Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)

Van begin tot eind een superalbum. Alleen Riot Van kan me niet zo bekoren en ook Red Lights Indicates Doors Are Secured behoort zeker niet tot mijn favorieten.

De rest van dit album is gewoon magisch.

Het heeft geen zin om hier mijn favorieten te plaatsen, want dat zijn ze eigenlijk verder allemaal.
Maar als ik dan toch wat moet roepen dan steken onderstaande er toch net iets meer bovenuit:

Fake Tales of San Francisco
Dancing Shoes
You Probably Couldn't See for the Lights But You Were Staring Straight at Me
When The Sun Goes Down
From the Ritz to the Rubble
A Certain Romance

Heb ik toch nog bijna de helft van het album genoemd. Het geeft alleen maar aan hoe geweldig dit album is!

Riot Van is heerlijk! Simpel, maar met een zalige chille vibe.

En die tekst: .

Hier heb ik helemala niks aan toe te voegen. Dit zijn precies de redenen waarom Riot Van een van mijn eerste favorieten van dit album was. En nu nog steeds eigenlijk.

God, ik heb Riot Van nu al 30 keer geluisterd, en ik ben er van overtuigd dat het gewoon de beste track is. Maar waarom staat ie zo laag? Omdat het nummer niet de 'drive' heeft van de andere nummers? Het is gewoon het ultieme rustpunt.

'Riot Van' is inderdaad een lekker rustpunt, maar er staan toch betere tracks op deze plaat. Mijn persoonlijke favoriet is afsluiter 'A Certain Romance'.

When The Sun Goes Down
En dan gevolgd door het een na beste nummer van dde plaat From The Ritz

Vrijwel alle nummers zijn geweldig, maar dat koppel is inderdaad supersterk, die opbouw van Ritz to the Rubble is zo geniaal en zo lekker._O_

Mijn favoriet is Dancing Shoes geweldige track.

Ja, dat stukje na 20 seconden is echt heerlijk, daar headbang ik altijd op voor zover dat kan met mijn kapsel

Ja de versnelling in zijn stem is fantastisch!

En ook de drums bij dat harde stukje

Binnenkort komt mijn voor velen veel te enthousiaste en te erg de hemel inprijzende recensie over de plaat, maar hij is nogal uitgebreid dus ik heb hem nog steeds niet af.

Ik kijk er alvast naar uit, schrijf jij je recensies voor dat je ze hier typt ofzo?

"selecteer 3 favoriete tracks"

I can't, I just simply can't

Goed debuut van de Arctic Monkeys. Maar hij telt maar enkele echt goede nummers (Fake Tales of San Francisco, When the Sun Goes Doen, A Certain Romance). In die zin vind ik deze plaat dus wat overschat. Gewoon een lekkere rockplaat.

Rocked heerlijk weg. Na een aantal luisterbeurten kwam ik er achter dat de plaat eigenlijk best simpel is, terwijl ik bij de eerste keer had verwacht heel veel meer te ontdekken.

Dat vindt ik eigenlijk een pluspunt ze maken het nergens moeilijk, je kan elke song eigenlijk mee schreeuwen en zelfs de rifjes eens na spelen op je gitaar ( daarom is het nog niet goed ).
En zoals je zegt het rockt heerlijk, vooral door die simpelheid.

Halfje erbij, briljante teksten, heerlijk ritmes... gewoon heel erg goed!

Als je daar van houd moet je de eerste 2 albums van Oasis eens proberen.

Gisteren gekocht in de verwachting dat ik dit goed zou vinden en ook de andere albums van deze band zou gaan kopen. Maar nee, ik vind er helemaal niets aan. Saai en geen enkel nummer kan me bekoren. Helaas.....

Is een 0.5 niet wat drastisch?

Nee, ik vind er niets aan maar dan ook helemaal niets. 0,5 meer niet

Een paar luisterbeurten ( stuk of 4) doet wonderen. En ik zou echt even doorluisteren want anders mis je zo veel moois.

Normaal gesproken niet, maar deze wordt wel erg lang dus kreeg hem niet af. Morgeb maak ik hem af. En ik zeg éen ding, de manier waarop Allah wordt aanbeden in Islamitische landen is niks vergeleken met mijn recensie.

Het is in ieder geval een plaat waarover je best wat kan vertellen, ik zal je recensie zeker lezen!

Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not

Je nummer 1 recenseren is erg moeilijk, vaak is het lastig om onder woorden te brengen wat er zo goed aan is. Het kan ook makkelijk door een stuk tekst te quoten en dan er een -tekentje achter te zetten. Maar dat is niet de bedoeling van mijn recensie, sommige stukken heb ik gequote, maar het overgrote deel heb ik geprobeerd met gewoon woorden te bespreken. Anders dan een nummerbespreking lukte het mij niet om dit album te bespreken. Want over elk nummer is genoeg mooist te verellen.

Het eerste nummer op het album heet View From the Afternoon. De Arctic Monkeys beginnen meteen met een beukend ritme op dit nummer. Het test de luisteraar. Als dit meteen te hard gaat voor je kan je maar beter de eerste 5 nummers overslaan. Is het niet te hard voor je hoor je daarna een couplet die zo pakkend is dat het het refrein had kunnen zijn, het refrein daarna klinkt hoe een refrein moet klinken. Er zit ook nog een tweede test in het nummer. Met deze test kunnen ze meteen de echte fans tijdens een concert er uit pakken. De wannabe-fans gaan aan het einde klappen, als echte fan weet je natuurlijk dat dit zalige nummer nog even een minuutje door gaat, het fijne couplet en refreintje worden nog eens even overgedaan en nu is het dan echt klappen geblazen, want dat is zeker terecht na zo'n opener.

De grootste hit van dit album is I Bet You Look Good on the Dancefloor, het tweede nummer van de plaat. Dit nummer gaat al even hard als de vorige. Het nummer start met een beukend ritme die daarna plaats maakt voor een meer melodieuzer ritme. Toch blijft het hard gaan, een echte dansvloerkraker is dit, helaas heb ik het nog nooit gehoord in een club. In tegenstelling tot de soms hersenloze danshitjes die ze daar draaien is dit nummer in alle opzichten geweldig geniaal. Het eerste couplet is erg fijn. Vooral de drummer die er door heen zingt met 'Cold As the Night' en 'Can't Dynamite' zijn erg fijne stukken. Wat daarna volgt is het refrein, 'Dancing to electro-pop like a robot from 1984', en zo ervaar ik het refrein ook, het laatste zinnetje van het couplet klinkt al een beetje robotachtig en de rest van het refrein ook een beetje, een beetje inderdaad, want de gitaarsound blijft gewoon stevig overeind. De singles zijn niet vaak mijn favorieten van een album, ook dit nummer zal dat niet zo snel worden, maar dit nummer is net als het hele album extreem hoog niveau en extreem lekker.

Het volgende nummer is Fake Tales of San Fransisco, net als I Bet You Look Good On the Dancefloor gaat dit ook weer vrij hard, maar minder hard als de vorige nummers. Het start namelijk ook met een vrolijke riff, daar worden al snel mooie zanglijnen over heen gegooid. Het wordt allemaal alleen maar beter met het 'Kick Out' stukje dat tweestemmig wordt gezongen. Het hele nummer is erg dromerig tot aan de climax, voordat die climax komt, volgt eerst nog even het fijnste gedeelte van het hele nummer, deze is zeker het citeren waard:
Yeah but his bird thinks it's amazing, though so all that's left, is the proof that love's not only blind but deaf.
Hoe hij dit zingt hoort gewoon bij de beste momenten van het album en gezien mijn waardering voor dit album zit je dan al bij 'buitenaards goed'. Na dit stukje gaat de knop op energie en wordt het nummer hard maar erg goed uitgespeeld.

Dancing Shoes begint met een leuk zanglijntje die altijd luidkeels door mij wordt meegezongen. Daarna, na zo'n 25 seconden, gaat het op eens hard. Hoewel dat stukje ook kan worden meegezongen wordt dat stukje altijd geheadbangt bij mij. Die omzetting van rustig naar opeens zo keihard is één van die punten die zo geniaal zijn uitgevoerd bij dit album.
Bij Dancing Shoes is het alsof je bij het begin van het nummer het rotje al hebt aangestoken, maar toch komt die knal, die energie onverwacht. Na die uitbarsting gaat het weer wat rustiger, het volgende rotje is al aangestoken en daar komt dat harde stukje weer, 'the only reason that you came! Dat harde stukje in combinatie met meezingen maakt dit nummer ontzettend verslavend.
En alsof dat nog niet genoeg is wordt het nummer hervat met een zinnetje dat ongelooflijk lekker klinkt: 'Get on your dancing shoes, Your sexy little swine', na dat zinnetje volgt een klein climaxje en is dit waanzinnige nummer afgelopen. Al deze geniale stukjes verpakt in een song van 2 minuten en 23 seconden. Klasse!

You Probably Couldn't See for the Lights But You Were Staring Straight at Me, de langste titel van het album, langer dan de albumtitel. Deze titel onthoud ik dan ook maar voor helft, na Lights vergeet ik het meestal. Is dit nummer dan niet zo bijzonder? Nee hoor, bijzonder is het zeker, het valt alleen niet zo op. Daarmee is het echter niet een van de mindere nummers. In dit nummer zijn weer genoeg verassende en fijne passages te vinden. Veel tongbrekers ook in dit nummer, maar na oneindig vaak luisteren krijg je zelfs die zinnetjes onder de knie. Leuke zinnetjes vind ik: Back up to their brains to form expressions on their stupid faces, dat vind ik ook meteen het meest fantastische stukje van het hele nummer. Lekker aggressief gezongen en omdat het een erg langgerekte zin is klinkt dit zeer fijn.
And I'm talking gibberish, Tip of the tongue but I can't deliver it..., It's slightly easier to think what to say. Veel meer dan zeggen dat dit ook al zo'n meesterlijk nummer is kan ik niet doen. Een geweldige rocksong, wederom. En verslavend ook, want als het nummer een keer opvalt zet ik dit nummer zeker een paar keer extra op.

Still Take You Home mag het eerste deel van dit album afsluiten, zo ervaar ik het tenminste. Het eerste deel wordt afgesloten met misschien wel het beste nummer van het hele album. Ik heb het in ieder geval aangevinkt als favoriet. Waarom deze song zo goed is. De bridge in dit nummer komt van een andere planeet, zo geweldig. Eerst is er een fantastisch gitaarstukje, dat zich in mijn hoofd heeft genesteld en dat gitaarstukje zit gevangen in mijn hoofd en zal daar nooit meer uitgaan. Daarna in de bridge wordt er eerst eenstemmig whoo, whoo, whoo en daarna meerstemmig 'da ba da dab da' gezongen, zo simpel, maar juist dit deel van de bridge vind ik schitterend.
En dan heb je ook nog het nummer zelf. Het nummer is toch behoorlijk energiek, met als enige rustpuntje de net besproken bridge. De bridge die de ultieme tegenstelling biedt, van energiek naar hemels. In dit nummer probeert Alex Turner iemand te verleiden, althans, dat haal ik uit de tekst. Een aparte manier van flirten heeft hij wel als je de tekst leest. Maar wie verleidt hij dan eigenlijk? Een meisje, ja, dat ook. Maar het is ook de luisteraar die hij verleidt. Het duurt even, maar hoe je je ook verzet, met genoeg luisteren geef je je toch over aan dit nummer. Verleidend, dat is het perfecte woord voor deze perfecte poprocksong.

Met Riot Van wordt het tweede deel van het album geopend. Riot Van voelt voor mij aan als het kortste nummer van het album. Toch is dit nummer tot 2.13 gerekt, voor mij voelt het aan als een minuutje. Dit nummer is melancholisch en de zang heeft een grote emotionele lading. Het nummer is een rustpauze, net als The Only Ones Who Knows op het volgende album. Dit nummer is wel even een aantal niveautjes hoger als Only Ones Who Knows.
In dit nummer wordt een probleem met de politie bezongen. Het nummer zit vol emotie en daarom wordt het ook klein gehouden. Hiermee bewijzen de Monkeys voor het eerst op dit album dat rustige nummers ze ook erg goed afgaan. Het hoogtepunt van dit nummer zijn de laatste regels, deze regels vind ik confronterend en daarom erg mooi.

Thrown in the riot van,
and all the coppers kicked him in,
and there was no way he could win,
just had to take it on the chin.


Waar Riot Van erg rustig eindigt gaat Red Light Indicates Doors Are Secured gelukkig niet meteen beukend van start. Sterker nog, het nummer begint met een erg relaxed ritme, het tempo wordt steeds een heel klein beetje opgeschroefd. In het refrein gaat het dan op full-speed. Als ik auto mocht rijden en deze cd zou meehebben dan zit ik denk ik zelf ook wel op full-speed. Na dit full-speed refrein gaan ze verder met een fijn klinkende bridge. Daarna wordt het tempo weer opgevoerd. Het lijkt een soort climax te worden, maar waar je denkt dat het nummer ontploft wordt ervoor gekozen om het nummer rustig uit te spelen. Aan de ene kant jammer dat er niet nog een soort van refrein komt, maar aan de andere kant is het zó Arctic Monkeys om weer een verrassende wending in het nummer te stoppen. Ik zie het daarom zeker niet als minpunt, juist dat einde maakt dit nummer voor mij zo memorabel. En dan nog even een quotebaar stuk tekst, want o, wat zingt Alex deze regels zalig:

Didn't ya see she were gorgeous, she was beyond belief
But this lad at the side drinking a Smirnoff ice came and paid for her tropical Reef


Mardy Bum is een nummer dat meer neigt naar een popnummer. Pop kan, mits goed uitgevoerd, prachtig zijn. De meesten zullen perfecte popnummers van Johan, Midlake of Elbow wel kennen. Met Mardy Bum kunnen de Arctic Monkeys zeker meeconcurreren met de topnummers van voorgenoemde. Het nummer leunt al op een redelijk geniaal te noemen riff. Als de drums er in komen kan je de riff, tsja hoe zeg je dat, meeneuriën, voor degenen die niet begrijpen wat ik bedoel, hier de liveversie van Glastonbury. En dat terwijl er helemaal niet in wordt geneuried door de band zelf en dat is wel heel knap. Daarna komt de lieflijke en breekbare zang, de tekst is weer precies in de goede dienst van het liedje geschreven en daardoor wordt dit nummer zo pakkend. De veranderingen in de zang, van lieflijk naar breekbaar naar een versterking in de stem maken van dit nummer een topnummer. Daarnaast worden deze stukken ook nog uitstekend ondersteund door de drums die steeds op het goede moment de zang ondersteuning biedt.
Na een tijdje komt er nog een versnelling in dit nummer en dat is waarom dit nummer toch ook als een rocknummer aanvoelt. Die versnelling is briljant. Zanger Alex Turner zing wat wanhopiger en de instrumentatie is ineens een stuk dreigender en daarna wordt, zoals in veel nummers van dit album het nummer uitgeblazen. Net zoals bij When the Sun Goes Down, die qua melancholiek en structuur het meest vergelijkbaar is met dit nummer. De zoektocht van de Arctic Monkeys naar het perfecte popnummer is geslaagd met het maken van Mardy Bum.

Perhaps Vampires Is a Bit Strong But... is het op één na langste nummer van de plaat. Dit nummer is een vuige rocker. Vooral op het laatst lijkt deze song helemaal te ontsporen. Ook in dit nummer is er weer een contrast tussen melodieus en energieke rock. De melodieuze gitaarriff in het begin en die op het einde terugkomt is fantastisch. Daarnaast biedt dit nummer een grote variatie in zang en instrumentatie. In het ene stuk zingt Alex Turner verhalend en in het andere stuk zingt de zanger gewoon catchy, het refrein dus. Het refrein bestaat uit onder andere het zinnetje All you people are vampires, een zinnetje dat bij mij bij de eerste luisterbeurt al in mijn hoofd bleef hangen. Daarna leek het of deze song niet meegroeide met de rest van de nummers. Maar nu, met het schrijven van deze recensie, realiseer ik me weer hoe goed dit nummer is. De variatie in dit nummer viel me nog niet op, nu wel.
Voordat ik het vergeet nog even een fijn stuk noemen, want deze song is natuurlijk typisch Arctic Monkeys met de stilte waarbij je denkt dat het afgelopen is. Maar nee, de Arctic Monkeys plakken er nog een stukje genialiteit achteraan.

When the Sun Goes Down is een godsgeschenk. Alex Turner bezingt op hemelse manier het probleem van de prostitutie in Sheffield. Het nummer begint rustig met alleen Alex Turner op de gitaar, Alex Turner zingt met volle emotie over de 'girls' van de 'Red Light'. Dit stuk eindigt met 'Cause he's a scumbag, don't you know'. Dan wordt het zinnetje nog een keer herhaalt en dan is daar weer die plotselinge verandering van rustig naar energiek. Die overgang gaat natuurlijk vlekkeloos, de drums wekken spanning op en huppa, daar komt de gitaar erin en nog een keer huppa, Alex Turner begint te zingen. Dit stuk van het nummer is heel anders maar zeker niet minder mooi als het begin. Alex Turner's tekst is zeer indrukwekkend. Het is een mooie emotioneel geladen tekst maar toch is de tekst helemaal in dienst van het liedje geschreven. Zeer knap.
In het refrein zingt Alex dat de situatie in Sheffield verandert als de zon ondergaat. Het advies dat Alex je na al dat elektrische gitaar en drum-geweld meegeeft is 'I Hope You're Not Involved at All' en hiermee eindigt dit fantastische nummer dat zo opvalt door de mooie compositie en de aparte structuur. Met als pluspunt het onderwerp van dit nummer.

Het einde van de cd nadert, het een na laatste nummer is From the Ritz to the Rubble. Alex Turner begint alvast te zingen voordat de instrumentatie begonnen is. Hierna bouwt het nummer zich mooi op. Alex gaat steeds krachtiger zingen en ook de instrumentatie wordt krachtiger. Even later, na 23 seconden om precies te zijn, komt er erg mooi gitaarspel in, daarna volgt het ontzettend krachtige refrein, niet een van de beste refreinen van dit album maar nog steeds erg fijn. Wat na het refrein komt is eigenlijk veel leuker, waar ze zingen 'that girl's a different girl today' en zo nog wat variaties op dat zinnetje. Daarna volgt nog een keer het refrein en daarop volgt de climax, die zich opbouwt met eerst stevige instrumentatie en daarna komt er weer een leuk gitaardeuntje in. Het laatste stuk van het nummer is weer rustig en het nummer wordt met een basdeuntje uitgespeeld. Wederom een vrijwel perfect nummer met een mooie opbouw en fijne instrumentatie.

Volgens het hoesje van de cd hoort A Certain Romance niet bij het tweede deel en vormt het nummer in zijn eentje het derde deel. Ik kan daar wel inkomen. Niet dat dit nummer anders is dan de rest, maar het is een nummer van vijf minuten dat toch een iets ander sfeertje heeft. Het nummer begint rockend, maar van deze rock blijft enkel een aanstekelijk riffje over. Misschien moet ik hier al gaan praten over het beste riffje van het album. Het riffje is ontzettend aanstekelijk, een luchtig riffje die je helemaal vrolijk maakt.
Van de rock is niets meer over, het nummer neigt nu meer naar pop, zoals die in Mardy Bum. Na even van het losse riffje te genieten begint Turner te zingen. Hij zingt op een verhalende manier, met af en toe een uitspattinkje in het zingen. Alex Turner laat je wegdromen op het laatste nummer, er heerst een erg dromerig sfeertje op dit nummer waar Alex' zang ook aan meewerkt. Dit nummer laat je zweven. Het voelt episch aan, en zeker voor Arctic Monkeys begrippen is dit een erg lang nummer. Langer hebben ze nummers volgens mij niet gemaakt.
Het nummer eindigt fenomenaal. En dat begint eigenlijk al met de pauze in Turners tekst. In deze pauze is er plaats vooor een fijne bridge gevolgt door een opbouw naar de climax. Die opbouw wordt nog met zang gedaan. De climax is enkel ontzettend fijn gitaarspel. En dan is het weer afgelopen. Weer een draaibeurt erbij voor dit album. Een van de honderden, want van zulke aantallen kan ik nu al spreken.

De Arctic Monkeys zijn na dit album, heel begrijpelijk nooit meer op dit niveau geweest. Zelfs op nummergebied niet. Fluorescent Adolescent kan misschien met de minste nummers hier mee concurreren. En dat zegt wat, aangezien ik een Teddy Picker, een 505 en een Crying Lightning ook geweldige nummers vind.
Dit album is van buitenaards niveau. Beste album ooit gemaakt voor mij.

Bedankt voor de aandacht.

Respect voor wie hem uitleest

Fantastische recensie Snoeperd. Leuke lengte ook.

@ Snoeperd Ik heb zonet even rustig de tijd genomen om jouw recensie/epistel uit te lezen. Ik moet toegeven dat dit toch één van de betere recensies is op deze site. Hoe jij jouw mening/visie geeft over dit album dan kan ik daar om eerlijk te zijn niets bij toevoegen. Ik zou het absoluut niet beter kunnen verwoorden. Dit album vind ik écht goed, hoewel ik Humbug net iets beter vind.

Ja Snoeperd, erg mooi verwoord! Al worden de magische baslijntjes te weinig genoemd, terwijl deze naar mijn mening toch echt een groot aandeel hebben in het totaal. Ze maken de platen, zijn van hoog niveau, erg catchy en geweldig gespeeld, maar jij zult waarschijnlijk met riffs het totaalplaatje aan gitaren en dus ook basgitaar bedoelen, hoop ik...

Je hebt me wel weer aan het twijfelen gemaakt of ik deze weer op 1 moet zetten en FWN misschien toch weer op 2... Het is ook zo moeilijk met een band van dit kaliber...

Wat ik wel een minpuntje vind van dit album, zeker t.o.v. FWN, is het laag van dit album. Naar mijn mening had het geluid zo af en toe wel iets lager gemogen, waardoor het een iets zwaardere sound wordt. Maar ja, das natuurlijk geen reden om dit album geen 5 sterren te geven, het is immers een meesterlijk album!