R.E.M. - Automatic for the People (1992)

Een van de highlight uit hun hoogstaande oeuvre. Is als geheel misschien de beste R.E.M. plaat

Het was al uit toen Cobain stierf. Dus als wat je zegt klopt, dan is het voor een levende Cobain geschreven.

Juist, het was toch "Let Me In" (van "Monster") dat voor Cobain geschreven was, niet? Ik geloof dat Buck zelfs nog een van Kurt's gitaren gebruikt op dat nummer.

Inderdaad, Everybody Hurts was meer in het algemeen aan tieners met zelfmoordneiginen opgedragen. Een wat concreter onderwerp dan waar de heren meestal mee op de proppen kwamen.

Door de clip heb ik het idee dat het niet alleen voor tieners was, maar voor iedereen (op de snelweg) met zelfmoordneigingen, of algemener: iedereen die het zat was. En dat laatste waren er eigenlijk best wel veel, laten ze zien.

Dat zou ook goed kunnen. Mooie symboliek in die clip, naar het eind toe... alleen die tekst die niet meeloopt, vind ik dan weer minder.

Klassieker!

Heerlijk album en wat is Drive een killertrack zeg!

Fascinerende melancholieke herfstplaat, wonderschoon, en ik draai hem het hele jaar. Alleen (en ik ben niet de eerste die dat vind, zag ik al wel) Ignoreland staat me tegen: in het nummer ontbreekt het dromerige gevoel dat de rest juist doortrekt.

Hoewel ik waarschijnlijk anders in het leven sta dan Michael Stipe, merk ik dat Automatic for the people diep binnendringt in m'n ziel. The Sidewinder Sleeps Tonite maakt me blij en het melancholieke Man on the Moon maakt me weemoedig. Beiden trekken hoe dan ook m'n gevoel naar boven.

Trouwens - ik durf de stelling aan dat New Orleans Instrumental No. 1 weliswaar niet het hoogtepunt maar wel het hart van Automatic for the People is. Weemoed, melancholie en nostalgie rollen in dit nummer als golven over me heen...

de plaat haalt het diepste uit gerardgerard naar boven. Mooie kritieken van hem. Sluit mij er bij aan. Automatic is een prachtig geheel. Maar ondertussen levert de plaat wel in. Het gaat de verkeerde kant, i.p.v. richting de top 10 (waar hij thuis hoort) zakt hij uit de top 50. Allemaal opnemen in de top 10.

Deze heb ik nu in mijn top 10 gezet. Simpelweg omdat hij fantastisch is. Zelf ben ik nog jong maar ik kan zeer goed meevoelen met de bedroefdheid en de nostalgie waarover Michael Stipe zingt. En dat is waar het 'm om gaat: de luisteraar betrekken in je leefwereld, iets delen, misschien wat raad geven, een indruk nalaten. Dat heeft deze plaat zeker gedaan. Dikke 5, en hopelijk stijgt hij naar de hoogste regionen in de top 250. Nu op nr. 54? Schande!

Dit was het eerste album die ik echt groots vond. Ik heb de plaat als 13-14 jarige grijs gedraaid!!
Heeft ook lange tijd in mijn top 10 gestaan, nu is hij er uit gevallen, maar hij krijgt nog altijd 5 sterren van mij.

Dat kan zijn, maar heb het een keer in een documentaire gezien. Waarschijnlijk wisten ze toen al dat kurt cobain depressief was... en dat dit een soort steun was voor hem.

Beste album van de heren!

Dankzij een reis naar Rome diep in mijn muzikale ziel geprint.

Hoezo, was dit het enige casettebandje dat je bijhad?

Nee, maar wel dé plaat die ik opzette als ik wat tijd voor mezelf nodig had, zij het maar die drie kwartier vol melancholische rust.

De ultieme R.E.M. plaat voor mij. Benadert de perfectie. Enkel Ignoreland vind ik wat uit de toon vallen en klinkt mij iets te dissonant, voor de rest niets dan lof en bewondering voor de schoonheid van àl deze prachtsongs. Dit overstijgt rockmuziek vind ik, dit is iets.... ik heb er geen woorden voor, punt.
***** wie kan nu minder geven voor zoveel schoonheid???

http://www.musicmeter.nl/user/10738

Weinig tegen in te brengen. Ignoreland valt inderdaad iets uit de toon maar zet je als luisteraar toch weer even op scherp. Het breekt even met de warme melodiën en stapt even uit de melancholische flow.

[quote]Father McKenzie schreef:
De ultieme R.E.M. plaat voor mij. Benadert de perfectie. Enkel Ignoreland vind ik wat uit de toon vallen en klinkt mij iets te dissonant, voor de rest niets dan lof en bewondering voor de schoonheid van àl deze prachtsongs. Dit overstijgt rockmuziek vind ik, dit is iets.... ik heb er geen woorden voor, punt.


Ben het hier mee eens, pr8 plaat

Een grijpend album. Vooral de opener weet diep te raken.

En hoewel het kapot gedraaide 'Everybody Hurts' voorheen vooral braakneigingen opwekte weet het mij op dit werk, in zijn muzikale context, eindelijk weer te boeien.

Een album vol relatief ingetogen, melodieuze nummers die allemaal hun eigen karakter hebben.
Het album wordt gedragen door de wereldhit “Everybody hurts” en de singles “Man on the moon” en “The sidewinder sleeps tonite”, maar bevat in nummers als “Try not to breathe”, “Sweetness follows” en “Find the river” nog enkele juweeltjes.

Maar het grootste juweeltje is het minieme “Nightswimming”, dat alleen aan een piano, het stijkersarrangement van John Paul Jones (Led Zeppelin) en de stem van Michael Stipe voldoende heeft om je kippevel te bezorgen.

'Nightswimming', is dat eigenlijk een soort remake van 'Radio Song'? Sommige stukken zijn toch echt bijna hetzelfde... :s

Bon, alle twee leuke nummers, al is 'Nightswimming' nog een paar klassen beter.

Nooit gesnapt dit. Het is geen slechte muziek en ze hebben aardige songs, maar wat deze band nou tot een wereld act maakte, gaat me pet te boven.

Je noemt het al, de kwaliteit van de songs en de kunde daarin om het individu weg te cijferen. Het is een groepsstatement. De songs zijn vaak sober, ingetogen en moeten het heel erg van het geheel hebben.Het is een band die heel goed weet waar haar krachten en tekortkomingen liggen. De muziek drukt de bandleden naar de achtergrond en dat is hun grote kracht in vergelijking met andere bands.Doordat de band enkel de muziek draagt en daar verder geen ongein aan toevoegd onstaat er juist die ijzersterke sfeer en omdat de teksten vaak tot de verbeelding spreken spreekt het veel mensen aan. Deze kwaliteiten komen het best naar voren op dit album.

Een meesterwerk. Met als hoogtepunten Drive, Try Not to Breathe, Nightswimming. Melancholie ten top. Ik vind dit wel het beste REM album tot nu toe. Later hebben ze ook nog juweeltjes van nummers gemaakt maar nooit meer zoveel op 1album tegelijk. Jammer alleen van 'Man on the Moon' anders waren het 5 sterren geweest

ignoreland is een van de beste nummers, maar goed, ja superplaat, prachtige sfeer verdiende 5 sterren. top 10 plaat allertijden.

Ik had deze plaat een tijdje geleden aangeschaft maar nog niet echt geluisterd. Laatste tijd heeft hij bijna constant opgestaan. Sweetness Follows is voor mij de echte topper, verder kan ik niet echt een nummer aanwijzen dat omhoog of omlaag valt...

Ik denk dat ik 4,5 eraan ga geven.