The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)

just like heaven echt een mooi nummer

Ik vind het een van de betere Cure albums. Wat een variatie. Het zware "The Kiss", het commerciele "Hot,Hot,Hot, mysterieuze "If Only Tonight We Could Sleep". En natuurlijk de klapperrrrr....."Just Like Heaven".
Sorry dat ik "Catch", "Torture" en "Fight" vergeet, gewoon de nummers los van elkaar beoordelen, dan kom je toch wel tot een goed resultaat.

Zoals al eerder gezegd is dit een zeer gevarieerd (onevenwichtig? kaleidoscopisch?) album van The Cure.

Ik heb ooit gelezen in een interview met Robert Smith dat dit het eerste album was dat hij (the cure) mocht opnemen met 'Carte Blanche' van de platenmaatschappij, en dat hij daarom al zijn voorkeuren er in kwijt kon. Daar lijkt het wel wat op, als je het vergelijkt met de voorgaande Cure-platen. Het vrolijke, luchtige, depressieve, psychedelische en melancholische zit hier allemaal in.
Geen plaat dus die geschikt is voor mensen die slechts van één van de stijlen van The Cure houden.

Zelf heb ik toch wel een voorkeur voor de wat donkerder kant van de band, maar ook luchtiger werk kan ik wel waarderen, dus voor mij is deze cd wel weggelegd.

Afgezien van de verschillende stijlen kent deze cd echter ook een diversiteit in kwaliteit. Sommige liedjes zijn gewoon slecht, terwijl andere supermooi zijn. Dat is op zich wel jammer natuurlijk. Zeker als ze zo onevenwichtig verdeeld zijn. Het blijft nooit langer dan 3 liedjes lekker luisteren, dan moet je weer spoelen, want waarom zou je naar 'rommel' gaan luisteren?

Zoetsappige inhoudsloze troep als How beautiful you are (misschien wel het vreselijkste Cure-liedje aller tijden!), One more time, The perfect girl en Just like heaven mogen van mij direct in de vergetelheid raken, terwijl daar tussendoor briljanten staan als The Kiss, The Snakepit, Like Cockatoos en Shiver and Shake...

Gelukkig zijn de betere nummers beter dan dat de slechtere nummers slecht zijn, en is dit al weer een hele verbetering ten opzichte van het teleurstellende Head on the Door.

4 sterren derhalve, want een unieke band, dat is die Robert Smith toch wel.


Het is overigens zeker wél een kwaliteit van deze cd dat, na alle berichten gelezen te hebben, men het er vrij unaniem over eens is dat er zowel slechte als goede liedjes op staan, maar dat er geen enkele consensus is over wat nou de goede en wat nou de slechte liedjes zijn!

ik heb dit album toch nog een half puntje meer gegeven ..misschien komt dat ook wel omdat ik de laatste paar dagen echt verslaafd ben geworden aan dit album!

ik vind het niet bij de beste 4 horen, maar zeker een 5de of 6de ..deze plaat laat roberts romantishe kant zien. alhoewel...als ik dan All i want hoor, dan denk ik, robert?!?!?!?
nummers zoals catch, all i want, thousand hours, cockatoos, torture, just like heaven, snakepit, en one more time zijn heerlijk!
mijn absolute favorieten op deze plaat zijn: the kiss, en if only tonight we could sleep
de rest van de nummers daarintegen zijn matig tot slecht.
the perfect girl vind ik nou echt zo'n nummer waarbij 5 emmers nog niet voldoende zijn om al het kwijl op te vangen ....why can't i be you?....noem het liever: Why can't this be good? ...10 keer niks voor mij dus!
de clip is wel lachen
hot hot hot! vinden de meeste hier ook een rotnummer. ik vind dat wel meevallen vergeleken bij: why can't this be good? en The F*cked-upcats

Aan de score te zien vind ik dit met 3,56 * toch wel een iets ondergewaardeerd album.
De opener is een ijzersterk nummer dat je knoerhard moet draaien voor het uiterste resultaat...bijna 4 minuten "intro"... kan alleen maar The Cure zijn... Robert schreeuwt zich een weg door de jankende gitaargeluiden... We landen daarna zacht in Catch, een werkelijk schitterende popsong... een liedje dat je beet zou willen pakken om tegen je aan te houden en te koesteren... kippevel, dromerig, verliefd... Om daarna in de sfeer van Torture te belanden, een toch wel lekker aanvoelende martelkamer...
If Only Tonight We Could Sleep.... wat een heerlijke sfeer draagt dat nummer, oosters aandoende klanken en een tekst die smaakt naar verlangen... mmm wat een genot....
Why Can't I Be You... als de stemming er goed voor is hebben we hier een van de beste springnummers ooit... Persoonlijk niet zo waarom ik van The Cure hou, maar goed, ook dit soort uitspattingen hebben ze nou eenmaal...
En dan How Beautiful You Are, een verhaal over Robert (?) die zwaar teleurgesteld was in zijn vriendinnetje omdat ze een stel arme mensen afwijst, die haar schoonheid bewonderen... Wat een geweldig mooie tekst (bijna beeldend verwoord) en nummer is dit, een echt juweeltje, en weer een van de beste popsongs ooit gemaakt...
En van dat popjuweeltje belanden we weer in de heerlijke vage onheilspellende sfeer van The Snakepit. En misschien is dat wel het meest verwarrende aan deze cd. We worden heen en weer geslingerd tussen mooie krachtige popsongs en duistere sferen. Alsof een schizofreen deze cd heeft samengesteld en ons een kijkje heeft gegeven in zijn verwarde geest. Dan weer vrolijk dan weer zwaarmoedig, dan weer helder, fris en romantisch en dan weer duister en onheilspellend...
The Snakepit wordt gevolgd door Just Like Heaven, mijn persoonlijke favoriet, maar weinig nummers die me zo hebben geraakt als dit nummer. Het gaat elke werkelijkheid te buiten, het is een droomwereld, het is pijn, verdriet, liefde en schoonheid in één...
En als een enorm contrast in een verwarde geest volgt All I Want, een schreeuw van verlangen die wordt gevolgd door het funky Hot Hot Hot, geen nummer dat mij wat doet, maar voor de liefhebbers van die stijl vast een lekker nummer.
Daarna worden we bijna letterlijk opgetild door One More Time (Hold me up so high and never let me go… Hold me up so high to touch the sky just one more time), weer zo’n schitterende Cure ballad.
Like Cockatoos zullen waarschijnlijk maar weinig mensen kunnen plaatsen. Wat is dat in godsnaam voor nummer? Maar hey.... luister er nog eens naar, het zet je aan het denken... en de tekst is een momentopname, net als het nummer zelf... en het zit verdomde goed in elkaar....
Icing Sugar... volgens mij vonden ze dit gewoon lekker om te spelen in de oefenruimte en hebben ze het daarom opgenomen en ook maar op de cd gezet, het lijkt bijna wel een stukje jammen, de muziek klinkt best lekker maar verder weet ik ook niet wat ik er mee aan moet.
The Perfect Girl is even een kort liefdesliedje tussendoor van een verliefde R.S.
Maar dan.... dan gaan we nog één keertje... A Thousand Hours is een prachtige gevoelsuiting, je ziet hem bijna letterlijk op zijn knieën met zijn hoofd naar de hemel zitten: For how much longer can I howl into this wind?
Daarna is het een aflopende zaak. Shiver and Shake moet je draaien als je ergens flink de tering in hebt en dan je hele kamer over hoop trappen (op eigen risico). Alleen dat wordt zo’n bende hè!
Fight is een nummer van hoop, dat je moet draaien als je iets nodig hebt om kracht uit te putten. Het is geen nummer wat je draait als je een goed Cure nummer wil horen, maar wel een positief einde van de cd.

Dit album is typerend voor The Cure, maar dan ff wat extremer dan bijvoorbeeld Disintegration of Wish, waar ook vrolijk wordt afgewisseld met melancholisch. In dit album zit net weer iets meer Pornography ook. Dit is het meest veelzijdige album van The Cure: al hun gezichten staan erop, en zeker niet in hun minste vorm. Dit album bestaat uit alles wat ze tot dan toe gedaan hebben en houdt alles in wat ze nog gaan doen. Je zou dit album daarom kunnen zien als het middelpunt van The Cure en het bevat een aantal van hun sterkste nummers. Helaas ook een aantal wat zwakkere nummers, maar de kracht van de sterke nummers is zo groot dat dit album toch minimaal 4 * zou moeten scoren.

En dat is misschien wel de grootste kracht van The Cure en de reden waarom ze een breed publiek kunnen trekken, want als ze alleen 1 stijl hadden, hadden ze minstens de helf minder fans! Knap staaltje commercieel denkwerk van R.S. waarschijnlijk.

Wat een heerlijk gepassioneerd betoog van reptile71 over dit album. Ik ben meteen de clip van "If Only Tonight We Could Sleep" even gaan bekijken/luisteren want oosterse klanken kan ik echt niet weerstaan! Heerlijke muziek, een choreografie kwam als vanzelf in mijn hoofd en zal ongetwijfeld een keer gebruikt worden!

Idd reptile 71, als je ziet dat dit album lager scoort dan Head on the door en Bloodflowers, is ondergewaardeerd wel het minst wat je kan zeggen. Had Smith Head on the door links laten liggen, en de topsongs die hij toen geschreven had (Night like this/Sinking) op dit album gezet ipv van bvb shiver and shake en hot hot hot!, wel, we hadden hier te maken gehad met een album dat nauwelijks voor Disintegration zou moeten onderdoen.

Hoewel smaken kunnen verschillen, ik zie dat luisteraart How beautiful you are, just like heaven en zelfs one more time nomineert tot slechtse Cure songs ooit, terwijl hij Shiver and shake dan weer een toppertje vindt. Ik zie het net andersom, vooral Just like heaven en One more time zie ik als topsongs, terwijl shiver and shake voor mij een hopeloos slecht nummer is.

Ondergewaardeerd, dat wel...

Maar ik zou toch even willen benadrukken dat ik dit echt wel 1 van de zwakste albums van The cure vind. Alhoewel er een paar prachtige songs opstaan is de plaat véél te wisselvallig en staan er toch wel een paar nummers op die voor mij als opvullers dienen. Neem de beste 10 nummers uit deze cd en je hebt een plaat die het inderdaad kan opnemen tegen klassiekers als 'disintegration'. Kiss me kiss me kiss me geeft als geen andere plaat het buitengewone parcour weer die the cure doorheen de jaren afgelegd heeft. Maar zoals ik al eerder vermeldde, dit zorgt voor een enorme variatie een klanken, gevoelens en sferen wat de luisterbeurt niet helemaal ten goede komt (vind ik).

Voor parels als Just like heaven, The kiss, a thousand hours en if only tonight we could sleep doe ik m'n petje af. Maar er staan een paar gedrochten op die voor mij het luisterplezier verknallen.

Een gemiste kans.

Bedankt voor alle reacties! Leuk Sheplays dat je gelijk naar het nummer op zoek bent gegaan! Mooi nummer he!

De kunst is toch om door die verwarrende afwisseling heen te luisteren. Als ik alle favorieten van deze cd achterelkaar beluister heb ik werkelijk een keigoed album. Als ik zo'n 4 nummers weglaat, heb ik er nog 13 over, waarvan het gemiddelde niveau boven de 4 sterren per nummer ligt. Alle albums na Disintegration vind ik minder goed dan deze en van de cd's vóór Disintegration vind ik deze samen met Pornography het best en daarmee bedoel ik dat er de meeste sterke nummers op staan.
Ik ben trouwens bezig met een aangepaste volgorde maken voor deze cd. Die zal ik hier uiteraard plaatsen, voor hopelijk meer luistergenot (uiteraard zal dat niet voor iedereen gelden)

Nieuwe luistervolgorde:
1 - 1
2 - 7
3 - 2
4 - 3
5 - 9
6 - 6
7 - 11
8 - 8
9 - 15
10 - 12
11 - 4
12 - 17
13 - 5
14 - 14
15 - 10
16 - 13
17 - 16

Zoals ik al zei zal niet iedereen het hier mee eens zijn, met name luisteraart heeft een andere voorkeur van nummers en zal hier dus niks aan vinden. De anderen, en zeker Feeder, wil ik vragen het album nog eens te draaien maar dan in deze volgorde. Ik durf bijna te wedden dat je het ineens een beter album vindt.
De nummers die ik wat minder vind heb ik acheraan gezet. Je zou nummer 11, nummer 4 van de originele volgorde als afsluiter kunnen beschouwen (of nummer 12, nummer 17 van de cd). Dan heb je een album met 11 (of 12) ijzersterke nummers dat heerlijk wegluistert. Genot van begin tot eind.
Ik ben heel benieuwd wat jullie ervan vinden!

Dat zal ik eens gaan doen reptile!! Ik sluit me verder aan bij jouw woorden.. deze plaat bevat enkele van de band's sterkste nummers, en er zijn er zeker 10 tot 12 sterke tot zeer sterke tracks uit te vissen.
Maar ik snap wel dat er mensen zijn die zich aan de mindere nummer irriteren en daarom snel overgaan tot het uitdelen van een laag cijfer, de aanhouders weten dit album wel op waarde te schatten echter

Yep!

Mijn voorkeursvolgorde:

1, 2, 4, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 17.

Persoonlijk vind ik een album met 9 of 10 nummers meer als genoeg. De schijf met bonusmixen en bootlegs heb ik nog geen twee seconden gedraaid en ook van nummer 1 kan dus het nodige af wat mij betreft.

Mijn volgorde:

1. = 1, 2. = 2, 3. = 4, 4. = 6, 5. = 9, 6. = 8, 7. = 7,
8. = Hey You (staat op mijn versie),
9. = 12 en 10. = 13

en daarmee heb ik een 5* album!

Ik heb het net ook even gedaan, mijn volgorde was: 1, 6, 11, 7, 4, 13, 8, 15, 3, 12. Dat beviel zeker erg goed! Vooral de overgang van 1 naar 6 was wel kiks in 6 wordt opeens uitgelegd waar de haat van nummer 1 vandaan komt! . Verder trok er weer een electrische stroom door mijn ruggewervel bij If Only Tonight We Could Sleep, vooral rond 2.15 minuten Maar het hele nummer is meesterlijk, een kunststukje zonder weerga. Ik zal nog eens andere volgordes uittesten

If only tonight we could sleep Dat is idd een meesterlijk stukje muziek. Is dat ooit een single geweest?

Nee, niet commercieel genoeg denk ik Met kop, schouders, rug en billen het beste nummer op deze plaat!

Maar die anderen in mijn alternatieve tracklist zijn eigenlijk ook erg goed, opvallend ook dat veel nummers op deze plaat vrij onorthodoxe drumpatronen hebben. Nu is The Cure daar sowieso sterk in, maar op deze plaat staan wel een stuk of 8/9 nummers met zo'n atypisch ritme.

Gelukkig niet zeg! Daar moet je toch niet aan denken dat ze zo een wonderschoon nummer dooddraaien en naar zijn mallemoer helpen op de radio! Thank God

het nieuwe album van the cure dat ergens dit jaar hoort uit te komen schijnt ook een kaleidoscopisch dubbel-album te worden in de stijl van deze kiss me..
ben benieuwd.

Met dit album kwam The Cure even tot adem, om vervolgens genadeloos toe te slaan met Disintegration.
Maar hier staan ook 2 klassiekers op, namelijk The Kiss, en Just Like Heaven.

Prima als het nieuwe album in deze stijl zal zijn.

zou zeker niet mis zijn , weer een mooie gevarieerde dubbel-album van the cure.
hopelijk staat er dan niet weer een why cant i be you? op, sorry maar ook ik vind dat liedje tegenvallen.
trouwens het gerucht is dat de nieuwe cure op 13 augustus uitkomt, dus nog maar drie maandjes wachten.

Al zou er maar één nummer ala If Only Tonight We Could Sleep op staan, zou het al een succes zijn wat mij betreft.

If only tonight we could sleep gevolgd door why can't I be you, dat moet toch zowat het record qua opeenvolging extreem goede song - extreem slechte song zijn op gelijk welk album?
Typisch The Cure, onwaarschijnlijk goede albums/songs, maar als het slecht is, is het ook écht slecht.

Why Can't I Be You vind ikzelf een stuk beter dan Hot Hot Hot!!! Ik zag daar wel de humor van in. Geweldige clip ook.

Qua pretentieloze popliedjes vind ik Why Can't I Be You? wel een van hun minsten, maar Hot Hot Hot is inderdaad nog meer de misser van de plaat. En het verschrikkelijke All I Want, Smith kan soms de plank nogal misslaan

Als hij andere nummers tot single gekozen had, dan hadden waarschijnlijk meerderen dit album hoger gewaardeerd. Just Like Heaven en Catch waren wel goed gekozen, al vind ik Catch aan de korte kant. Hadden ze meer uit kunnen halen. The Kiss, If Only Tonight We Could Sleep en Torture waren allemaal goede keuzes geweest.

Het probleem is wel vaker dat The Cure inderdaad met hun lullige popliedjes worden geassocieerd, terwijl er een heel andere wereld achter schuilgaat. Kwestie van toch de platen proberen. Was voor mij indertijd ook een openbaring weet ik nog

Terwijl ze ook in het verleden regelmatig gekozen hadden voor de niet gangbare nummers als single. Eigenlijk is A Forest ook niet eens zo commercieel; zo ook The Hanging Garden en Charlotte Sometimes. Bij dit album hadden ze toch echt Just Like Heaven als eerste single moeten nemen.

daar ben ik het ook mee eens.
maar het is ook wel begrijpelijk dat ze mid jaren 80 de pop liedjes als single uitbrachten, om de doom en gloom imago die ze kregen van zich af te schudden, best jammer eigenlijk als je dan bedenkt dat mensen die de albums niet hebben gehoord de ware parels van de band zoals if only tonight we could sleep, the kiss, torture, en a thousand hours niet kennen.

Vaak gaat men op het eerste gehoor af op de singles. En ik denk ook dat toen dit album uit kwam de CD in opmars was. En The Cure maakte toen gelijk al een album van 1 uur, terwijl de LP's rond de 45 minuten duurde (toch aardig!!). Zie de mindere nummers maar als bonus, dan hou je nog 45 minuten goede muziek over

All I want......
Heeeeeeeerlijk juist