The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)

Vast al vaker gezegd: dat is m’n favoriet van de boys.

Mijn broer had deze op vinyl gekocht. Deze draaiden we vaak op vrijdagavond met sinas, chips, Risk en frikandellen uit de koekenpan. Het laatste jaar in het ouderlijk huis. M’n broer dan.
Hij weg. Dit dubbelalbum ook. Enkele jaren daarna zelf de ingekorte cd gekocht. Is toch niet hetzelfde

De dubbele vinyl met de xtra oranje schijf heb ik hier, maar vandaag had ik de cd zonder Hey you
Morgen de vinyldenk maar doen

Een heel divers album, en, na hun doorbraak naar het Grote Publiek met The Head On The Door, een stevige opvolger die de diversiteit van de band in volle pracht laat zien.
Het opent met, naar mijn mening, één van de mooiste albumopeners uit de pophistorie: "The Kiss".
Een echt opbouwnummer. Begint met één instrument (nou ja, twee eigenlijk), dan nog eentje, dan nog eentje enzovoorts, en dan komt Robert Smith verontwaardigd meezingen. Simpele tekst, niet te lang en geweldig indrukwekkend.

Ook staan er de nodige catchy popsongs op dit album, waaronder natuurlijk "Catch" (de hitsingle) en het legendarische "Just Like Heaven", dat door sommige de ultieme popsong wordt genoemd.
Naast de popsongs staan er ook wat meer trip-achtige liedjes op, als "The Snakepit" dat lekker duister dampt en "Like Cockatoos" dat meer een beetje paranoïde klinkt. "Icing Sugar" mag daar ook bij gerekend worden.
De boze The Cure komt aan bod in met name "Fight" en "Torture" en "Shiver and Shake". De romantische The Cure is dan weer verantwoordelijk voor bijvoorbeeld "A Thousand Hours" en "One More Time".
"Hot, hot, hot" is een beetje een buitenbeentje, op dit album en in hun hele oeuvre. Het zou niet misstaan hebben op het latere album Wild Mood Swings. Geen favoriet van mij, maar soms kan ik het wel goed hebben. Het enige dat ik echt nog steeds niet trek is, gek genoeg, een favoriet van velen: "How Beautiful You Are". Een enorme lap tekst die me nergens raakt en dat op een veel te zoetsappig melodietje.

Ooit, vlak na verschijnen, kocht ik dit op elpee. Daar stond ook nog "Hey You" op. Maar in de jaren '90 verving ik de versleten elpee voor een CD. Daar stond "Hey You" niet meer op. Ik miste het niet, en vergat ongeveer het bestaan ervan, tot ik er enkele jaren geleden zomaar ergens mee geconfronteerd werd. Jammer dat het niet op de CD staat (zal wel met maximale tijdsduur op CD te maken hebben gehad), maar echt missen doe ik het nou ook weer niet. Een lekker niemandalletje.

Een prima album, met lekkers te over, maar zelf houd ik toch meer van albums die een eenheid uitstralen, terwijl dit eerder de etalage van een snoepwinkel is waar de zoute trekdroppen gewoon naast de kersenbonbons en de kaneelstokken liggen.

Edit: op een eerdere pagina een mededeling uit 2017, ik meen van dazzler, dat Hey You inderdaad op de vroege uitgave's van de CD is weggelaten wegens ruimtegebrek.

Na de Standing On A Beach verzamelaar sluit The Cure een succesvolle periode met een geslaagde concertreeks af. Het in het Zuid Frankrijk opgenomen In Orange vat perfect samen waar de The Cure op dit moment in het bestaan staat. Er hangt een gemoedelijke sfeer rond het gezelschap, die de nodige zware jaren achter de rug heeft. Om deze stemming te continueren, blijven ze vervolgens een beetje in de omgeving van het zomerse Florence hangen. Het bandsgevoel is sterk genoeg, waardoor Robert Smith de overige muzikanten de vrijheid gunt om met ideeën te stoeien, en vervolgens met deze in Londen opgenomen demo’s aan de slag te gaan. Het is echter oudgediende Lol Tolhurst die deze kans niet oppakt en er minimaal gebruik van maakt.

De frontman heeft duidelijk van de ellende rondom het The Top opnameproces geleerd. Deze plaat heeft hij grotendeels met ingehuurde muzikanten ingespeeld, omdat The Cure daar geen echte eenheid meer is. Die eenheid is er wel bij opvolger The Head on The Door, en Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me is hier een logische voortzetting van. Zelf ben ik niet zo’n voorstander van dubbelalbums. Bij Mellon Collie and the Infinite Sadness van The Smashing Pumpkins haak ik na het eerste schijfje vaak af. The Wall van Pink Floyd is voor mij een opgeklopte rockopera. Het ook in 1987 uitgebrachte Sign 'O' the Times van Prince zegt genoeg over de creativiteit van dit genie, maar is teveel van het goede. Guns N' Roses zou een meesterwerk afleveren als ze de beste nummers van dit tweetal op een plaat samenvoegen.

Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me is een ander verhaal. Toch moet ik hier ook de nodige kanttekeningen bij plaatsen, en die zitten hem vooral in de singlekeuze. De manische slordige gekte van het funkende Why Can't I Be You? popliedje is een voortzetting van vrolijke nummers als The Lovecats, The Caterpillar en The Walk. De clip is een groot verkleedfeest, waar de band wat gedrogeerd energiek overkomt. Ze hebben er in ieder geval veel plezier in. Het is toegankelijk, aanstekelijk en rockt als een bezetene. Thematisch past het helemaal in het heden. Why Can't I Be You? schets het idealistisch beeld van een perfecte persoon. Al kan het in het geval van Robert Smith ook een gelukkig zalig liefdesliedje zijn. Het slaat internationaal goed aan en doet het prima in de hitlijsten. Ondanks de dansbaarheid is het voor mij absoluut geen The Cure klassieker. Leuk, maar een van de mindere Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me nummers. Het is wel de eerste The Cure single die ik rond de releasedatum aanschaf. Ik heb er dus wel dierbare herinneringen aan.

Ook de gelikte bombastische Hot Hot Hot!!! disco funkbeat kan ik in eerste instantie minder waarderen. Tegenwoordig kijk ik er stukken milder tegen aan. Het zijn de aanstekelijke Mixed Up remixen die mij over de streep trekken. Zo komen bij de Extended Mix van Why Can't I Be You? de baspartijen van Simon Gallup veel beter tot zijn recht. Bij Hot Hot Hot!!! is het net wat meer in evenwicht. Het duurt nog een paar jaar voordat Red Hot Chili Peppers definitief doorbreekt. The Cure springt dus mooi op tijd op die cross-over trein. Het geeft voldoende de veelzijdigheid van de muzikanten aan, die allemaal hun aandeel afleveren. En nogmaals, dit zijn de zwakkere broeders van Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me, de rest is veel beter.

Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me en dan vooral opener The Kiss is voor mij een goede reden om een cd-speler aan te schaffen. Een buurtgenoot koopt de plaat en wordt letterlijk overdonderd door het waanzinnige The Kiss titelstuk. Ik krijg van hem een getapete uitgave op een TDK cassette, deze belevenis is minder sterk als het moment dat dit nummer uit zijn boxen knalt. The Kiss is pure wanhoop, met een hoop psychedelisch wah-wah-wah gitaar pedealen effectenbehang. Wat speelt Robert Smith hier meesterlijk. In The Kiss stelt de verslavingsgevoelige vocalist zich zoals gewoonlijk afhankelijk van een ander op. Het is een ziekelijke gepassioneerde behoefte aan seks. Robert Smith maakt er een theatraal drama van, al komt het geloofwaardig genoeg over om mij te overtuigen.

De Catch video is een inkijk in het gemoedelijke Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me opnameproces. De beelden zijn in de zonnige vervallen kunstenaarsvilla van Gisèle Tissier geschoten. Door de broeierige temperatuur en ongedierte is de geur daar ondraaglijk, al merk je daar in de clip gelukkig weinig van terug. Catch is bijna landelijke mediterrane psychedelische folk. Zelf denk ik dat multi-instrumentalist Porl Thompson hier in flinke vinger in de pap heeft. Het enige nadeel is dat Catch net te kort is en met een afgeraffelde fade-out eindigt. Robert Smith mijmert zich er niet geheel stem zuiver doorheen, het zegt genoeg over de onbevangen setting van het hele werkgebeuren. The Cure klinkt als een stabiel fundament en houdt die ingezette The Head on The Door beleving mooi vast.

Het grimmige Torture behoort hier tot een van mijn favorieten. In dit claustrofobische nummer kruipt Robert Smith in zijn nachtelijke bloedzuigende vleermuis gedaante, een wezen welke het licht amper kan verdragen. Ouderwetse gothic volgens de The Cure principes, met een hoop kwellingen, gejammer en innerlijke onrust. De breekbare Catch schoonheid wordt in een slag vernietigd. Het smekende Torture is de genadeslag en verlost Robert Smith uit zijn lijden. Zo nadrukkelijk duister klinkt The Cure zelden. Het is een nummer welke je eerder bij traditionele Bauhaus songs kan onderbrengen. Heftig met een trompet die blijkbaar uit een keyboard is ontsnapt, ik hoor het niet terug. Zonde, want Porl Thompson en gastmuzikant Andrew Brennen hebben meer dan genoeg speelervaring om dit in de studio uit te voeren. Schijnbaar denkt Robert Smith daar anders over, en is hij meer dan tevreden over deze uitvoering. Om in de flow te blijven wordt er hoe dan ook minimaal van strijkers en orkestrale begeleiding gebruik gemaakt, en benut Robert Smith de tijd vooral met de veelzijdigheid van keyboards en gitaren. Het brutaal swingende Hey You!!! skapunk saxofoon geklooi van de frontman haalt de oorspronkelijke cd release niet. Jammer, want het trekt zo halverwege de plaat zeker mijn aandacht.

Het neopsychedelische Indiase If Only Tonight We Could Sleep omarmt de nacht. Het is een tragere druggy variant op het Killing An Arab thema, al geeft Robert Smith er een emotionele twist aan. Minder een bandnummer, echt een Robert Smith compositie die hij waarschijnlijk achter de keyboard grotendeels uitgeschreven heeft. Met de nodige gitaar echo’s, elektronisch sitar geluid en de subtiele pannen percussie van Boris Williams krijgt If Only Tonight We Could Sleep de omlijsting die deze track verdient. Ik denk dat Robert Smith met dit nummer in zijn achterhoofd later nog met Prayers For Rain van Disintegration aan de slag gaat. De A Thousand Hours pianoballad is een softere variant op die latere Disintegration werkwijze. Er zitten heel veel Plainsong melodielijnen in het dromerige schreeuwerige A Thousand Hours. Het sobere Plainsong is echter stukken sterker.

How Beautiful You Are is toch wel het ultieme alternatieve rocknummer. Voor mij een veel geschiktere single kandidaat dan Hot Hot Hot!!!. Ik verwacht dat dit een favoriet van John Frusciante van Red Hot Chili Peppers is. Ik hoor namelijk heel veel zomerse Californication gitaargeluid in How Beautiful You Are terug. Catch en How Beautiful You Are ademen het meeste het zonnige Zuid Frankrijk uit. Op een andere plek zouden deze tracks waarschijnlijk geen bestaansrecht hebben. The Cure overweegt nog om How Beautiful You Are op single uit te brengen, maar beperkt zich tot een exclusieve remix, die enkel voor de radiostations bedoeld is. Het nachtelijke All I Want new wave verlangen sluit stilistisch zeker op How Beautiful You Are aan, al is die track net wat zwaarder, duisterder en psychedelischer.

De slepende Snakepit krautrock is ouderwets hypnotiserend. Het is een oneindigende trip die je heerlijk laat wegdromen. Het is de val in een oneindigende duistere diepte, het zwarte gat. Robert Smith stelt zich ondergeschikt op, en kleurt deze ritmische jungletrack van componisten gitarist Porl Thompson en drummer Boris Williams met zijn kenmerkende twijfelzang op. Dit tweetal levert ook het merendeel van het troebele Like Cockatoos synthpop onderwater geluid en de melodieuze stevige repeterende Fight basis af. Bijzonder, want je zou zo verwachten dat dit exotische The Glove out takes zijn, het hobbyproject van Robert Smith en Siouxsie and the Banshees bassist Steven Severin is.

De zalvende One More Time dreampop romantiek is een toegankelijke zachte kant die we niet van The Cure kennen. Het nummer dwarrelt lekker rustig voorbij. Alsof Prince samen met Cocteau Twins een geheim verbond heeft afgesloten en Robert Smith hier als leidende ceremoniemeester aanwezig is. Onbegrijpelijk dat de manisch depressieve Robert Smith hier zo gelukkig klinkt, terwijl het bij opvolger Disintegration weer kommer en kwel is. Het gejaagde Icing Sugar geroffel herplaatst zich naar de hoogtijdagen van de postpunk beweging, en zou zich prima op Faith thuis voelen. Het is de behoefte van Simon Gallup om naar dat herkenbare geluid terug te keren. Saxofonist Andrew Brennen en drummer Boris Williams staan hem hierin bij. Het tevens door Simon Gallup aangeleverde korte The Perfect Girl niemendalletje leunt wat op Why Can't I Be You? en vind ik net wat minder geslaagd.

Het agressieve dwarse Shiver and Shake is een wake up call gericht aan een steeds verder van zichzelf vervreemdende Lol Tolhurst. De boodschap komt helaas niet over. Lol Tolhurst heeft steeds meer last van sterallures en geniet van zijn bekendheid. Door het buitensporig drankmisbruik en een onderliggende drugsverslaving wordt dit kernlid al snel op een zijspoor gezet. Helaas dringt het nog niet echt tot hem door. Robert Smith weet diep in zijn hart al dat de rol van Lol Tolhurst uitgespeelt is. Het is de enige smet op het hele Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me gebeuren. De geërgerde Robert Smith wacht daarom nog een tijdje om van Lol Tolhurst op het matje te roepen. Vlak na Disintegration mag hij daadwerkelijk vertrekken.

Het hemelse opgewekte Just Like Heaven is een van de mooiste liefdesliedjes die er ooit geschreven is. Toetsenist Roger O'Donnell is in de clip prominent aanwezig, maar voegt zich pas bij het gezelschap als de opnames van Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me afgerond zijn. Robert Smith is erg tevreden over Just Like Heaven en beschouwt dit nummer als het beste ultieme popliedje wat The Cure ooit gemaakt heeft. Veel fans en collega muzikanten delen deze mening. Niet vreemd dus dat Just Like Heaven de meest gecoverde The Cure song is. Just Like Heaven is de lang gekoesterde doorbraak in de Verenigde Staten. Gelukkig maakt The Cure niet dezelfde fouten als U2, Simple Minds en The Cult om zich vervolgens op die open markt te richten. Dat doen ze pas enigszins met Wish. Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me voelt net als The Head on The Door minder als een geheel aan. Het zijn albums waarbij elke song afhankelijk van elkaar zowat single kandidaten zijn.

Wow, weer een schitterende recensie deric raven

Dankjewel!