R.E.M. - Automatic for the People (1992)

Nightswimming is heerlijk, tot aankoop overgaan, of valt het album me dan tegen?

Je zult er geen spijt van krijgen, klassieker.

Persoonlijk vind ik dit een sober album.
Over het algemeen ben ik een liefhebber van deze aanpak.
Bij R.E.M. komt het niet altijd goed uit de verf.
Gelukkig is er wel genoeg ruimte voor de instrumenten.
Drive heeft halverwege die geweldige gitaarsound die het nummer de extra impuls geeft.
Verder klinkt het mij te depressief.

Ander werk liet wat meer ruimte voor de glimlach.
Mis gewoon een Shiny Happy People, Stand of Popsong 89.
The Sidewinder Sleeps Tonight is niet geslaagde poging.
Blijf het totaal teveel beschouwen als een sfeercollage.
Alsof je naar een groot wit scherm zit te kijken.
Diaprojector met verschillende vakantiefoto’s.
Een ondergaande zon, nachtzwemmen, opkomende onweersbui.
Helaas zijn de mislukte plaatjes niet verwijdert.
Na een half uur heb je wel weer genoeg gezien.

R.E.M. zou R.E.M. niet zijn als er ook ruimte is voor prachtige nummers.
Nightswimming, Ignoreland en Everybody Hurts behoren tot de mooiste die ze gemaakt hebben.
Na Out Of Time is Automatic For The People voor mij echter toch een flinke stap terug.
Al begrijp ik goed dat deze geluidsfragmenten bij anderen wel in de smaak vallen.
Natuurlijk is het gedurfd om na het succes van hun vorige album een nieuwe weg in te slaan.
Tussen de muziek die ik van ze ken, is dit het meest afwijkende van de rest.
Overvloed aan passie gaat hier ten koste van het resultaat.

Ik ben het daar wel mee eens dat het veel afwijkt van hun andere materiaal. Daarom is het ook logisch dat veel mensen dit hun enige goede cd vinden. Want die houden dus absoluut niet van het REM geluid. Ik behoor daar overigens niet toe. Heb alles en kan het toch wel tot 1 van mijn favourite bands rekenen vooral live.

Dit album valt me toch lichtjes tegen met de klassieke status die het toch heeft. De eerste 5 nummers zijn redelijk sterk, maar daarna komen er enkele matige nummers die, vooral omdat ze allemaal achter elkaar staan, saai overkomen. De laatste drie nummers maken dat wel deels goed, want die zijn fantastisch. Het zijn meteen mijn drie favoriete nummers van het album.

Is het kwartje toch nog gevallen, het enige minpuntje is The Sidewinder Sleeps Tonite die pas aan het einde echt goed wordt. Voor de rest heel sfeervol en geen ruimte voor een glimlach, want vooral de wat vrolijkere liedjes irriteerde me aan R.E.M.

Tjonge - juist een van mijn favorieten. Vooral Stipes stem vind ik thrilling, hij gaat voluit in dit nummer...

Ik zelf ben een oude rem fan, ten tijde van fables.
Toen de commercie totaal nog geen invloed of uitwerking had op hun platen, ik proef dat er veel nieuwe (lees jongere rem fans) vanaf Out of time deze band ontdekten.
R.E.M. had net een miljoenendeal afgesloten en dan zijn er toch weer andere belangen die spelen, de oude fan proefde meteen het verschil, wat rauwe kantjes eraf, even polijsten en hup de markt op met die plaat.
Alles van voor Out of time heeft daarom voor mij veel betekend, vertelde jaren tegen iedereen over deze band, maar was niet erg toegankelijk voor velen.
Toen kwam Out of time uit en ik was er eigenlijk klaar mee met deze sympathieke band uit Athens.
Begrijp me niet verkeerd, ik waardeer de band nog steeds, maar is toch veranderd na Out of Time.
Dus deze Automatic is niet voor mij weggelegd, draai nog steeds Fables, Document,en Life Rich P., zet nu even Begin the Begin op en denk weer aan die mooie tijd.

Beginnend bij "Reckoning" verteld het behaalde aantal stemmen (tot nu toe) in grote lijnen het R.E.M. verhaal. Johntrudell doet (denk ik) ook een appel op de lezer om zich te verdiepen in R.E.M. voordat zij doorbraken omdat men toen al enige klassieker had afgeleverd.

Door Out of Time en deze zijn er natuurlijk ook een heleboel "nieuwere" fans welke het eerdere werk van de band ontdekte en hoog inschalen. Het kan natuurlijk ook 2 kanten op werken

R.E.M. had voor Out of Time al een behoorlijke (cult)aanhang met name onder studenten en hun sound stond veraf van de AOR die de Amerikaanse rock in de jaren '80 beheerste. Met Out of Time en deze Automatic for the People viel R.E.M. in de juiste plooi en begonnen hun vorige albums ook goed te verkopen.
Overigens vind ik Automatic for the People niet zoveel afwijken van hun vorig materiaal buiten de sobere aanpak. Up, waarin R.E.M. veel gebruik maakt van elektronica, kun je wel een buitenbeentje in het R.E.M.-oeuvre noemen.

Leuk album natuurlijk kende ik R.E.M. al maar ik had nog nooit een gans album van ze gehoord.
En ik moet zeggen het is zeer vermakelijk materiaal. Instrumentaal zit alles goed in elkaar en ook de zang ( ken de zanger zijn naam niet) zit goed. Mijn favoriet is: Everybody Hurts.

Dat vind ik nou het minste nummer van dit album een een van de minste van R.E.M...

Het was ook het eerste nummer dat ik kende van R.E.M. dus alleen dat al was een blij weerzien en ik vind het wel een super nummer maar ik moet zeggen dat ik Drive ook een van de betere vindt.

Ik vind 'Everybody Hurts' misschien ook relatief de minste, maar zeker niet slecht. R.E.M. heeft op andere albums slechtere nummers geschreven mijns inziens.

Verhoogd naar 4,5*

Prachtig album volop emotie, goede vocals en pakkende melodieën. Zo worden ze toch niet vaak meer gemaakt.

Ik vind New Orleans Instrumental No. 1 eigenlijk wel heel erg mooi. Omdat de een of andere reden doet dat nummer me, zeker vanaf ongeveer 1:16, me emotioneel erg veel. Op een kalme manier is het erg meeslepend.

Helemaal eens met avdj. Ondanks dat de 2e sterkste nummers op het eind zitten vind ik de 1e helft van deze cd ijzersterk. Daarna vind ik hem wel inzakken. De oplossing is om deze cd op random te draaien. Ook dan blijft hij prima overeind en hij wordt er een stuk afwisselender ervan.

Sterkste nummers: Try not to breathe, Man on the moon, Nightswimming

Ook al ben/was ik nooit zo'n liefhebber van Rapid Eye Movement, (men is uit elkaar). Conclusie, zou dit het mooiste album zijn? Voor mij wel. De al eerder aangehaalde term 'soberheid' heeft hier denk ik mee te maken, verder vind ik de liedjes ook van een goed nivo, ze staan als een huis. De band was voor mij een vernieuwende rockband, maar mijn oortjes stonden er niet zo naar.

Ik heb intussen op MuMe veel kritiek gelezen over dit album. Ik ben het eens met de mening dat het afwijkt van het geluid van zowel de begin- als de latere WB-periode.

Leuke anekdote: ik kocht dit album op cd toen het net uit was, met de gele inleg. Iedereen die ik vervolgens het album aanprees had er geen oren naar. Toen later Everybody Hurts op de radio kwam heb ik de cd langere tijd moeten missen, omdat iederen het wilde lenen... (Tja, ik zeg niet gauw nee...)

Ik heb AFTP altijd ervaren als een droom. Wat ik me voorstel gedurende de tijd dat ik het album draai houd ik voor mezelf, ik denk dat iedereen die R.E.M. kan waarderen daar zelf wel een idee over heeft. Er staan misschien een aantal nummers op die velen saai vinden, maar die nummers horen in mijn optiek toch echt bij de sfeer van het album. Haal er een nummer tussenuit en het mag wat mij betreft niet meer "Automatic for the People" heten.

Ik las ook ergens dat R.E.M. op dit album de emoties meer zou laten spreken dan de muziek. In dat geval sla je wat mij betreft toch echt de plank mis. R.E.M. is namelijk emotie, waar mogelijk omgezet in muziek!

Hoewel ik een andere favoriet heb (Lifes Rich Pageant), kan ik het erg goed begrijpen dat velen dit album het beste van R.E.M. vinden. Het verwoorden van emotie, waar de band zo goed in is, wordt op dit album op hun manier bijna tot een aparte kunst verheven. 4*

Mooie album. Het liedje drive vind ik 1 van de beste van dit album. Dat liedje heeft zo iets speciaal maar kan niet uitleggen.
Hietvoor een 4.

Mijn favoriete album van R.E.M. Ik ben geen grote fan, maar dit album weet me te boeien.

Albumopener "Drive" is direct een goede binnenkomer. Mooie combinatie van akoestische gitaar afgewisseld met een elektrische lick die in je hoofd blijft zitten.

De volgende twee nummers zijn aanstekelijke liedjes, maar een volgend hoogtepunt is naar mijn mening de ballad "Everybody Hurts". De afwisseling tussen piano en subtiele gitaarriff is prachtig. De zang van Michael Stipe maakt het af, zeker toewerkend naar de climax aan het einde van het nummer.

Het daaropvolgende instrumentale nummer voegt mijn inziens niet zoveel toe. In "Sweetness Follows" laat Peter Buck zijn gitaar overstuurd gieren wat een mooi contrast geeft met de rustige zang van Michael Stipe.

De accordeon is een mooie aanvulling op de instrumentatie van "Monty Got a Raw Deal".

Het nummer "Ignoreland" is een stuk steviger dan de voorgaande nummers, en valt mijn inziens wat uit de toon. Stipe zingt gedreven en zijn stem lijkt een beetje bewerkt in de productie. Ik moet daarom meer moeite doen om hem goed te verstaan. De ritmesectie stuwt het nummer voort tot een meeslepende rocksong.

"Star Me Kitten" vind ik echt een minder nummer. Het achtergrondkoortje is continue door het hele nummer te horen en komt erg zeurderig over. Dit is jammer, aangezien de gitaarakkoorden op zich een mooi pallet vormen, maar door de continue aaaahhhh's niet uit de verf komt.

"Man on the Moon" kent iedereen. Ik denk dat ik het nummer te vaak heb gehoord, om het echt een top nummer te vinden. Het is absoluut geen slecht nummer, integendeel zelfs, maar er staan betere nummers op dit album. Het is wel een mooie soundtrack voor het levensverhaal van Andy Kaufman.

En dan "Nightswimming". Wow wat een prachtige song. Echt kippenvel. Mooie teksten en beleving! Ik ben normaalgesproken niet een echte liefhebber van aanzwellende violen, maar in dit nummer werkt het en draagt het bij aan de indringende teksten van Stipe."Nightswimming deserves a quiet night". Heel mooi.

Afsluiter "Find a River" is een degelijke song, maar staat in de schaduw van nummers als "Drive", "Everybody Hurts" en "Nightswimming". Wat mij betreft mijn favoriete nummers van dit album van R.E.M.

Kortom: 3,5

geweldige R.E.M. plaat.

Ik heb hetzelfde als een hoop andere liefhebbers van deze CD: ik ben geen uitgesproken REM-fan (idd die gemaakte vrolijkheid soms), maar deze CD is een pareltje!

De CD begint met Drive: koude rillingen als die gitaar inbreekt op de sobere sfeer en het nummer een versnelling hoger gaat.....om daarna weer terug te gaan naar het sobere. GENIAAL!

Everybody hurts...........het nummer is helemaal stuk gedraaid op de radio, maar nog steeds geniet ik ervan: dat is een prestatie. Normaal kots ik een nummer met teveel airplay uit na verloop van tijd.

Monty Got A Raw Deal: heerlijk nummer wat niet gauw verveeld. Ik zet deze altijd wat harder!

Man On The Moon.....ook deze is stuk gedraaid op de radio.....helaas niet zo geniaal als Everybody Hurts en Drive, waardoor ik deze tijden even geskipt heb bij het luisteren.

Nightswimming: tja........wat een schoonheid......

De rest van de nummers zijn ook van een goed of redelijk niveau. Als zelfstandig nummer zouden ze het niet redden bij mij, maar als onderdeel van het grotere geheel voldoen ze prima!

Later we eerlijk zijn. Nightswimming = een van de beste nummers ooit gemaakt

Sterker nog: de hele plaat behoort tot de beste ooit gemaakt.

Ik vind 'Nightswimming' vreemd genoeg net het minste nummer eigenlijk.

iedereen zijn smaak !

Deze blijft toch een speciale plek houden in het oevre van R.E.M. wat mij betreft.

Dit moet dan voor mij wel de meest middelmatige plaat allertijden zijn. Als album is het niet werkelijk goed, maar echt slecht is het ook niet.

Je hebt een drietal leuke klassiekertjes die je mooi op een best-off kan zetten. Drive bouwt erg leuk op en is spannend door de afwisseling tussen acoustische en elektrische gitaren. Everybody Hurts is op en top pathetisch, maar met zo'n mooie stem als Stipe die heeft, pakt dat alleen maar goed uit. Nightswimming is dan de grote klapper vlak voor het einde. Emotioneel, melancholisch en het kippenvel wordt opgewekt.

Dan zijn er een drietal nummers die er best wel mee door kunnen. Je merkt even op dat het goed is en gaat weer verder met de bezigheden van allerdag. Find the river, Ignoreland en, vooruit dan maar, monty's got a raw deal, ze passen allemaal in deze categorie.

Dan zijn er helaas ook weer de baalnummers die je het liefst met de waakhond van het erf verjaagt. Man on the moon, Star me kitten(die aaaaaaaaah's op de achtergrond ) en het werkelijk zoutloze New Orleans Instrumental No. 1. Weg er mee!

De overige nummers merk je niet eens op en hoeven dus ook niet genoemd te worden. Plaatvulling pur sang.

Kortom uitermate middelmatig dus. Wat stem je dan? Iets tussen de 3 en 3.5*. De goede nummers intrigeren meer dan de slechte nummers irriteren. Ik geef deze plaat nog het voordeel van een twijfel. 3.5*