R.E.M. - Automatic for the People (1992)

De kracht van dit album is dat het een eigen identiteit (sfeer) heeft, met toch een rijke variatie aan songs, die allen sterk zijn. De songs op zichzelf hebben voor mij niet het ultieme kippenvelgehalte zoals 'Low' of 'Country Feedback' op de voorganger 'Out Of Time'. Maar als geheel is dit een mooi album. Toch blijft 'Document' mijn favoriet.

Ik ben geen groot REM-liefhebber en zeker ook geen kenner van hun oeuvre. Maar deze plaat - als 13-jarig Joostje ooit gewonnen bij een prijsvraag van de KRO-gids - blijft prachtig. Zeker als - zoals de afgelopen dagen - de regen tegen de ruiten slaat en in je broekzak de telefoon hartverscheurend zwijgt.

Het enige wat me stoort aan deze cd is de over-productie er van.
Te gepolijst, te gelikt. Ook de strings (door John Paul Jones) die her en der opduiken hadden achterwege mogen blijven.
Ik had het allemaal liever organischer/naturel horen klinken, zonder al die extra lagen er over heen.

Dit alles hoort nu éénmaal bij een hitplaat, zo blijkt

Dat is dan ook het enige minpuntje aan deze cd en kost ze maar een half sterretje extra

Aardige plaat natuurlijk en logisch dat dit hun bekendste is. Maar duidelijk niet de beste mi. Er zijn nog minimaal drie platen die ik beter vind dan deze. Met als persoonlijk hoogtepunt: New Adventures in Hi-Fi.

Een hele sterke plaat. Ik ben geen grote R.E.M. liefhebber maar muziek maken, dat kunnen ze maar al te goed zo blijkt. Of dit hun beste is, daar kan ik niet over oordelen. Ik ken enkel Murmur, Automatic for the People en de bekende singles die ze doorheen hun cariere lanceerden. Beide platen stellen niet teleur. Misschien een signaal om wat meer van hen te gaan ontdekken.

Ja, ik ben verkocht voor deze.

Automatic for the People is een album die lichtelijke folktinten bevat, maar ook scherpe rockrandjes. Met veelal akoestisch werk aangevuld met een enkele elektrische gitaar of strijker, zware keybords plus de prachtige zang van Stipe wordt een bijzondere sfeer gecreëerd. Een sfeer die duister, eenzaam somber (nog nog meer classificaties?) is, maar wel één die een enkele zonnestraal toelaat.

Vanaf het begin wordt je bij je strot gegrepen bij het hemelsmooie Drive om deze bij Find The River weer los te laten. Je raakt in een flow en gaat van het ene mooie liedje naar het andere. Persoonlijk hoogtepunt vind ik het drieluik tussen het hoopgevende Everybody Hurts, de overgang met New Orleans, om vervolgens Sweetness Follows te volgen. Prachtig, ontroerend zelfs. Ja, met recht een klassieker van de jaren '90.

Erg sterke plaat van REM, inderdaad een klassieker van de jaren negentig. Vooral in de tweede helft van het album (laten we zeggen Kant B) volgen juweeltjes elkaar op, met name Sweetness follows, Monty got a raw deal, Star me kitten en Nightswimming.

het album begint goed met Drive, maar vervalt daarna toch weer snel in R.E.M.-gejammer. Sorry, maar zo ervaar ik. in het begin van de Sidewinder Sleeps Tonight denk ik Baltimora nog even te horen, maar is wel gelukkig wat uptempo. We hebben het allemaal al te vaak gehoord op Document,Green en Out Of Time, hoewel het netjes uitgevoerd wordt. Het is me wat een te zeurderige, deprimerende plaat geworden. Vooral Stipe heb ik tch wel genoeg van . De manier waarop hij in het referein van Sweetness follows zijn oh oho oho ho hoort is daarvan een uitstekend voorbeeld. vanaf dit album heb ik REM links laten liggen.

Wat een verschrikkelijk saai album is dit toch eigenlijk. Het kabbelt wat aan, Stipe zingt en klaagt wat, gooit er in de refreintjes heel af en toe iets extra's in en je bent er al doorheen zonder dat je er echt naar geluisterd hebt. Eigenlijk gewoon heel erg weinig dat mijn aandacht hier trekt, hoewel het bij nadere beluistering wel redelijk vernuftig in elkaar zit. Gewoon goed geschreven songs, die me dus niets doen. Niets? Nee, het instrumentale New Orleans Instrumental No. 1 is toch wel erg mooi en de onbetwiste hoge uitschieter op deze laagvlieger.

Is dit trouwens het eerste wat je probeert van R.E.M., Luuk? Misschien dat het jaren 80-werk je iets beter ligt namelijk.

Dit is inderdaad het eerste album dat ik serieus in zijn geheel beluister van R.E.M. Ik kende de meeste singles uiteraard al wel en ook aardig wat nummers via de MuMe-ladder, waardoor ik eigenlijk al wel een beetje in kon schatten dat dit me niet zo zou liggen. Wat raad je me aan dan, Murmur? Of toch een andere?

'Lifes Rich Pageant', 'Document' en 'Green'

Ik zou persoonlijk zeggen: Fables of the Reconstruction.

Helemaal mee eens.

Vreemd, dit was ook mijn eerste R.R.M. album en ik vond het van in het begin schitterend. Die melachonische sfeer spreekt mij enorm aan

Ga resoluut voor Green. Een album dat lekker rockt.
En met van die typische mandoline gedreven ballads.
Misschien wel hun meest toegankelijke plaat.

Van daaruit kan je via Document terugreizen in de tijd.

Op grond van juist deze omschrijving zou ik, als je nog iets anders van R.E.M. wilt proberen direct teruggaan naar Murmur (of anders Reckoning of Fables of the Reconstruction). Ik vermoed namelijk dat je Document en vooral Green om dezelfde reden niet erg bijzonder gaat vinden.

Daar begrijp ik nu echt geen snars van.

Dus jij vind Automatic vergelijkbaar met Document en Green?
Met Out of Time zie ik gelijkenissen, maar niet met die twee albums.
Daar spat de energie zo van af, vind ik.

Het is dus maar hoe je het bekijkt, zo blijkt eens te meer.
Ja, ik ben wel verrast door je bijdrage, Casartelli.

Ik inderdaad ook niet. Green en zeker Document (en ook Lifes Rich Pageant) zijn platen die duidelijk gemaakt zijn om ze daarna mee 'on the road' te nemen op concerttour.
Er spat dus de energie vanaf, terwijl Automatic for the People juist met het tegenovergestelde in gedachte is geschreven, het maken van een lekkere, relaxte, luisterplaat.

Niet in alle opzichten, Automatic is zonder meer het meest melancholische wat de band tot dan toe maakte, maar muzikaal (niet tekstueel) zit er volgens mij een behoorlijke overlap tussen de niets-aan-de-handerigheid van met name Green (en ook Out of Time) en de meer uptempo nummers hier (The Sidewinder Sleeps Tonite!). Natuurlijk zit er verschil tussen de platen (ik vind R.E.M. nota bene een van de weinige bands waar het loont om alle platen te hebben, domweg omdat ze telkens weer iets nieuws te bieden hebben), maar in mijn interpretatie van Lukk0's mening is hij het beste af als hij een plaat zoekt die hier zo ver mogelijk van af zit... en dan kom ik bij Murmur uit.

Ik moet zeggen; een aardig plaatje. Maar ik snap Lukko wel en heb eigelijk wel wat hetzelfde. In ieder geval vanaf Document vind ik het wat vervelend worden en heb je wel genoeg aan één album van de heren of je moet er echt liefhebber van deze muziek zijn. Het is wel zo (wat mij betreft) dat ik op elke plaat vanaf dan het beste/mooiste op een schijfje heb gebrand, want goeie nummers hebben ze zeker gemaakt.

R.E.M. zal waarschijnlijk nooit mijn favoriete band worden, maar dit is toch wel een leuke CD!
Nummers als Drive, Man on the Moon en Everybody Hurts. Allemaal van die net niet nummers. En daarmee bedoel ik net niet een echt steengoed nummer.

Zeker geen straf om te luisteren, maar geen album die ik heel vaak op zal zetten.

Oké, ik ga proberen te verwoorden wat ik zo slecht vind aan deze cd,
het wordt moeilijk.

Ten eerste: Deze plaat vind ik ongelooooflijk gelikt klinken. Daardoor krijgt het automatisch iets saais bij me. Ik heb niks tegen softrock, vind het zelfs een zeer goed genre, maar ga dan tenminste ergens mee uit je dak! Gooi er met je stem of instrumenten wat extras tegenaan! Maar hier gebeurt dit nooit. Dat is al een gigantisch minpunt van deze plaat en geeft me zeker niet de neiging hem af te luisteren.

Reden twee: Ik weet het, een poepreden, maar toch heel belangrijk voor mij: Automatic for the People geeft voor mij het sfeertje weer van een stelletje rednecks die tussen de koeienpoep in het weiland zitten te jodelen. Heel onprettig.

Reden drie: Iedereen noemt Automatic for the People hier ongelooflijk gevoelig en melancholisch, maar hier merk ik dus echt niks van. Totaal geen gevoel of diepgang in de zang.

Reden vier: Wat deze plaat voor mij nog erg omlaag trekt is het niveau van Everybody Hurts. Sorry, maar wat een kattengejank!

Niet helemaal alles op Automatic vind ik slecht, de Instrumental en Sweetness Follows zijn nog enigszins te pruimen. Daarom 1,5*.

En Joanna Newsom vind je geen kattengejank? Merkwaardig...

Ik had hier na Green en Out Of Time in het begin ook wat meer moeite mee.
Klonk voor mij iets te steriel.
Everybody Hurt moest echt groeien.
Vind het nu een mooi nummer.
Moet hem eens vaker luisteren.
Is inderdaad niet het REM album wat ik het eerste uit de kast zal pakken.
Opvolger Monster vond ik in het begin een draak van een plaat, maar die heeft nu wel de proef positief door staan..

Is het inderdaad, als ik heel eerlijk ben kan ik niet precies zeggen wat ik zo irritant vind aan de stem van de zanger. Maar na een stuk of 5 luisterbeurten heb ik het maar opgegeven.

De zang van Michael Stipe, daar hou ik juist veel van maar ieder zijn smaak.

Ik ook, ik vind dat hij een prachtige stem heeft maar blijkbaar denkt niet iedereen daar zo over.

ja, hij heeft wel een prachtige maar zeer aparte stem , daar ben je voor of niet maar deze cd is wel één van hun beste !

Ik vind die stem helemaal niet zo apart eigenlijk. Er zijn weinig zangers die me met hun stem echt weten te raken, maar Michael Stipe is daar wel één van.