R.E.M. - Automatic for the People (1992)

Man on the Moon is een van de mooiste nummers die ze ooit gemaakt hebben.

Het is niet echt 'imponeer'-muziek, geen muziek die meteen onder de huid kruipt en afgezien van Nightswimming en Everybody Hurts (wat ik dan weer het enige mindere nummer vind) ook niet echt sentimentele muziek. Je zult toch echt wat dieper moeten graven voor de emotie, maar dan word je er ook wel voor beloond...

En hup, weer van de harde schijf, morgen weer zes klassiekers beoordelen

De muziek is inderdaad ingetogen, terwijl ik veelal een fan ben van bombasme. Ik wil hierdoor subtielere dingen nog wel eens onderwaarderen bij de eerste luisterbeurt.



Ik had me als doel gesteld dit jaar de hele top 250 te beluisteren, vandaar dat ik nu de klassiekers langsloop. Een plaat met een gemiddelde boven de 4 krijgt van mij heus nog wel eens een herkansing.

Het scheelt soms een hoop als je een band met een plaat kan opbouwen. Bij mij heeft het wel een jaar geduurd voordat ik deze echt mooi begon te vinden (maar toen was ik een stuk jonger dan jij nu en kende ik ook hooguit een album of 10). Het is gewoon een album dat een hoop te bieden heeft. Een paar nummers vind ik persoonlijk iets te gemakkelijk, maar dat zijn dan juist je favorieten. En Star Me Kitten vond ik heel lang ook maar een vervelend nummer, maar uiteindelijk ben ik die ook gaan waarderen. Is wel een paar jaar overheen gegaan (niet per se heel veel luisterbeurten, maar gewoon een tijdje rijpen).

Maar goed, ben benieuwd wat je ervan vindt als je hem over een tijdje nog eens draait.

De plaat staat op 2 in mijn toptien, ik ken hem pas een jaar of vijftien en New Orleans Instrumental en Star Me Kitten vind ik nog steeds tamelijk vervelend.

Dus de rest zal dan wel heel goed zijn of zo...

Nummers die je irriteren zijn juist goede nummers, ze springen er op hun eigen manier uit. Als ik dan lees bij Misterfool dat hij de onopvallende nummers enigszins kan waarderen, vind ik dat nogal vreemd.

Toen ik deze aanschafte was het album een teleurstelling, maar 3* is wel iets te laag. Ik ben nu het album aan het herbeluisteren. Alleen al voor een nummer als Drive mag de beoordeling wel omhoog.

Dan vind ik al het werk van Justin Bieber en Britney Spears dus eigenlijk fantastisch?

Ik begrijp wel goed wat jasper bedoeld. Irriterende nummers kunnen ook interessant zijn.

Uiteraard snap ik ook wel wat ie bedoeld, maar zo als het geschreven werd was dat wel een inkopper...

Briljant. Een album dat fantastisch luistert van begin tot einde. Donker en toch warm. Nightswimming en Find the river zijn relatief onbekend, maar oh zo'n mooie afsluiting van de plaat. Het valt me op dat deze plaat met kop en schouders boven zijn voorganger en opvolger uitsteekt. Kwestie van goed pieken?

Ongelofelijk wat een nummer als 'Shiny Happy People' kan doen met een jarenlang met prachtige albums en passievolle live optredens opgebouwde reputatie van een band als REM.

'Gemaakte vrolijkheid' en REM gingen in mijn beleving niet echt samen, en gelukkig maar.
Automatic for the People is voor mij een terugkeer naar de melancholie die op Green tot volle wasdom kwam, en die onderbroken werd door fel gekleurde petjes, broeken, en een danschoreografie...misschien dat Michael Stipe juist dat vorige album (Out of Time) als juiste moment had uitgekzozen om nu echt uit de kast te komen...grappige toevalligheid dat veel van mijn jeugdhelden pas op latere leeftijd uitgekomen zijn voor hun geaardheid (Michael Stipe, Bob Mould, Morrissey)...op Automatic worden de felle fluoriscerende kleuren weer de roodbruine tinten waar de muziek van REM het best in gedijt.

Automatic For The People is een goed album maar het raakt mij niet echt. Het is allemaal heel goed uitgevoerd maar ik vind het een beetje saai. Het begin van het album is geweldig en daarna zakt het een beetje in om met Nightswimming weer beter te worden. Dit album is erg ingetogen. Heeft R.E.M. ook albums gemaakt waar meer energie in zit, moet ik dan richting de oudere albums?

Probeer Monster eens

Gaan de teksten momenteel nog aan je voorbij of vind je vooral de muziek saai? Hopelijk openbaart de treurige schoonheid van dit album zich nog aan je.
De meeste energie zit waarschijnlijk in Accelerate, maar dat is geen vintage R.E.M.; Green klinkt frisser, probeer dat eens. Het debuut is evenmin ingetogen. Of luister naar The Best of R.E.M. en vertrek vandaar (zo heb ik het ook ooit gedaan).

Ik zou gewoon hun beste plaat Lifes Rich Pageant proberen, kan niet mis gaan!

Eigenlijk is 'Automatic' de enige plaat van R.E.M. tot dat moment die het hele album door de ingetogen/rustige stijl heeft (daarna maakten ze ook nog 'Reveal' en 'Around the Sun' in die relaxte stijl, maar veel minder goed) , alles daarvoor is veel diverser. De meest uptempo plaat van de IRS-jaren is denk ik (het geweldige) 'Lifes Rich Pageant'.

Ik hou van ingetogen muziek maar op een gegeven moment gaat het lome karakter van dit album mij opbreken. Nummers als Drive en Everybody Hurts zijn echt prachtig maar ik hoef niet een heel album van dat soort nummers. Ik zal Monster, Lifes Rich Pageant en Murmur eens proberen.

Natuurlijk is het je volste recht om er zo over te denken. Het is net de ingetogenheid die ervoor zorgt dat dit album bij mij dan 5* krijgt. Veel plezier met die 3 albums, hoewel ik je aanraad om achteraf Automatic for the People opnieuw te beluisteren.

Op een dag pakt-ie je bij de kloten, op een zachte, doch heel dwingende manier en dan wil je niet meer zonder.

Drive is een nummer wat zo tijdens de aantiteling zou kunnen van een Horror/thriller-movie. Wat draagt dat nummer een enorme spanning met zich mee!

Uiteindelijk toch het mooiste REM album, hoewel ik Fables of the Reconstruction en Up ook heel hoog zitten. Waarom dan toch Automatic for the People ? Op de eerste plaats omdat er een paar van REM's allerbeste nummers opstaan. Drive, Try not the Breathe, Everybody Hurts, Night Swimming en Find the Rivier (vooral deze laatste) kunnen zo in mijn Top 10 van favoriete REM nummers. Bovendien is Man on the Moon het ultieme live nummer van REM. Iedere keer weer kippenvel als ik dat nummer live hoor. Het mooi van deze plaat is ook de melancholie die er afdruipt en het feit dat REM niet geforceerd Rocksongs probeert te maken(zoals op Monster). Bij het maken van deze plaat waren in een fase gekomen, dat ze nu eenmaal geen jonge honden meer waren en veel van de up-tempo rocksongs niet meer aankomen. Al met al is Automatic for the People een hoogtepunt uit een indrukwekkende carrière !

Dit was in mijn herinneringen best mooi. Bleek tegen te vallen toen ik het vandaag voor het eerst sinds lange tijd weer eens luisterde. Heeft aardige momenten, maar inmiddels vind ik het vooral een beetje saai...

Met dit album ben ik opgegroeid en het is toch hun bekendste album, dacht ik zo. De hits die erop staan mogen er wezen, maar het geheel verdient het in mijn ogen niet om als beste album van de band gezien te worden. Dan komen 'New Adventures' en 'Lifes...' meer in aanmerking, vind ik. Vanwege de hits toch een ruime voldoende.

find the river is voor mij een van de mooiste songs ooit gemaakt, ook sweetness follows vind ik knap

lekkere muziek , ontspannen op de sofa na een jointje..

Gisteren na 21 jaar dan eindelijk deze cd gekocht (in de Classic Album digibook uitvoering) voor 5 euro. En het blijft mijn favoriete R.E.M. album. Ze hebben voor IRS ook hele mooie albums gemaakt en ook Reveal is een erg mooie cd (die ik veel te weinig heb beluisterd helaas), maar deze is mijn favoriet. Vooral omdat er hier ook heel veel nummers op staan die ik onder hun beste werk werk versta.

het begin van dit album is erg goed (Drive!!!), maar de tweede helft is gewoonweg briljant! Vergelijkbaar met 'Bad' van Michael Jackson, waarbij de "B-kant" veel sterker is dan de "A-kant" (LP en cassettebandjestijd). Er hangt een beetje een naargeestige sfeer of dit album dat alle nummers met elkaar verbindt, wat misschien wel de sterkste troef ik van dit album.

Als ik R.E.M. beter wil leren kennen kan ik dan beter met dit album beginnen, of the eerst "In Time" ofwel de greatest hits?

Wat mij betreft is R.E.M. voldoende een albumband om het niet met een verzamelaar af te doen (en de meeste albums zijn tegenwoordig voor heel schappelijke prijzen te krijgen), maar los daarvan mist In Time sowieso de eerste vijf albums (labelkwestie), dus als je het al via een verzamelaar wilt proberen, heb je daar "And I Feel Fine" ook bij nodig.

Dit is een goed startpunt inderdaad.

Als je met een verzamelaar begint, zou ik eerder voor deze gaan:
R.E.M. - Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage 1982-2011 (2011)
Die is behoorlijk representatief voor het hele oeuvre van de band.