Damien Rice - O (2002)

Als ik een los nummer van dit album hoor word ik er niet warm of koud van, de kwaliteit ontdek ik dan wel maar ik vind het vaak moeilijk om mijn ogen open te houden. Maar als ik in de goede vibe zit en ik beluister het gehele album - zoals ik net heb gedaan - dan pakt het me wel. Dan ben ik in staat om elke noot in me op te nemen, te genieten van de fraaie en emotievolle zang en kippenvel te krijgen van de instrumentaties. De viool doet het hem vandaag voor mij, op O ook van uitblinkende waarde; alhoewel ik de andere aspecten van dit album niet te kort wil doen.

The Blower's Daughter.

Ben zéér benieuwd naar een opsomming van al die platen, misschien heb ik er nog wat aan!!

Hij (of zij?) hoort gewoon niet, wat wij horen..

Muziek blijft persoonlijk..

Deze plaat wordt enerzijds 'overrated' gevonden, omdat men niet weet wat te verwachten, maar men verwacht een hoop. En dan kan een plaat als deze (in eerste instantie tegenvallen), wegens subtiliteit, het niet rustig kunnen luisteren naar de opbouw van de nummers, zodat de climax niet tot zijn recht komt, het niet luisteren naar de teksten of in een verkeerde context naar de nummers te luisteren. En sommige mensen vinden de klik gewoon niet, geen chemie, geen gevoel, maar damn,

wat is het toch fijn.. als je die klik wél hebt gevonden.


Why'd you sing hallelujah.. if it means nothing to ya..

Die zin verwoord exact wat ik van dit album vind.

Schitterende plaat. Wat bij deze plaat zo goed lukt, gaat maar moeizaam bij Grace van Jeff Buckley.

O is een sfeervolle plaat. Elk nummer is uniek en aangrijpend. Van jagende acoustische geluiden tot de zeer kwetsbare zang. Boordevol emotie en kracht. Vooral het middelste gedeelte is werkelijk fantastisch.

Onvergetelijk, deze parel!!!

Bij Cannonball zingt Lisa Hannigan niet mee. Bij Older Chest wel. Foutje! En bij Cold Water hoor je haar engeltjesstem ook...

Prachtige plaat overigens. Het enige wat Rice mist is een feel good nummertje. Dogs is wat vlakjes op 9, maar Rice laat daar wel horen best wat feel good onder de vingers te hebben.

Ongelofelijk dat ik hier nog geen stem bij had staan!

Schitterende plaat die je helemaal weet te pakken, met een paar pareltjes van nummers, waar "The Blower's Daughter" natuurlijk nog wel het beste voorbeeld van is.

Damien Rice heeft zo'n mooie stem vol emotie, die in combinatie met de uitstekende instrumentie volop tot zijn recht komt.

Alleen bij Cheers Darlin' is het kwartje nog niet gevallen, dus daarom nu nog 4 sterren voor deze plaat.

Damien Rice weet mij al langere tijd te emotioneren met zijn muziek. IK vind 'O' echt een heerlijk album en luister hem op ieder moment van de dag. Mijn favorieten zijn toch; delicate, cold water, cannonball, amie en eskimo. Vooral cold water omschrijft soms perfect hoe je je kunt voelen (cold, cold water surrounds me now, and all i've got is your hand). Heb nu drie albums van mr Rice in bezit, maar 'O' is toch mijn favoriet. Nu ik hier zo over schrijf, ga direct een liedje luisteren!

Na aanleiding van de (lichte) vergelijkingen van deze singer/songwriter bij het nieuwe album van Angus & Julia Stone dit album weer eens opgezet na een lange tijd, want volgens mij is het een jaar geleden dat ik dit album heb geluisterd.

En wat vind ik het weer geweldig. Ik denk dat ik het vooral niet overdag moet luisteren, want het is een album voor in de late avond uurtjes. Zo met de laptop in bed, heerlijk weg zweven van alles in de wereld met deze geweldig emotionele plaat.

Nothing unusual nothing's changed, just a little older that's all


Amie, vind één van de mooiste nummers op deze plaat.
Nu een jaar later ongeveer vind ik dit weer een schitterend nummer en ga ik een halfje omhoog.

Sfeer, daar excelleert Damien Rice in. Special mentions voor de track "eskimo". Het opera gedeelte faalt nooit om rillingen over mijn rug te doen laten lopen.

Ik heb net The Blowers Daughter geluisterd, ik had nog nooit gehoord van Damien Rice en het staat erg hoog in de top 250, maar wat is dat mooi! Ik ga nu snel het hele album luisteren en dan geef ik een beoordeling.

Wauw............

Dit moet toch echt een van de mooiste albums zijn die ik ooit heb gehoord. Alle nummers zijn enorm mooi, ze raken je en je krijgt er behoorlijk kippenvel van! Het eind van Eskimo is enorm mooi, normaal is zo´n operastem voor mij iets om jeuk van te krijgen, maar op dit nummer wordt het perfect gebruikt en is het echt de ultieme climax van het album, een beter einde kan bijna niet. En dan zitten er daarna nog 2 enorm mooie nummers, namelijk Prague en Silent Night. Voor de rest sprongen The Blower´s Daughter en Amie er bovenuit. En ik vond Volcano het meest toegankelijke nummer, de stem van Lisa Hannigan is echt geweldig! Ze kan zelfs een kerstnummer a cappela enorm mooi brengen en dat is echt knap! Ik kan gewoon niet anders dan 5 sterren te geven aan dit enorm mooie album en een hele, hele hoge plek in mijn top 10! Als ik morgen nog in de buurt van een CD-winkel kom koop ik deze zeker!

Die hele, hele hoge plek is de eerste plek in mijn top 10!

Na 1 maand heb ik maar 1 minpunt over dit album: Damien Rice weet niet goed hoe hij nummers moet afmaken, de nummers zijn enorm mooi (Anders staat het niet op nummer 1 in mijn top 10), maar er is nooit een eind. Het begin is er wel, het eind is er niet. Het is net als een cliffhanger in een boek of film, maar dan krijg je een vervolg, bij dit album vraag je je af hoe de nummers zouden klinken met een eind. Het enige nummer wat een goed eind heeft is Eskimo, maar dat is dan ook het laatste nummer van het album. Maar het blijft 5 sterren en de eerste plek in mijn top 10.

Well... Het is niet helemaal mijn muziek.
Ik was echt aan het wachten op een drum, maar ik kan niet anders dan toegeven dat dit een erg fijn plaatje is met een ontzettend leuke voorkant. Goede stem en de liedjes zitten prima in mekaar, een top 250 plek waardig alhoewel ik 38 iets te hoog vind.

Twee maanden geleden dit album leren kennen, en sindsdien is O alleen maar gegroeid. Vooral de stem van Damien Rice is over het algemeen erg mooi.
Wat schor en daar houd ik wel van.
Wel jammer dat ook Rice probeert met een hoge stem dramatisch over te komen.
Dat lukt helemaal niet goed, het klinkt alleen maar erg hijgerig en irritant.

Delicate is een mooie opener, dramatisch in de goede zin van het woord.
Hier komen de prachtige, luide uithalen van Damien veelvuldig voor.
Jammer genoeg de zeikerige hoge toontjes ook.
De strijkers, die kenmerkend zijn voor O, passen dan weer wel goed bij dit nummer.

Volcano is een lief, vrolijk liedje met een leuk refrein en een origineel einde.
Lisa Hannigan maakt met haar lieflijke stem haar intrede.
Jammer dat Rice toch weer probeert die dramatische, hoge tonen te halen. Hoeft helemaal niet.

The Blower's Daughter is de grote favoriet, zowel van mij als van de meeste gebruikers.
De strijkers zijn vertrouwd mooi, de uitgestelde maar rustige climax is prachtig.
Damien Rice weet te ontroeren met alleen een gitaar en een enkele strijker erbij.
Een indrukwekkend, breekbaar nummer.

Cannonball is weer overtuigend, met alleen Damien en zijn gitaar.
De mooiste verwoording van hoe je iemand kunt missen.
Rice zingt hier prachtig, zelfs bij zijn hoge uithalen.
Ook het akoestische gitaarriffje is erg mooi.

Older Chests is één van mijn favorieten.
Ingetogen en erg melancholisch.
Tijd valt niet terug te draaien, zo klinkt de boodschap.
De strijkers klinken wederom erg mooi.
En als de Hannigan op het eind weer eens meezingt is kippenvel weer eens niet te onderdrukken.

Amie is misschien nog wel een graadje mooier. Wanhopige houvast naar vroeger.
De strijkers doen het hem weer, vooral bij het erg mooie outro.
Zo'n outro dat uren zou mogen duren.
Het gevoel van kitsch dat het toch een beetje oproept is makkelijk te onderdrukken.

Cheers Darling is één en al verbittering en spijt.
Verbittering om het feit dat zijn geliefde nu met iemand anders trouwt.
Spijt omdat hij zelf niks heeft ondernomen.
Het einde is prachtig en meeslepend. Het totaal dissonante pianodeuntje op het eind is ook erg mooi.

Cold Water is vreselijk. Precies dat zeikerige toontje van Rice dat ik zo haat wordt hier het hele nummer aangehouden.
Zelfs Hannigan kan het nummer niet redden, dit nummer wekt alleen maar irritatie bij me op. Het mannenkoortje is ook gewoon kitsch.

I Remember redt veel.
Op het begin neemt Hannigan de leiding, iets dat ik alleen maar kan toejuichen. Maar ook Rice, die er later bijkomt, klinkt goed.
En de, jawel, rockclimax is schitterend.
Dit nummer maakt iedere keer weer indruk. Alleen de tekst is wat minder.

Het eerste deel van Eskimo is erg mooi. Wat zwierig, met een mooi refrein.
Totdat de operazangeres erbij komt.
Niks mis met opera, maar hier klinkt het zo ontzettend misplaatst. Erg kitscherig ook.

Het tweede deel is mislukt.
Probeert onheilspellend te klinken, maar dat lukt niet.
En de veel te luide climax is ronduit lelijk.

Het derde deel wel weer prachtig.
Stille nacht, helemaal acapella, maar dan met bewerkte tekst.
Zeker geen heiligsschennis, daar is het te mooi voor.

Al met al een erg mooi album. Er zouden wel wat stukjes weggelaten mogen worden, zou de speelduur ook ten goede komen. Toch een hele ruime 4* voor dit meeslepende album van deze Ier(en).

Wauw. Na een luisterbeurt pakt dit album me al, en dat overkomt me maar zelden. Heerlijk rustige muziek met mooie lyrics. Older Chests is prachtig. Voorlopig een 4*.

Ik vind in de Blower's daughter de cello aan het begin en de strijkers aan het einde geweldig mooi, als de dame dan op het eind ook nog voorbij komt zingen...

Een erg mooi en breekbaar album, dat alleen wel iets mist om me een uur lang te blijven boeien. Ik vind de stem van Damien Rice zelf te weinig bijzonder om lang naar te luisteren en de stukken met Lisa Hannigan zijn dan ook makkelijk de hoogtepunten van het album. Hij mist zelf in mijn ogen iets eigens, wat je als singer-songwriter wel moet hebben. Het is vaak ook te netjes, zowel qua stem als qua composities, kleur een beetje buiten de lijntjes, dan blijft het veel beter hangen.

Het klassiek gezongen deel in Eskimo vind ik trouwens ook erg mooi, erg bijzonder dat dat midden in zo'n popalbum valt. Voorlopig dus slechts een mooie plaat, maar geen erg bijzondere.

Ik heb hem vandaag nog eens opgezet na lange tijd en het is toch echt een album om u tegen te zeggen. Prachtig gewoon, hij gaat terug in mijn top tien damn alles klopt gewoon. Prachtige stemmen, zang, aleja geen woorden voor ..

Jemig, dit album is ontzettend verslavend! Nu ik het hele album ken, heb ik soms liedjes ervan die in mij opkomen en die ik dan moet luisteren. Als ik dat niet doe, blijft het mij achtervolgen en word ik gek. De nummers zijn wel allemaal zeer traag en dus vind ik het een hel om het hele album achter elkaar te luisteren. Toch zo tussen wat rock door zijn de nummers op zich zo focking mooi, dat ik toch zit te twijfelen tussen 4,5 of 5 sterren.

Ik had dit album ontdekt door het nummer Delicate, volgens mij via Youtube, wat ik echt een prachtig nummer vond om naar te luisteren!
Zo kwam Cannonball erachteraan, wat nu echt één van mijn favoriete nummers is!
Toen ik het hele album kreeg, begon ik verder te luisteren en dan kom je natuurlijk The Blower's Daughter tegen, zo ook Volcano, hoewel ik die laatste nog niet helemaal kon waarderen.
Bij die nummers stopte ik omdat ik nooit de behoefte had om het album verder af te luisteren.
Nu, na ong. een half jaar, heb ik dit album herontdekt, en dan probeer je toch de andere nummers ook te luisteren, 1 voor 1, omdat, zoals 'guitarwally' al zegt, het moeilijk is, vooral in het begin, om het gehele album in 1 keer door te gaan. Maar die nummers die erna komen zijn dan ook zo ontzettend mooi!
Delicate, The Blower's Daughter, Cannonball, Cheers Darlin', Cold Water en I Remember zijn echt mijn favorieten. De overige nummers vind ik ook heel erg mooi (nu Volcano ook!), maar toch net niet zo goed als de rest (Eskimo heb ik nog niet goed kunnen beluisteren!)
Top album, en een terechte plaats in de top 250!

Redelijk album, maar echt geweldig is het ook weer niet. Het klinkt net allemaal iets te zoetsappig.
The Blower's Daughter is natuurlijk wel een geweldig nummer.

Rock and Blues. Dat is zo ongeveer waar ik uit besta. Toch gaat een man daar uit eindelijk om vervelen en zoekt mogelijkheden om zijn horizon te verbreden. Mijn dronken buurman zei daarom twee jaar geleden dat ik maar een keer Damien Rice moest gaan beluisteren. Hij dwong mij om met zijn nieuwe stereo wat voorproefklanken te laten horen en ik vond het verschrikkelijk. Een half jaar geleden was ik eindelijk volwassen en vond het daarom nodig om deze artiest nog eens te proberen. En!? Verslavend! Geniaal!

Delicate: Ah, heerlijk. Moet ik meer zeggen? Paar simpele akkoordjes en iemand die met een accent zingt over ons, lekker alleen wij en niemand anders. Heel kinds, heel spannend. Hij durft bijvoorbeeld niet luidt te spreken wanneer hij fluistert: “We might make love”. We dromen vijf minuten lang tot meneer Rice opeens zijn stem verheft om zijn frustratie te uiten wat niet echt overkomt maar juist past in een dromerige climax. Samenvattend: Ah, heerlijk.

Volcano: Plots worden we overvallen door strijkers. Wat is dit? Terwijl Damien weder een verhaal ophangt over liefde of zoiets onbelangrijks verbaas ik mij de voor mij nieuwe soort productie. Ik moet toch besluiten dat het nummer wel redelijk goed grooved, dus we accepteren het. Ook worden we nog lekker getrakteerd op het gehijg van een vrouwelijke zangeres, wat nooit weg is. Vooral het einde van dit nummer is enigszins verslavend op een ondefinieerbare wijze.

The Blower's Daughter: Ah, heerlijk. Ik denk wel het beste nummer van het album. Vooral de manier waarop ie zingt dat hij verslaafd is aan het kijken naar vrouwen voelt heel oprecht. De strijkers passen hier wel goed en zijn (zowaar!) een aanvulling. Beetje rare dynamiek, maar ook iets dat op een rare manier 'klopt'. Alleen het stukje van Lisa is een beetje een mislukte “stoplap” om naar een hogere toonsoort te kunnen gaan zodat Rice beter kan hijgen.

Cannonbal: Een heerlijke overgang naar dit nummer. Gelijk worden we omringd door een fijn gitaarrifje waarop weer mooi overheen gehijgd kan worden. “There's still a bit of your taste, in my mouth.” Beetje creepy, toch heel mooi. Toch benauwd de productie hier mij een beetje. Het lijken een stuk of 3, 4 acoustische gitaren allemaal een net ander riffje te spelen, waar ik genialiteit moeilijk van kan inzien.

Older Chests: Elke keer als dit nummer begint is het net alsof ik wakker wordt, het klinkt opeens fris en helemaal klaar om te gaan. Toch is dit wel het punt op het album waarop ik genoeg krijg van de acoustische gitaren en vooral van de strijkers. En vooral in dit nummer passen de strijkers en echt voor geen meter bij. Ze zorgen ervoor dat dit hele album een beetje droog gevoel krijgt, en naar meel gaat smaken. Ik krijg hier echt behoefte aan een lekker sappige piano die wat noten speelt of wat akkoorden neerlegt.

Amie: Heerlijk nummer dit. Ik ga hier geen kritiek geven aan de strijkers (want die zijn hier nog redelijk aan te horen) maar aan de irritante geluidseffecten. Nutteloos en verkrachten hier het gevoel van het nummer. Oh, en dat eind duurt echt 3x te kort!!

Cheers Darlin': Ah, heerlijk! Nog een nummer met 'het-beste-nummer-van-het-album' potentie. Rustig begin met het vreselijke ongeloof. Waarom trouwt ze met haar? Weet ze wel wat ze me aandoet? Hoe kan ze dit zo gemakkelijk vergeten? Het was zo speciaal wat wij hadden! Het was ongeëvenaard. Die ene zomer, die ene nacht. Hoe kan ze dan zomaar daar staan, met die glimlach, als wij.. Als wij... Ben ik nog wel wat tot haar? Wat betekende die nacht nu voor jou? Lag het aan mij? “I should have kissed you, when we were running in the rain.” “I should have kissed you, when we were alone.” Dronken, doodongelukkig, schreeuwend en suïcidaal zwalkend over straat om het lege huis te vinden waar je vandaan kwam.
Oh, en ik krijg elke keer een zieke aandrang om te roken bij de zin: “You gave me three cigarettes to smoke my tears away.” Is dat erg raar?

Cold Water: Krijg ik eindelijk mijn zin en gebruiken ze een piano, is het een kutnummer. Het begint met wat redelijk potentie, maar het lijkt alsof Damien echt geen zin meer had om het nummer fatsoenlijk af te sluiten.

I Remember: Ah, heerlijk. Er zitten twee kanten aan dit verhaal. Lisa zit in haar appartement en denkt over de tijden dat hij nog wel eens langs kwamen. Vage herinneren over door de regen heen met de taxi, op weg naar een dampende kroeg waar hij speelde. Zij had de hele avond achterin gezeten en naar hem gekeken, hoe hij met finesse en gevoel maar toch met kracht zijn gitaar zat te bespelen. Zij was na het optreden direct weggegaan, omdat ze hem niet aan durfde te spreken. Nu zit ze hier in dit appartement, nog steeds dampend van eeuwige regen, erop te wachten, erop te hopen dat hij nog eens langs komt.
Damien zit in de kroeg waar hij heeft gespeeld die avond. Iedereen is al weg, en de barman vraagt of hij nog een laatste drankje moet. Hij kijkt naar achter, waar zij die hele avond zat, waar hij de hele avond naar gekeken heeft, en voor gespeeld heeft. Weet ze dan niet, dat het allemaal voor haar was? Waarom ontliep ze mij? Wat wil ze nu? Hij weet het niet meer. Nog een borrel. Nog meer frustratie.

Eskimo: Eigenlijk een heel doorsnee “O” nummer. Het heeft het gehijg, de acoutische gitaren en de strijkers. Het nummer doet mij daarom niet zo heel veel, maar is daarom zeker niet onaardig.

Dan komt er nog een heel erg slecht nummer waarvan ik maar doe alsof ik het niet gehoord heb om dit album zijn welverdiende 4,5 ster te behouden. Het sluit af met een alternatieve versie van Silent Night. Ik ben zo lui, dat ik nog nooit hier goed op de tekst het gelet, maar het is muzikaal een fijne afsluiter, mede vanwege de geweldige stem van mevrouw Hinnigan.

Het eindoordeel is dat ik van al die droge strijkers echt ontzettende dorst heb gekregen en nu even een dikke bluesy piano solo nodig heb, om dit weg te krijgen. Is het dan zo slecht? Nee, integendeel! De nummers zijn op zichzelf echt geniaal, alleen omdat het hele album sterk dezelfde sound heeft, is het soms wat lastig om je aandacht erbij te houden.

Ik heb maar 1 ding over je recensie te zeggen: 'Ah, heerlijk'

Ik dacht dat er een breder draagvlak was voor het idee dat een strijkers een nummer over de grens van mooi naar cheesy duwden...

Jullie hebben zeker ook allemaal dat schilderijtje van een kleuter met een traantje op zijn wang aan de muur hangen?

*provocatiestand uit*

Damien Rice is een man die weet wat hij doet. Helaas blijft het daar ook bij. Alles mag dan wel kloppen, maar er zit geen emotie in. Hij probeert op een bepaalde manier over te komen, integer en minimalistisch, en voor veel mensen slaagt hij hier ook in. Jammer.

The Blower's Daughter, geen emotie?

Ik heb me speciaal aangemeld omdat ik graag me woordje wil doen. Ik las hier dat velen de emotie ontbreken. Dan vraag ik me toch echt af, wat voor emotie zoek jij? Als je deze CD opzet met een goede headphone, dan hoor je elke ademhaling, elke emotie giert dan door je lichaam.

Misschien een aanrader om Damien Rice is op te zoeken op youtube en dan vooral de 'Live Basement' sessies te bekijken.

Bovenstaand bericht verklaart je username (Ik kon het niet laten)

Deze cd vind ik met name zo goed omdat het juist met zoveel emotie is gebracht. Één van de betere albums die ik gehoord heb, al blijft het natuurlijk persoonlijke smaak.