The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)

Ja, teveel gezeik over te lang, te veel bla bla etc. Een heerlijk lange psychedelische trip, geen song teveel. Basta!

Lol Tolhorst vertelt in zijn biografie 'Cured' hoe de groep voorafgaand aan de opnamen van Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me in Zuid-Frankrijk alvast naar de regio afreisde voor een week vakantie in een hotel in de zon tussen de lavendelvelden.
Na de eerste nacht opende hij de deuren van zijn hoteldeur en stapte in zijn boxershort het kleine balkon op, zich op zijn buik krabbend. Hij wierp een blik op de binnenplaats van het hotel en ontwaarde zo'n vijftig fans, die hem enthousiast toeriepen: "Bonjour, Lol!"
Hij wist niets beters te doen dan een 'bonjour' terug te roepen en keerde zo waardig mogelijk terug naar binnen, waar koffie en croissant hem spoedig zouden vergezellen. De rest van de week was het verstoppertje spelen om fans te ontlopen. Ook in Frankrijk was The Cure een hele grote naam geworden.

De groep had een nieuwe, lucratieve deal met Fiction gesloten, waarbij de verhoudingen waren veranderd: ooit was The Cure een trio, de jaren erna bestond de kern uit het duo Smith-Tolhurst, maar met dit nieuwe contract werd Smith als The Cure gezien. Het wekte jaloezie bij Tolhorst, bron van veel later leed. Hij vergeet niet te vermelden dat hij volkomen blind was voor de logica hiervan: zijn alcoholproblemen leidden in toenemende mate tot verminderde bijdragen van zijn kant.

De donkere kleding van vroeger heeft op promotiefoto's plaatsgemaakt voor witte t-shirts of witte overhemden met kleurige batikversiering. Zo klinkt de muziek vaak ook. Toch maakt The Cure het de luisteraar niet per se makkelijk.
Opener The Kiss, If Only Tonight We Could Sleep en Snakepit worden door de groep in interviews als psychedelisch omschreven: langgerekte, langzame intro's met smartelijke zang.
De rest is toegankelijker, al duurt het de nodige draaibeurten voordat de liedjes gingen leven. Dat gold niet voor How Beautiful You Are met opgewekte muziek maar met een tekst vol pijn en verwijt: het pakte me onmiddellijk. Instant-herkenbaar zijn eveneens singles Why Can't I Be You? (mei '87 #25 in de Nationale Hitparade), Catch (#57 in augustus) en Just Like Heaven (#82 in november).
Maar de rest van deze dubbelaar had meer tijd nodig om te groeien. Vaker draaien maakt de muziek echter langzaam maar zeker mooier. Voorbeelden hiervan zijn Like Cockatoos met zijn rijke synthesizergeluiden en Icing Sugar met drukke percussie op de toms, teruggrijpend op het album Pornography; anders is echter dat op dit nummer een saxofoon klinkt. Slechts met één nummer heb ik niets: in Hot Hot Hot!!! klinkt me te veel funk.

De groep brak met de singles van dit album door tot de mainstreammarkt van de Verenigde Staten, waar generatiegenoten als Echo and The Bunnymen en The Stranglers qua populariteit ver achterbleven. Kleurige new wave die desondanks eigenwijs bleef. Een groep die zowel liefhebbers van de "betere" pop als "ordinaire" hitparadefans aansprak. Robert Smith als grootse liedjessmid met een sterke groep om zich heen.

Nou doorbreken op de mainstream markt in de US is niet bepaald iets positiefs, tegelijk op de radio met Dave Matthews, Bon Jovi en Poison. Maar inderdaad hitparade gevoelig zijn ze wel geworden.
Zoals ik al eerder aangaf, doet me weinig deze plaat, gebrei gefreak bij 1e nummer, laat dat lekker aan Zappa of J Macsis over. Maar hey dat is mijn mening.
De Top is ook erg gevarieerd, die trek ik goed maar dit, mijlenver van 17 seconds, Faith, Disintegration.
Maar ze hebben zoveel mooie liedjes gemaakt een uitglijder mag natuurlijk altijd.

Klopt, lekker blijven aanrommelen in de marge is veel leuker.

Er zijn zoveel kwaliteitsbands die commercieel Amerikaans succes hebben en hadden! Kwaliteit en "pulp" (wie bepaalt het verschil?) staan door elkaar.
De hitlijsten van 1987 werden bepaald door de verkoop van fysieke singles. Die weerspiegelden vooral de populariteit bij jongere tieners, die nog singles kopen en vaak later in hun tienerjaren overschakelen op de aanschaf van albums. Dat was zo in de Verenigde Staten en net zo in de lage landen.

Heb zojuist gecheckt op de site van de Billboard Hot 100: het eerste hitsucces van The Cure in de V.S. was met Inbetween Days in 1986 (uiterst bescheiden piekend op #99), succes dat groeide met singles van dit album. Om te beginnen Why Can't I Be You in 1987 (#54), dan in hetzelfde jaar Just Like Heaven (#40). In 1998 haalde Hot Hot Hot!!! nog eens #65. Weliswaar geen megahoge noteringen, maar in zo'n groot land zijn dat verkopen waar je een leuk huisje van zou kunnen kopen.

Bekijk je een week waarin Just Like Heaven in de Hot 100 stond en je ziet welke andere singles erin stonden, dan valt er voor mij één en ander te genieten. En ik denk dat Grootfaas dat herkent. Toch?

QED

Nou dat is precies mijn punt, of heb ik de sarcastische ondertoon gemist, van die 100 liedjes zijn er een paar die ik leuk vind oa Luka, voor mij is dit nu precies wat ik verschrikkelijk vond van die tijd, veel muziek die ik toen kocht zie ik hier niet terug. Waar zijn the Smiths, REM, Replacements, Depeche Mode

Tja als bands als Sonic Youth, Husker Du, the Smiths, Replacements in de marge aan het rommelen zijn vind ik het prima. Amerika heeft fantastische bands en toen heerlijke college radio maar de mainstream market daar heb ik dus niets mee, dat is nog steeds zo

Nee, een sarcastische toon heb ik niet Grootfaas, slechts oprechte nieuwsgierigheid. Ik nam simpelweg aan dat er in zo'n lijst van de Billboard Hot 100 toch wel iets van je gading is te vinden.
In het bericht erna noem je "Sonic Youth, Hüsker Dü, the Smiths, Replacements", die inderdaad geen Amerikaans hitlijstmateriaal zijn (The Smiths in Britannië echter: hit na hit!)

Nu begrijp ik beter je invalshoek. Mijn maatje JeKo (niet op MuMe maar wel meelezend) zit helemaal op jouw lijn, die vindt het ook al snel te commercieel.
Wat dat betreft is The Cure extra uniek, denk ik. Enerzijds hitmateriaal, anderzijds moeilijker toegankelijk muziek voor de "serieuze muziekliefhebber". Ze deden het allebei, wat dan contrasten op hun albums brengt, zoals hier op Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me.

Na menigmaal naar Songs Of A Lost World geluisterd te hebben, bleef 'Why Can't I Be You' maar door mijn hoofd spoken. Onlogisch, want zo'n goed noch soort nummer staat er niet op het nieuwe, overigens goede album van The Cure. Daardoor trok ik deze plaat eens uit de kast en was totaal verbaasd hoe goed ik hem vond. Veel en veel beter dan mijn jaren 80 herinnering er aan. Het kan wel eens 30 jaar geleden zijn of meer dat ik Kiss me (3x) voor het laatste speelde. Van begin tot eind zitten genieten. Zeker, er is een enkele filler, maar nooit storend. De singles blijven er wel bovenuit steken. 'Why', 'Just Like Heaven' zijn met 'A Forest' gewoonweg de drie beste nummers van The Cure.

De link naar de video van Hot Hot Hot klopt niet. Dit is de correcte link:

https://www.youtube.com/watch?v=p0E9urVs-2o&ab_channel=TheCureVEVO

Zet dit album af tegen hun nieuwste en dit album wint op alle fronten!!!

Nou niet op het gemiddelde hoor

Zonder The Kiss heeft Songs of a Lost World geen bestaansrecht.

Dan noem je ook twee bands op die sinds 1987 en 1990 geen nieuwe albums hebben gemaakt......

Heb het even aangepast voor je.

Het gaat over Kiss me kiss me he niet over of ze later nog bestaan maar je snapt wel wat ik bedoel hoop ik, de laatste plaat van the Cure valt me niet tegen trouwens

Voor het eerst in 25 jaar weer integraal beluisterd. Halfje omhoog.

Veel en veel beter dan die laatste!!!

Net deze aan t beluisteren en snap eigenlijk niet goed waarom anderen zo veel beter scoren. Ook in mijn herinnering een "mindere" plaat, samen met The Top. De opener is zo goed. Dat gefreak, laat het maar eeuwig duren in mijn ogen. Het is zo veelzijdig. Schiet alle kanten op en dat is misschien de zwakte. Het was sterker geweest zonder Hothothot en Why can't I be you want die breken het wat.

Inderdaaddavevr, en juist die nummers verschijnen op single.

Dat is toch juist de kracht van The Cure, dat ze allebei heel goed kunnen? Ik vind juist de afwisseling leuk.
Dit is toch een beetje The White Album van The Cure?

Klopt wel maar het is daardoor minder coherent. Ik snap dat mensen graag Disintegration hebben omdat dit van het begin tot het einde hetzelfde is. Zelfde met Faith, of Seventeen seconds of Pornography. Vind je nummer 1 goed dan gaat het door tot nummer x. Je moet nooit iets skippen of zo.

davevr zelf vind ik dan The Head On The Door nog beter dan deze; geen misstappen en redelijk toegankelijk en met betere singles

Zoveel goede platen dat die hebben

The head on the door wint waarschijnlijk omwille van de aanwezigheid van Push

Push en A Night Like This

Meesterlijke nummers inderdaad en ik vind The Baby Screams ook een subliem nummer met die gitaarlijnen, en dan hebben we Sinking en The Blood nog, ah! Van hun eclectische drieluik is Head on The Door wel de meest evenwichtige, maar op Kiss Me x3 staan wel een paar geweldige uitschieters! Gister nog If Only Tonight We Could Sleep weer eens beluisterd, dat nummer is van a tot z kippenvel.. meesterlijke opbouw, orientaalse klanken, meesterlijke stem van Bob! Die mogen ze van mij live wel eens spelen.

Ik zou zeggen koop "40 Live" uit 2019, dan kun je hem zelfs twee keer horen.

Door de vorige post toch weer eens opgezet.
Op een the kiss, if only tonight…, and snakepit het altijd een middelmatig album gevonden en denk ikde laatste 20 jaar nooit meergedraaid.
Maar vandaag in een lekkere vibe gekomen, gaat dit weekend zeker nogmaals op!

Vast al vaker gezegd: dat is m’n favoriet van de boys.

Mijn broer had deze op vinyl gekocht. Deze draaiden we vaak op vrijdagavond met sinas, chips, Risk en frikandellen uit de koekenpan. Het laatste jaar in het ouderlijk huis. M’n broer dan.
Hij weg. Dit dubbelalbum ook. Enkele jaren daarna zelf de ingekorte cd gekocht. Is toch niet hetzelfde

De dubbele vinyl met de xtra oranje schijf heb ik hier, maar vandaag had ik de cd zonder Hey you
Morgen de vinyldenk maar doen