menu

R.E.M. - Automatic for the People (1992)

mijn stem
4,10 (1676)
1676 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Warner Bros.

  1. Drive (4:30)
  2. Try Not to Breathe (3:49)
  3. The Sidewinder Sleeps Tonite (4:06)
  4. Everybody Hurts (5:17)
  5. New Orleans Instrumental No. 1 (2:12)
  6. Sweetness Follows (4:19)
  7. Monty Got a Raw Deal (3:16)
  8. Ignoreland (4:24)
  9. Star Me Kitten (3:15)
  10. Man on the Moon (5:12)
  11. Nightswimming (4:16)
  12. Find the River (3:49)
totale tijdsduur: 48:25
zoeken in:
avatar van bikkel2
4,0
Ik worstel altijd met de factor tijd, en zal daar niet alleen in staan.

Ik heb altijd een periode dat ik weer wat ontdek ( vooral via deze Site) en dan ben ik daar weer zoet mee.
Talk Talk en Mark Hollis bjjv. Gewoon een maand mee zoet geweest.

avatar van luigifort
5,0
Ja tijd he . Muziek kost ook tijd..zeker de wat diepgaandere muziek even tijd voor nemen..zeker id voor zoiets als TT id en Hollis..

avatar van bikkel2
4,0
luigifort schreef:
Ja tijd he . Muziek kost ook tijd..zeker de wat diepgaandere muziek even tijd voor nemen..zeker id voor zoiets als TT id en Hollis..


Was wel de moeite waard ! Wat een geweldige albums

Koekje erbij, dames? Slapen kost ook tijd, net als seks en eten. Ieder mens maakt zijn keuzes. Muziek die je destijds vergeten bent op te pikken kan je altijd later beluisteren, alleen mis je dan de synchrone dimensie - hoe het destijds aankwam.

Muziek heeft met literatuur gemeen dat het zowel diachroon (tijd doorstaan, blijvend gewaardeerd) als synchroon is (tijdsgebonden) - regelmatig kan literatuur daar beter tegen dan muziek. Teruggaan naar IRS albums van R.E.M. moet je horen dat die rauwer, puntiger en directer zijn dan de latere. Het gekke is dat de band toch haar 'indie-karakter' - van origine - heeft kunnen vasthouden.

Latere albums ' kraken' en eerder albums amper kennen en dan zinnige uitspraken willen doen, houdt geen steek imo. Stipe is altijd de man on a mission geweest.

avatar van luigifort
5,0
Tja het zal wel...de latere albums vind ik niet veel en de vroege ken ik niet..thats it..niks zinnigs aan verder..it is what it is..thats all om ome Phil maar eens aan te halen..

avatar van bikkel2
4,0
Schrik !!!! juman is ook nog wakker !!!!!

Ja, het is de tijd voor de inhaalslagen kennelijk.
Nou ja, nooit te laat voor toch ??

Serieus, ik heb wat van de latere R.E.M opgepikt, maar had niet de indruk dat er nog enige progressie inzat.
Die beginperiode lijkt mij interessanter.
Maar dat is toch meestal het geval ?
De gretigheid, de frisheid en de drang om mee te willen tellen.
Niets nieuws onder de zon.

avatar van luigifort
5,0
Ach ja de jeugd he..heerlijk..vaak wel de mooiste eerlijkste platen..ms is t too late to be late again

avatar van deric raven
Everybody Hurts blijft erg mooi, en Drive vind ik er ook boven uit steken, maar ik vind nog steeds dit album een flinke stap terug na de 3 geslaagde voorgangers, met Green als hoogtepunt.

avatar van luigifort
5,0
Wel typisch dat veel mensen afhaakten he bij Green omdat het al te commercieel werd..

avatar van deric raven
Geweldig album, commercieel of niet.

avatar van bikkel2
4,0
Green is toch echt wel een prachtplaat. Wat meer folk aspecten, maar de balans is voorbeeldig.

avatar van luigifort
5,0
Ja ik vind m ook top. World leader pretend een van mn favos..maar velen haakten af toen..tja velen kwamen er ook bij

avatar van deric raven
Bij mij gingen de ogen open bij Orange Crush.

avatar van luigifort
5,0
Ha typisch bij mij ook..was de eerste die binnenkwam..sterk nummers..beetje oorlogsachtig..

avatar van Droombolus
3,5
bikkel2 schreef:
Green is toch echt wel een prachtplaat. Wat meer folk aspecten, maar de balans is voorbeeldig.


Amen ! Daardoor vind ik het een beter album dan Document, er zit meer afwisseling in en het werkt als geheel. Fables Of The Reconstruction vinnik trouwens ook heel goed..........

avatar van Mastroianni
4,5
Drive en Find the River zijn voor mij de prijsnummers op dit album vol fantastische songs.

Het leuke is dat vlak nadat bekend werd dat Bill Clinton met Al Gore als running mate de presidentsverkiezingen had gewonnen, Bill in een reactie zei: "the people have spoken and Bush + Quayle are definitely out of time and now with Clinton and Gore it will be Automatic for the people".
Stipe heeft er nooit een geheim van gemaakt waar zijn politieke voorkeur lag.

Talk about the Passion was de eerst song van R.E.M. die mij greep.

avatar van EttaJamesBrown
4,0
Mjuman schreef:
Het leuke is dat vlak nadat bekend werd dat Bill Clinton met Al Gore als running mate de presidentsverkiezingen had gewonnen, Bill in een reactie zei: "the people have spoken and Bush + Quayle are definitely out of time and now with Clinton and Gore it will be Automatic for the people".
Stipe heeft er nooit een geheim van gemaakt waar zijn politieke voorkeur lag.

Talk about the Passion was de eerst song van R.E.M. die mij greep.


Goed verhaal over Clinton. Talk about the Passion is idd schitterend. Ikzelf zweer bij Fall on me.

avatar van pmac
4,0
Het geluid van REM is hier volledig uitgekristalliseerd en de nummers er afwisselend met een paar fraaie uitschieters. Ik vond hem ook hier en daar wat saai.

avatar van luigifort
5,0
Had ik in het begin ook..maar later is ook het kwartje gevallen voor die "saaie" nummers..

avatar van Droombolus
3,5
Mjuman schreef:
Bill in een reactie zei: "the people have spoken and Bush + Quayle are definitely out of time and now with Clinton and Gore it will be Automatic for the people".


Dus Out Of Time is het Bush album en AFTP het Clinton album ?

avatar van tbouwh
4,0
Prijsalbum. De bekendste (?) van R.E.M., met daarop een aantal zeer bekende nummers van de band. Everybody Hurts, maar zeker ook Drive, Man on the Moon en Nightswimming. Persoonlijk vind ik deze nummers allemaal ijzersterk, maar vooral Nightswimming vind ik echt prachtig. Zeker in combinatie met Find the River, die daarna het album afsluit. Automatic for the People moet het vooral hebben van het sterke begin en einde. In het midden zakt het wat in; Monty, Ignoreland, Sweetness Follows en , Star Me Kitten zijn duidelijk stukken minder. Op basis van de prijsnummers zou ik neigen naar 4,5*, maar daarvoor is dit album in de breedte helaas niet sterk genoeg. Deze plaat maakt me benieuwd naar andere albums van de band. Losse nummers ken ik zat, maar aan de albums ben ik verder nog niet toegekomen. Voor deze een geruime 4* dus.

avatar van EttaJamesBrown
4,0
tbouwh schreef:
Prijsalbum. De bekendste (?) van R.E.M., met daarop een aantal zeer bekende nummers van de band. Everybody Hurts, maar zeker ook Drive, Man on the Moon en Nightswimming. Persoonlijk vind ik deze nummers allemaal ijzersterk, maar vooral Nightswimming vind ik echt prachtig. Zeker in combinatie met Find the River, die daarna het album afsluit. Automatic for the People moet het vooral hebben van het sterke begin en einde. In het midden zakt het wat in; Monty, Ignoreland, Sweetness Follows en , Star Me Kitten zijn duidelijk stukken minder. Op basis van de prijsnummers zou ik neigen naar 4,5*, maar daarvoor is dit album in de breedte helaas niet sterk genoeg. Deze plaat maakt me benieuwd naar andere albums van de band. Losse nummers ken ik zat, maar aan de albums ben ik verder nog niet toegekomen. Voor deze een geruime 4* dus.


Neem alle albums daarvoor. Ze zijn allemaal beter op hun eigen manier. Ik stem voor Green en Fables.

avatar van lennon
4,0
tbouwh schreef:
Deze plaat maakt me benieuwd naar andere albums van de band. Losse nummers ken ik zat, maar aan de albums ben ik verder nog niet toegekomen. Voor deze een geruime 4* dus.


Dan is Out of time misschien wel de beste om te proberen. De vroegere albums van REM lijken echt niet op dit album namelijk. Green is inderdaad ook nog wel enigszins in die richting. Dat wil overigens niet zeggen dat die vroegere albums slecht zijn.. maar het verschil vind ik wel groot.

5,0
Geweldig album. En nightswimming is zo ongelofelijk mooi.


avatar van rkdev
5,0
'Out of Time' was het album dat me definitief bekend maakte met R.E.M. (had onbewust al eens wat nummers gehoord zoals End of the World en One I Love) en dit album was de plaat die me definitief fan maakte.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik uitzag naar deze release nadat ik in de periode na 'Out of Time' kennis had gemaakt met de andere albums van R.E.M. Het album zou uitkomen op een maandag (5 oktober) en voor een platenzaak moest ik 15 KM verderop zijn, in Venlo (waar ik ook op school zat). Op vrijdag 2 oktober was net de nieuwe single 'Drive' uit en die vond ik te gek. Ik liep in de middagpauze langs mijn favoriete platenzaak Sounds en zag het album al in de vitrine liggen... maar had geen geld bij me! Ben na school naar huis gefietst om geld te halen en heb daarna de CD gekocht. Op de terugweg op de fiets -op de discman- het album voor het eerst beluisterd. Wat was dat mooi zeg!

En nu 23 jaar later ben ik nog steeds net zo onder de indruk. Draaide 'm vandaag weer eens in het kader van mijn herbeluistering van de R.E.M.-catalogus en werd wederom geraakt door de pracht van dit album. De totale sfeer klopt gewoon helemaal.

Het album begint geweldig met eerste single 'Drive' die met z'n typische Buck-gitaargeluid over een mooie Mills-baslijn en minimale drums van Berry meteen de toon zet voor het album, sloom en meeslepend. Zeker ook door de orkestratie van John Paul Jones. Mooie videoclip ook.

'Try Not to Breathe' had qua stijl op Green of Out of Time niet misstaan, maar de tekst over iemand aan het einde van zijn leven (ten minste zo interpreteer ik het) maakt dat het perfect binnen de thema's "mortality, the passage of time, suicide and family" van dit album past.

'The Sidewinder Sleeps Tonite' is een wat vreemde eend op dit album door zijn poppy inslag, maar het is een welkome afwisseling op een verder ingetogen album. De stem van Stipe vind ik echt geweldig op dit nummer.

Over 'Everybody Hurts' is natuurlijk al genoeg gezegd en geschreven. Helaas door de radio kapot gedraaid, al blijft het natuurlijk een geweldig nummer in al z'n eenvoud (die hypnotiserende basismelodie!). Maar de kracht van het nummer zit hem toch echt in de zang van Michael Stipe. Als een familielid of vriend die je een goede raad geeft.

Na het ietwat overbodige ‘New Orleans Instrumental No. 1’ komt een van mijn favorieten van het album ‘Sweetness Follows’. De melancholische sfeer van het nummer gecombineerd met de tekst -die in mijn ogen gaat over dat we in onze waan van alledag wel eens onze naasten vergeten, totdat ze er niet meer zijn- maken het tot een nummer dat me telkens weer raakt.

Gelukkig wordt het gevolgd door een qua melodie iets opgewekter nummer ‘Monty Got A Raw Deal’, -met een wat Chinees aandoend stukje erin- al is het tekstueel wederom wat zwaar. Het lijkt me dat Stipe in deze fase van zijn leven wat zoekende is en zich bewuster wordt van zijn sterfelijkheid.

Het enige echt rockende nummer op het album ’Ignoreland’ is een duidelijke aanklacht tegen America en de media, met een wat vervormde stem van Stipe: De kern zit in deze regels: “TV tells a million lies. The paper's terrified to report anything that isn't handed on a presidential spoon. I'm just profoundly frustrated by all this. So, fuck you, man. (Fuck 'em)".

‘Star Me Kitten’ over een verbroken relatie is mijn minst favoriete nummer van het album, heb er een beetje een haat-liefde verhouding mee. De trage melodie en de lage manier van zingen van Stipe vind ik de ene luisterbeurt erg mooi, en de andere keer juist weer niet.

Maar het album sluit groots af met drie fantastische nummers. ‘Man on the Moon’ met een mooie pakkende melodie (en sterk bridge met refrein) blijft vooral dat nummer met die wat vreemde tekst. Het nummer heeft veel associaties met Andy Kaufman (die mogelijk zijn dood in scène gezet zou hebben), in combinatie met de mogelijke in scène gezette maanlanding en de vraag of Elvis nou wel echt dood is. Met als conclusie dat als we geen plannen of ideeën meer hebben het leven maar saai is. Het schijnt dat Michael Stipe de tekst pas op de laatste avond heeft geschreven en op de laatste opnamedag heeft opgenomen. Terecht uitgegroeid tot een fan favourite en tijdens de laatste tournees vaak de afsluiter.

De pracht van ‘Nightswimming’ zit ‘m eigenlijk in het vrij eenvoudige, maar zeer effectieve, arrangement van piano en orkest. Het piano deel is een van Mike Mills mooiste melodieën. Het klinkt zo natuurlijk dat je je bijna niet kan voorstellen dat het er niet altijd al geweest is. De tekst van Stipe is zo beeldend dat je de hele scene zo voor je ziet. Het lijkt me ook een paralel voor het feit dat aan alles ooit een eind komt.

En dat komt helaas ook aan dit album, maar dan wel met het beste nummer van de plaat, ‘Find The River’. De melodie die start na het gitaarintro (met een melodica?) is werkelijk hemels. Maar dat is eigenlijk het hele nummer. De backingvocals met daarover de mooie zang van Stipe… kippenvel. De tekst is een mooie metafoor voor het leven.

Het album dat me voor altijd fan maakte, en me nog steeds opnieuw kippenvel geeft.
En zo hoort muziek te zijn.

Thijssie
Mooie recensie! Heb hem gelijk opgezet en genieten maar

avatar van Silky & Smooth
4,5
Met In Time het beste album van R.E.M. Dit is natuurlijk niet echt een eerlijke vergelijking, maar het is veelzeggend dat Automatic for the People zich kan meten met een 'Best of'.

Silky & Smooth schreef:
Met In Time het beste album van R.E.M. Dit is natuurlijk niet echt een eerlijke vergelijking, maar het is veelzeggend dat Automatic for the People zich kan meten met een 'Best of'.


Niet echt eerlijk? De vergelijking raakt kant noch wal.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:37 uur

geplaatst: vandaag om 15:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.