De opener is een heerlijke mix van rock en soul. Behoorlijk onweerstaanbaar. Met de daaropvolgende nummers wordt de dance en elektronica ingezet en is er van die rock en soul eigenlijk helemaal niets meer te bekennen. Hoewel dansmuziek totaal niet mijn smaak is, kan ik "Screamadelica" toch niet afzetten. Op de een of andere manier intrigeert het me en gaat het onder de huid zitten: opzwepend en hypnotiserend. Dit zal nooit echt mijn ding worden, maar de manier waarop Primal Scream er op "Screamadelica" invulling aangeeft kan ik er toch behoorlijk van genieten. In dat opzicht vind ik het knap dat een band/album me toch kan boeien, terwijl het gevoelsmatig ver van me af staat. Primal Scream bewijst op "Screamadelica" dat ze niet in een hokje zijn te plaatsen, dat ze het experiment niet schuwen en zich elke keer weer opnieuw weten uit te vinden. Dat alleen verdient al de nodige complimenten. Voor de rest vind ik "Screamadelica" een boeiend album, zonder dat ik het zelf als klassieker ervaar. Maar ik kan me best voorstellen dat dit album deze status geniet.

Voor mij allereerst een album waar een aantal fantastische nummers op staan. Daarnaast is dit één van de mooiste voorbeelden van het mixen van genres en stijlen eind van de vorige eeuw. Het is echt sterk hoe rock, dance, samples, houseritmes en langzamer ritmes en psychedelica tot één worden in de muziek van dit album. Er staat eigenlijk geen slecht nummer op. Fantastisch vind ik deze langere album versies van singles Movin' On Up, Come Together & Loaded. Briljante muziek, waar ik nu nog steeds van op het puntje van mijn stoel ga zitten. Slip Inside This House, Don't Fight It, Feel It & Higher Than the Sun zijn ook echt goed. En Damaged vind ik een erg mooi nummer. Kortom, een geweldig album dit Screamadelica.

Afgelopen maand is het eens opgezet, nadat Come together op de radio kwam. Een nummer dat ik vaker heb gehoord, maar de ene keer beter binnen komt dan de andere keer.

(Nee, ondanks een flink verleden wat betreft dance heeft dit album niet eerder in z'n geheel opgestaan. Loaded is door de jaren heen wel heel vaak gedraaid.)

Gaat dit grijs gedraaid worden? Dat niet. Maar er mankeert ook niet veel aan. Naast eerdergenoemde nummers gaat vooral nummer 3 zo nu en dan nog een draaibeurt krijgen.

Het geheel heeft een lichtvoetig, vrij sfeertje. Wat dat betreft is het een typisch product van z'n tijd, cq. de jaren na de val van de muur.

Geweldig album van PS. Hun beste jabsoluut. Een mix van diverse stijlen en wat blijft ware een tijdloos document. Loaded, Movin' on up zijn pure classics waar de rest dat predikaat ( bijna ) ook moge verdienen. Staat nog regelmatig op. De vinyl versie doel ik dan op. Soms heel soms denk ik echt " those were the days ". En zo is het maar net. En aangezien vinyl dus grijs gedraaid kan worden is dit met deze 2lp al lang gebeurd ja. Gelukkig klinkt ie nog steeds super.