R.E.M. - Automatic for the People (1992)

Fantastisch zanger die Stipe, de doeltreffendheid in 'find a river' is eheheheh ........doeltreffend

Ja, echt een erg mooi album. Voor mij veruit de beste van REM. Voor mij is elk ander album echt een stuk minder. Veel herrineringen bij dit album.

Voor mij met afstand hun beste album. Hoort eigenlijk in mijn persoonlijke top 10 te staan. Want wat een heerlijk druilerige plaat is dit. Niet dat het depri of naargeestig is, maar juist erg gemoedelijk.
Een superbegin met de eerste 4 songs, om nóg mooier, nóg beter af te sluiten met de laatste 4 songs. R.E.M. op z'n best.

Bij R.E.M. heb ik eigenlijk nooit zoiets van dit is met afstand hun beste album , daarvoor hebben ze er teveel goede , soms bijna perfecte ( Life's Rich Pageant , Fables?) uitgebracht.

Dit is wel 1 van de betere na de overstap op dat Grote label. Out of Time werd ontvangen als een meesterwerk , maar deze is beter. Past beter bij REM , dan de soms te zoete en vrolijke voorganger.

Ik heb het vreemd genoeg nooit zo gehad op opener Drive , ik vind het zeurderig en een beetje nietszeggend. Maar dat wordt toch ruimschoots goed gemaakt met try not to breathe en sidewinder ( dat ik van de"vrolijke" uptempo REM dingen 1 van de best gelukte vind).
Ik merk dat veel mensen het niet zo hebben op Ignoreland , en dat is misschien wel een beetje een buitenbeentje op dit herfstige album , maar ik vind dat dit album dat juist net nodig heeft.

verder zijn de twee laatste nummers natuurlijk fantastisch en sweetness follows en star me kitten ook.

ik ben altijd weer een beetje teleurgesteld als ik op de radio die top 40 hits (losing my religion, the one I love, drive , everybody hurts , shiny happy people hoor) , da's niet mijn REM.

Eens. Heb altijd een beetje dubbel gevoel bij REM. De nummers die jij noemt kan ik niet meer horen, maar Man on the moon daarentegen .... erg fijn!

De hoge waardering voor dit album verrast me. Document en Green zijn toch veel betere albums in mijn ogen. Ik vind deze veel minder. Everybody Hurts vind ik echt een vreselijk nummer. Man on the Moon daarentegen vind ik weer geweldig.

Verreweg het beste R.E.M.-album. Hoogtepunten zijn The Sidewinder Sleeps Tonite, Monty got a Raw Deal, Ignoreland, Nightswimming en Find the River.

verreweg? Dit is een band met een uitgebreid palet aan vijf sterren platen dat verreweg klinkt alsof dit de uitschieter in hun oeuvre is. Dat is niet het geval. Zelf neig ik er naar om "new adventures in hifi"de beste van R.E.M. te vinden. Maar ik neig ook wel eens naar Green en dan weer naar deze.

het valt een beetje stil op het R.E.M front. Het wordt wellicht weer tijd voor nieuw materiaal of als zij nog ergens oude opnamens hebben liggen uit hun glorieperiode dan ben ik daar ook heel benieuwd naar. Langzaam wegzekken zoals de band momenteel overkomt in de mume is zonde en daar is de band ook te groot voor. Ik vind hun ondervertegenwoordigd op deze site en er zou minimaal nog een plaat in de top 250 moeten staan.

Het nieuwe album komt begin komend jaar en gaat Collapse Into Now heten.

Dat is goed nieuws, nieuw materiaal van R.E.M. is altijd nieuwsgieig.

van begin tot eind een topplaat.

het is jammer dat "out of time" voor R.E.M. de grote doorbraak naar het grote publiek betekende. Het had als dat niet gebeurd was deze plaat in een beter perspectief geplaatst en hij was groter geworden dan hij nu is.

Pardon? 't Is mijn nummer 2, dus te veel erkenning zal hij bij mij niet snel krijgen, maar meer dan 5 miljoen verkochte exemplaren enkel in de US en de UK vind ik toch alleszins behoorlijk. Ik ken bands die het voor minder zouden doen.

Met Green debuteerde R.E.M. bij het grote Warner, met die prachtige plaat is men niet naar het grote publiek doorgebroken, maar wel met OOT die veel minder goed is dan Green. In veel opzichten had dit een veel betere opvolger geweest van Green. Met de juiste campagne had dit supermega enorm groot geworden wanneer niet OOT veel wind uit de zeilen had gehaald.

Waarom veronderstel je dat Out of time de wind uit de zeilen heeft genomen van Automatic for the people? Zowel Out of time (met hitsingles Losing my religion en Shiny happy people) als Automatic for the people (met de hits Everybody hurts, Drive en Man of the moon) waren behoorlijk succesvol naar mijn maatstaven (verkoop van miljoenen albums). Zoals Casartelli al aangaf, gingen ook de exemplaren van Automatic als warme broodjes over de toonbank. En dat terwijl dit album toch aanzienlijk somberder klinkt dan Out of time. Nee, ik denk dat dit album eerder geprofiteerd heeft van het feit dat het na Out of time verscheen dan dat het er last van had.

Wel als het gaat om de bekendheid van de band, dus ook qua verkoopcijfers. Maar qua artistieke waardering denk ik dat het radiovriendelijke Out of Time juist wel een 'last' is geweest. Ik vind 'Automatic' in het verlengde liggen van het (ook) geweldige 'Green' en als R.E.M. niet net hiervoor was doorgebroken bij het grote publiek was het aanzien van het gebodene op dit album denk ik hoger geweest. Nu worden nummers zoals Drive en Man on the Moon opeens hits en wordt dit album opeens afgedaan als een commercieel album. Dit was echter nooit de mening geweest als dit de opvolger van 'Green' was geweest. Jammer, want het is een fantastisch album.

Laat ik vooropstellen dat ik het met je eens ben dat Automatic een geweldig album is. Sterker nog: het is mijn favoriete album van R.E.M. Maar ik snap niet goed hoe je erbij komt dat het aanzien van dit album groter zou zijn als het niet na het radiovriendelijke Out of time was verschenen? De kritieken voor Automatic waren destijds (over het algemeen) zeer gunstig en het album was genomineerd voor 'Album van het jaar' bij de Grammy Awards. Bovendien staat het album op een respectabele plek 247 in de 500 Greatest Albums of All Time-lijst van Rolling Stone. Daar komt nog bij, niet in de laatste plaats, dat Automatic hier op MusicMeter vertroeteld wordt, getuige ook plaats 67 in de MusicMeter Album Top 250 (die ik hier vanzelfsprekend niet ter discussie wil stellen).

Wat mij betreft krijgt dit album dan ook voldoende artistieke erkenning. Het is eerder een zegen dat R.E.M. na het wat minder sterke, maar radiovriendelijke Out of time met Automatic op de proppen kwam en dat dat album kon rekenen op een aanzienlijk groter publiek dan Green destijds. Meer mensen kwamen dus in aanraking met de prachtige liedjes van R.E.M.; ik veronderstel dat daar ook mensen tussen zaten die normaal niet vaak naar 'kwalitatief goede pop/rock' luisterden. (Let wel: het album is wereldwijd meer dan 10 miljoen keer verkocht, tegenover 4 miljoen keer Green. Het valt daarbij niet uit te sluiten dat ook Green met terugwerkende kracht geprofiteerd heeft van de populariteit van de albums die daarna verschenen.)

Wij zijn het er dus over eens dat "Automatic for the people" in het verlengde van "Green" ligt. Meer dan OOT. Wij zijn het er ook over eens dat het alle drie goede platen zijn maar dat OOT een radiovriendelijk album is. Green klinkt als een voorstudie van iets waarvan Automatic de weerslag is. Het is alsof men na de release van OOT niet geheel tevreden is en terug gegaan is naar waar men met Green gestopt. Op die geweldige plaat combineert R.E.M. de van hen bekende gitaarsongs met heel rustige nummers en met die mix is optimaal op Automatic.

De 247e plek van de 500 greatest of all time is veel te laag, en ook 67e bij mume is aan de lage kant wetende dat zij veel hoger gestaan hebben. Zij moeten terug naar de Top 50 en wat mij betreft mogen er meer platen van hen in lijst, het spreekt dan pleit voor een andere dan OOT. Mijn voorkeur zou uitgaan naar New adventures in hi-fi, veelal mijn favoriete R.E.M. plaat.

Ja, Automatic for the people ligt inderdaad meer in het verlengde van Green dan van het radiovriendelijke Out of time, met de aantekening dat ik Automatic wel een paar slagen beter vind dan Green. Toch vraag ik me sterk af of ze wel een album als Automatic gemaakt hadden kunnen hebben als ze niet eerst Out of time gemaakt hadden. Soms heb je een omweg nodig om van A naar B te komen.

Verder is het (nu) duidelijk dat we het niet eens zijn over de mate van artistieke erkenning: jij vindt de noteringen in de diverse toplijsten (veel) te laag, ik vind er niet zoveel mis mee. Maar goed, laten we in elk geval vaststellen dat we dit beide een prachtig album vinden, want dat is al met al toch het belangrijkste.

Ik vind het gewoon een geweldig lekker album, met heerlijke stukken muziek.

Het is ook een geweldig album, en ook ik heb ooit wel eens gedacht dat deze plaat juist zo sterk uitpakt omdat OOT hieraan vooraf ging. Wij zullen het nooit weten omdat de zaken gegaan zijn zoals deze gegaan zijn. Wat wij ook zeker weten is dat R.E.M. naar het grote publiek zou gaan doorbreken. Out of time was eigenlijk een logische nummer 1 plaat die alleen nog maar uitgebracht hoefde te worden om op nummer 1 te komen. Het is wel een beetje jammer dat dit dan de echte doorbraak betekende omdat hij de voorganger niet overtreft, want laten wij wel wezen: "Green" is prachtig en laat een band horen die de kenmerkende gitaarsongs brengt maar zich ook van een geheel andere kant laat horen die wij tot dan nog niet gehoord hebben. Bovendien is de zang goed verstaanbaar wat voorheen ook niet altijd het geval geweest is. Automatic had in retrospectief een logische keuze geleken en had Green als geheel overtroffen en de pers zou schrijven dat de band een belangwekkende groei laat zien die zijn weergave heeft gevonden in een twaalftal songs die samen een meesterlijk geheel vormen.

Goed album van R.E.M. Everybody Hurts en Nightswimming zijn erg mooi en Drive is zelfs fantastisch.

Ik heb hem een keer beluisterd en hij viel mij tegen. Everybody Hurts is het voor mij net niet en de rest deed mij ook niet zo veel. De zanger vond ik ook helemaal niet zo speciaal als iedereen zegt.

Drive is overigens prachtig, dat nummer pakte mij wel. Misschien moet ik dit album nog maar een paar keer luisteren voor ik het kan waarderen, maar de eerste indruk is niet zo goed.

Dit is toch wel het muzikale hoogtepunt van REM!

Wel stoer dat ze hierna gewoon lekker Monster uitbrachten.. Iedereen (de top 40 massa) zat te wachten op een deel 2.. maar die kwamen even bedrogen uit.

Waarom "Automatic for the People" bij mij op nr. 1 staat? Simpel: het is het meest melancholische en memorabele album dat ik ooit heb beluisterd. Nu, ja... Misschien overdrijf ik wel; maar het is in ieder geval een album waar je volledig rustig van wordt, waar je van kan wegdromen. Een overzicht van de liedjes:

Hoewel "Drive" een hit was geworden; kan dit eerste nummer mij (vreemd genoeg) niet bekoren. Het rustige zit er wel in, maar voor de rest doet dit nummer me niets. Hiermee ontken ik niet dat het niet bij de cd past: als beginner brengt het de luisteraar meteen naar de juiste toon- en sfeer.

Het is pas bij "Try not to breathe" dat R.E.M. toont wat de groep kan: met een aandoenlijk deuntje vertelt het liedje over een oude man die wil sterven.

Met "The Sidewinder Sleeps Tonite", gebaseerd op "The Lion Sleeps tonight", toont R.E.M. dat het méér kan dan alleen het "rustige" en het "melancholische". Dit liedje is veel luider en vooral veel vrolijker dan de rest van het album; het is in contrast met de elf andere nummers.

Dat contrast wordt verduidelijkt met "Everybody Hurts", een hit dat door velen ook wel een "zaagliedje" wordt genoemd; maar wel een mooie boodschap bevat: iedereen in deze wereld heeft wel problemen, maakt wel iets ergs mee; je staat er niet alleen voor. Hoewel het nummer droevig wordt gezongen, toont het toch een zeker optimisme: je moet volhouden, sterk blijven in moeilijkere tijden.

"New Orleans Instrumentaal No. 1" is een tussennummer, die waarschijnlijk door velen geskipt wordt; wat ergens wel jammer is: dit twee minuut-durende nummer toont dat de groep ook instrumentaal zeer sterk is; dat het ook zonder tekst een bepaalde sfeer kan geven.

"Sweetness Follows" kun je nog het meest melancholische nummer van het album noemen. Het komt ook voor als soundtrack in de ietwat geflopte film "Vanilla Sky". Zelf vind ik dat Stipe het mooist in dit nummer zingt: hoewel hij, net zoals de andere nummers; ook hier rustig zingt, grijpt dit liedje je het meest bij de nekvel.

"Monty Got a Raw Deal" vind ik, na drive, één van de mindere van het album. In mijn ogen is dit liedje te oppervlakkig. Toch zou het in "Automatic" niet mogen ontbreken.

"Ignoreland" is ruiger dan alle voorgaande nummers, die - ergens - ook weer wat in contrast staat met de rest van het album. Ook dit nummer kan me weinig bekoren.

"Star Me Kitten" is, net zoals "Sweetness Follows", een liedje dat met passie gezongen wordt; één van de betere nummers van het album.

"Man on the Moon", ook de soundtrack van de gelijknamige film, is lang mijn favoriet geweest: hoewel dit lied op een rustige, maar toch ietwat vrolijke manier wordt gezongen; heeft het een serieuze boodschap: hoe komt het dat men de mensen in derdewereldlanden niet kan helpen, maar dat men wel een man op de maan kan zetten?

"Nightswimming", persoonlijk mijn favoriet; is een simpel nummer met een onderkoelde toon, droevig en gelaten in haar eenvoud.

Het album wordt perfect afgesloten met "Find the River", het nummer waar ik het meest van wegdroom. (Dit nummer doet me ook stiekem denken aan een sprookjesbos, dit gezegd zijnde...)

Al bij al is Automatic for the People een memorabel, schitterend en sfeervol album. Een klassieker.

ik denk dat de publieke opinie ( om het zo maar eens uit te drukken) , deze plaat in hoger aanzien heeft dan out of time. niet dat dat een slecht album is, want de hoogtepunten daar zijn imo echte REM klassiekers ( country feedback, half a world away). deze is gewoon over het geheel veel constanter en beter. persoonlijk zijn voor mij de grote hits de mindere nummers ( drive doet me niet veel , en everybody hurts ook niet) maar try not to breathe , sweetness follows , ignoreland, star me kitten en vooral de afsluiters zijn echt geweldig.

wat mij betreft zijn alle albums van REM tot deze goed tot briljant ( persoonlijke favorieten , murmur, fables, life's rich pageant) monster is niet slecht, hi-fi zeer verdienstelijk en Up is na een stroeve start ook best een goede plaat. het ging daarna pas goed fout met een paar platen waar toch nog steeds incidenteel erg goede nummers opstonden.

de makke van out of time is toch vooral near wild heaven en shiny happy people echt REM onwaardig. Daar heeft Automatic geen last van.

in mijn top 5 van REM platen maar zeker na fables, murmur en pageant en wisselt nog wel eens stuivertje met Green

ik zie bij het bekijken van de reacties , dat ik een half jaar geleden bijna precies hetzelfde heb gepost. excuses daarvoor

dit album is echt briljant
ben me sinds kort gaan verdiepen in r.e.m. en wat een ontdekking is deze band voor mij. het overkomt me niet zo vaak meer dat een album al zo snel naar de 4,5* oploopt. dit is heel hoog in mijn maatstaven want van alle albums die ik beoordeeld heb op mume heb ik maar twee albums een 5* gegeven.

de muziek is dan ook fantastisch, ieder nummer heeft iets en het instrumentale nummer niet uitgezonderd. het gaat van up-tempo naar bedachtzaam naar folk. de nummers sweetness follows, ignoreland en nightswimming geven dit gegeven vorm en vind ik dan ook de hoogtepunten op dit album.

Opvallend dat mijn favoriete tracks op dit album van R.E.M. de laatste 3 tracks zijn. Overigens is het begin van het album ook zeer sterk met Drive en de daaropvolgende nummers. Ik heb meer moeite met het middenstuk. Sweetness Follows, Star Me Kitten vind ik nummers zonder pit. Monty Got a Raw Deal en Ignoreland vind daarentegen iets te rommelig. Niettemin staan er genoeg goede nummers op dit album, maar een meesterwerk is het voor mij dus niet.