Tangerine Dream - Ricochet (1975)

Boeiend stukje tekst, tangmaster.

Tja als je de goede info maar boven tafel krijgt lukt er veel. Maar pas op er zijn veel sprookjes in de wereld te lezen over dit album.

Prachtig dreigend album inderdaad. Het beste album voor mij van Tangerine Dream, gevolgd door White Eagle en Tangram. Encore, Rubycon, en Phaedra vind ik iets minder goed, maar ook nog steeds vrij goed. Vooral Rubycon, en Phaedra klinken erg mystiek, en voor die albums moet je gewoon even meer de tijd nemen.

Het zou best de soundtrack van iets War of the Worlds-achtigs kunnen zijn. Ik heb er destijds een science fictionverhaaltje bij gemaakt, schiet me nu ineens te binnen.

Prachtig album , ik draai deze al jaren vanaf vinyl en deze plaat verveeld me geen seconde.
Ik denk het mooiste wat Tangerine Dream heeft gemaakt. Ik heb meerdere platen van Tangerine Dream in bezit maar deze heeft net iets meer dan de andere albums.Vooral Part 2 vind ik fascinerend mooi , echt muziek waarbij mijn fantasiewereld tot leven komt. En het is altijd mooi in mijn fantasiewereld.

Ik zag de CD van dit album in de uitverkoop liggen voor nog geen 5 eurotjes. Op de gok meegenomen want je moet nog maar afwachten of de kwaliteit goed is.
Gelukkig is de kwaliteit goed en is de muziek wondermooi. Ik denk toch wel dat dit het beste album is dat door TD uit de hoed is getoverd. Phaedra uit hetzelfde jaar vind ik duidelijk minder.
Een bijzonderheid is het wel dat ik dit album in de jaren zeventig links heb laten liggen. Was waarschijnlijk destijds te moeilijk voor mij. Nu gelukkig herontdekt mede ook door het feit dat ik al een tijdje de game "Knock-out albums" voor de jaren zeventig aan het organiseren ben en dan wil je natuurlijk wel weer het eea uit dat muziek decennium beluisteren.

4,5*

Ooit mijn eersteling van Tangerine Dream, die ik kende van Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares (Phaedra) wat Lex Harding regelmatig draaide in de Adje Bouman toptien. Ik ben nog steeds helemaal weg van deze soundscapes, live opgenomen. Eén van hun sterkste albums. Kort daarna zag ik ze zelf live in de nieuwe RAI in Amsterdam, naar ik meen begin '76. Geweldig, een podium vol met synthesizers, sequencers en natuurlijk de gitaar van Edgar Froese. Ze speelden drie nummers; twee keer 45 minuten en een toegift van een klein kwartier. Welke band flikt dat? Onderuit in de stoel en de muziek als een repeterende warme deken vanaf het podium golvend over de rijen over je heen vloeiend. Hier is de term muzikale trip uitgevonden, dat kan niet anders.

Na al die jaren blijkt dit gewoon een klassieker te zijn.Eat this Armin Van Buuren...

Ik vind beide nummers bij de beste TD nummers horen die er zijn. Eén van de beste albums van TD dus, dit Ricochet Natuurlijk ietwat vaag en trippy, maar toch vooral melodisch en meeslepend. Relatief toegankelijk ook.

Vanmorgen nog maar eens op de platenspeler gelegd. Wat blijven het toch schitterende melodieën in deze plaat, lekker begin van een koude zondag

Ik vierde vandaag mijn 32e verjaardag nog niet, vier het een paar dagen later, maar heb thuis deze plaat weer een aangezet, en het blijft geweldig klinken.

Ricochet was mijn eerste kennismaking met Tangerine Dream, ook alweer zo'n 35 jaar geleden. Het was in ieder geval niet mijn laatste, want ik heb inmiddels veel van deze legendarische band verzameld. Maar Ricochet blijft voor mij een speciaal album. Drie muzikanten in heel goede vorm, en een geweldige live-performance voor die tijd met synthesizers, gitaar, drum. Apart en sfeervol

NO.3 in mijn top 10. Het moest er toch een keer van komen.

Uitgerekend dit was ook mijn eerste kennismaking ruim 35 jaar geleden, kreeg als puber een stapel LPs van mijn oom (die inmiddels overleden is) en daar zat naast destijds voor mij allerlei vage muziek van oa Magma, King Crimson, Edgar Froese, Brand X, Yes en deze Ricochet bij. deze LP maakte vanaf het begin een verpletterende indruk op mij, met name part II de opbouw van dit nummer beginnend met dat (tikkende )piano intro dat langzaam naar een climax wordt toegewerkt. Dit album is eigenlijk een oerplaat op het gebied van de trance muziek.
Maar mij viel destijds al op dat er in de LP opname al wat fouten iinzaten die op de latere CD uitgaves nog beter te horen is.
Voor de oplettende luisteraar is duidelijk te horen dat er zowel bij Ricochet part 1 en Part 2 duidelijk vervorming te horen is en vooral bij part 2 valt bij ongeveer 6.35 minuten weg op het linker kanaal. Ook het tikkende intro ibij Ricochet part 2 s bij de remaster CDs uit 1995 (en latere re-pressings) weggelaten dat wel nog op de oude ongekuiste LP versies em de eerste CD uitgaves nog te horen is.

Heb van dit album door de jaren heen de volgende LPs en CDs gehad en nog in bezit.

LP Virgin ‎– 89 679 XOT (ongekuiste eerste persing made in W Germany) met de juiste mix en tikkend intro op part 2.
LP Virgin ‎– V 2044 (gekuiste tweede persing made in UK) met fout in part 1 en oversturing in part 2
LP Virgin/Passport International ‎– VI 2044 (gekuiste versie made in US) fout in part 2 en slechtere persing met veel ruis en lage dynamiek tikkend intro op part 2 ontbreekt. .
LP Virgin ‎– 70039 (rood/groene heruitgave made in W Germany) foute mix, tikkende intro op part 2 ontbreekt en geluid valt op part 2 weg op linker kanaal na ongeveer 6.30 minuten.

CD Virgin ‎– CDV 2044 ..Made in France by MPO .Matrix nummer MPO 02 zonder barcode
Alleen deze eerste CD uitgave uit 1984 heeft de juiste mix, tikkend entro op part 2 en waarbij geen vervorming te horen is en het geluid bij part 2 niet na 6.35 minuten wegvalt.

CD Virgin ‎– CDV 2044 Made in UK gold plated zonder barcode
Bij deze CD is zowel bij part 1 en part 2 vervorming te horen (oversturing) waarschijnlijk is bij de mastering iets mis gegaan waardoor deze fout te horen is.

CD Virgin ‎– CDV 2044 Made in W Germany blue face label zonder barcode
Bij deze CD is geen vervoming te horen, tikkend intro op part 2 aanwezig, echter het geluid valt bij part 2 weg op het linker kanaal na ongeveer 6,35 minuten

CD Virgin ‎– TAND 7 Definitive Remastered, Edition –uitgave uit 1995
Bij deze CD versie is zowel de mix, mastering geheel slecht gedaan zodat er veel vervormng (oversturing) te horen is en tikkende intro op part 2 is weggefilterd en het geluid valt op part 2 na 6.30 minuten weg op het linker kanaal.

Maar afgezien dat deze fouten in de opname blijft deze Tangerine Dream voor mij de absolute topper onder de analoge electronische muziek. Kortom een score 5 .

Interessante analyse, hakuna.
Ik heb zelf de eerste CD-uitgave uit 1984 in bezit, dus alles klopt, m.u.v. het tikkende intro op "Ricochet Part 2". Wat volgens bronnen overigens het geklap van 2 handen is, om de maat van de muziek aan te geven. Zelf dacht ik altijd dat ze per abuis (of juist expres...wie weet), het laatste geklap vanuit het publiek vastgelegd hadden op tape. Overigens heeft het mij nooit gestoord, ondanks dat het op latere versies weg is gelaten. Sterker nog, ik vind het er eigenlijk bij horen, maar dit is puur persoonlijk.

http://www.voices-in-the-net.de/tangerine_tree_07.htm

Deze opname (Part 2 Croydon) is gebruikt voor Ricochet part 2 en een goede luisteraar weet dan gelijk dat dit hele album zwaar bewerkt is in de studio, de handklap aan het begin komt helemaal niet voor in de live opnames, dus ......

Na me eens verdiept te hebben in het 'handklap-mysterie', stuitte ik onlangs op een berichtje waarin vermeld wordt dat de handklap van één van de bandleden is, opgenomen in de studio als een soort van grap/knipoog dat het wel degelijk live zou zijn en niet later bewerkt in de studio, wat zoals tangmaster al aangeeft, dus wel het geval is.

Immers hoor je aan het begin en eind van Part 1 ook gejuich en geklap.

Ik ga binnenkort eens de originele opnames beluisteren om e.e.a. te vergelijken.

De manier waarop de sequencer langzaam uit de ijle pianopartijen opstijgen, aan het begin van Ricochet Part II, is best indrukwekkend. Nog mooier is de ene kleine verstilde momentje(10:20), waarop de sequencer als enige overblijft. Goed voorbeeld van een ijzersterke opbouw. Een van de beste composities die ik ken van TD.

Nummer 1 in mijn top 10. Waarom ? Al ruim 40 jaar trekt dit album mij door goede en minder goede tijden. Het is een soort van Talisman in mijn leven. Jongens wat heeft dit album mij veel kracht en geluk gegeven. Tijdloos grenzeloos en vooral fascinerend mooi met de vermelding dat kant 2 absoluut niet te evenaren is. De angst het duistere pakt je maar geeft mij hoop . een bescheiden applausje ( wel of niet op opname ) maakt het af. Muziek kan toch zo mooi zijn.

Geweldig album van de band. Of het nu wel of niet live is, het doet niets af aan de kracht van de 2 sets.

Trouwens even goed gelet op de zogenaamde fouten in de opnamen, maar het enige dat ik kan constateren dat part 2 niet met tikken begint. De rest van de fouten zijn er niet. Ik heb de SBM versie uit 1995 en de LP. De SBM versie is trouwens geweldig dynamisch in vergelijk met de LP en veel gedetailleerder in het hoog.

Beluistert met mijn AKG K551 hoofdtelefoon en die laat echt alles horen.

Moet deze snel ergens op LP scoren

En inmiddels op zowel LP als CD in bezit. Wat een prachtige plaat zeg. Vooral Part II is erg sfeervol.

Ik ken dit album van TD al erg lang, vanaf 77 meen ik. Heeft me altijd blijven boeien. Mooie sfeer!

Twee prachtige trippy klanktapijten, waarbij ik het moeilijk vind om te zeggen of deel 2 sterker is dan deel 1; in ieder geval weten ze allebei voor de volle 100% de aandacht vast te houden met bedwelmende melodieën die zowel in kleine wisselingen als bij grote contrasten effect sorteren. Het al genoemde bijna-stilvallen van de muziek op 10'20 van deel 2 is inderdaad een mooi moment, maar zelf ben ik ook altijd onder de indruk van de mellotron die (ook weer tijdens deel 2) op 14'00 als het ware in z'n eentje de eer hooghoudt. Prachtige hoes waarvan tangmaster op 6-7-2010 vertelt dat "The photography on the front cover was taken by Monika Froese on the ocean shore near Bordeaux. (bron voices in the net)" Opgegroeid als ik ben met Phaedra, Rubycon en (later) Zeit prefereer ik de dromerige en vloeibare opbouw daarvan boven de wat directere soundscape met slagwerk en gitaar van dit album en opvolger Stratosfear, maar op zichzelf beschouwd is dit toch een fabuleuze plaat.

Een van de beste, zo niet het beste album van Tangerine Dream. En de discussie welk deel nou het mooist is laat ik even voor wat het is. Als deel 1 opstaat is dat het mooist en datzelfde geldt als deel 2 de huiskamer in schalt. Ik geniet gewoon van het hele album.
Dit album staat ook terecht in de jaarlijst 1976 van Oor (maar 46 is wel wat laag).

45 jaar geleden de LP aangeschaft op basis van een korte recensie in Muziek Expres. Nooit spijt van gehad en ik draai hem nog altijd veel. Blijft geweldig tijdloos album.

Geweldige muziek blijft dit toch. Heb al meerdere albums van dit gerne. Het blijft mij fascineren.

Het voorbehoud dat ik meer voor en bij die oudere platen voel is inmiddels geheel vervlogen, dus ik heb een half sterretje bij mijn waardering geplakt. Ik heb dit album nu gekocht in de 2019-remaster op CD, met als bonus "new stereo remixes" van beide delen door Steven Wilson. Of die remixen veel toevoegen durf ik niet te zeggen, ten eerste omdat de muziek niet zó goed in mijn geheugen "ingesleten" zit dat ik subtiele verschillen zou kunnen opmerken, ten tweede omdat de remaster van Ben Wiseman al zo geweldig klinkt. Het boekje bestaat helaas weer uit niets anders dan foto's, kranteknipsels, het opschrift van de tape-box en de credits, maar de muziek spreekt natuurlijk voor zichzelf.