Kanye West - Yeezus (2013)

Dit ben ik met je eens, ik denk ook wel eens terug aan zulke albums met de artiesten die jij noemt. Maar ik weet vrijwel zeker dat deze sfeer nooit meer gehaald kan worden. Juist door de geforceerde nostalgie. Het enige wat je kan doen is er bij neerleggen en zijn oude albums luisteren (zoals Jay-Z zegt). Dat de nieuwe muziek niet aanspreek is gewoon een kwestie van smaak en daar valt over te twisten.

Ik vind de vernieuwing van Kanye zijn grote kracht en ik wens héél veel artiesten deze kracht toe. Er zijn namelijk teveel artiesten die terug grijpen naar vroeger en daardoor stil blijven staan of zelf achteruit gaan.

Ik niet. Hij zegt trouwens zelf dat hij dat genre verafschuwt. Ik denk dat Kanye van zijn oude imago af wilt, ook met Yeezus. Het album is 80% opgenomen in Parijs, de andere 20% in Malibu, en dat hoor je ook eigenlijk al. Het leuke aan Kanye West zijn muziek is dat je het kunt vergelijken met de outfits waarin hij rondloopt. Design is een enorm groot deel geworden van Kanye, en je hoort de invloeden in zijn muziek. Hij wilt muziek meer een ervaring maken, een soort combinatie van gevoelens die gerepresenteerd worden door samples en dergelijke, dat is design. Kanye dwaalt rond in een oversized Rick Owens t-shirt, Givenchy sneakers, Maison Martin Margiela coat en Raf Simons jeans, je hoort de outfits van Kanye letterlijk terug in Yeezus, en dat is best grappig. Dat kon je ook in Graduation en the College Dropout horen. Beiden albums liggen nog in de winkel, je kan nu even gaan en ze beiden aankopen. Ik heb liever een Kanye die zich aanpast aan de jeugd/downtown cultuur (zoals hij het zelf ook zegt) dan een Kanye die jaren droog op een beatje als Homecoming zit te rappen in 2013. Sorry.

Ik geloof ook niet dat hij ooit nog naar zijn oude stijl gaat, maar hopen mag altijd.

Smaken verschillen.

Het klopt inderdaad dat Kanye de laatste jaren veel meer op zijn uiterlijk is gaan letten. Ook heeft hij veel meer pop en techno (?) invloeden de laatste jaren. Misschien ligt mij daarom de nieuwe Kanye niet: ik hou niet van die twee genres.

@ Hond racisme,

Grappig hoe je in zijn muziek kleren hoort en aankaart dat hij een ervaring van muziek maakt wat meer dan muziek is. Ik las ergens dat Kanye niet voor niets deze cover nam, hij wilde zich een keer niet druk maken om al die mikmak rondom een album, zoals een cover enzovoort. Enkel muziek, het is duidelijk dat hij geen cover nodig heeft om dit gevoel over te brengen wat vele andere rappers naar mijn mening wel gebruiken om hun album te versterken. Niet dat een cover muziek beter laat klinken, maar het versterkt wel de ervaring als je een supervette cover hebt.

Ik hoor vooral veel Hudson Mohawke achter de knoppen. Samen met Kanye zelf en, alleyeezus, Daft Punk en Rick Rubin krijg je hoe dan ook onwijs dikke producties. Het maakt dit album de opgepompte opvolger van 808, wat Kanye zijn beste album is. De eerste luisterbeurten doen me dus zeker positief aan. Alleen de afsluiter is wel een beetje MBDTF braaf, liever was hij daar, ipv terughoudend, nog iets verder uit de bocht gevlogen.

Kanye West is de enige artiest die in zijn hoofd haalt om Chief Keef met Bon Iver op een plaat gooit, waarin Chief Keef niet eens slecht klinkt.

Je merkt duidelijk dat Kanye West geinspireerd is door de mannen van TNGHT en Travi$ Scott, net zoals hij dat bij 808 was door Kid Cudi. Maargoed, dit album wisselt geniale momenten af met afschuwelijke momenten af, met als dieptepunt On Sight en als hoogtepunt Blood On The Leaves voor mij.

Mijn score is 3.5 op dit moment, maar dit zou zowel hoger of lager kunnen worden.

Vanavond een eerste luiterbeurt geven, ben benieuwd!

En na nog een paar keer te hebben beluisterd, weten we nog steeds niet of we dit als geniaal 'moeten' bestempelen dan wel waardeloos. Of toch er tussen in ? Pffff

Ga hem gewoon ff links laten liggen en voorlopig niet beoordelen! Tijd zal het zeggen wat ik hiervan vind!

Indrukwekkend album. Black Skinhead, I Am a God en New Slaves penetreren de speakers genadeloos, intimiderend zelfs. Die combinatie van de allerduisterse uithoeken van Daft Punk electronics met de finishing touch van West en Hudson Mohawke, echt fantastisch!

Tekstueel zit er wel echt bijna niets in dat ook maar ergens in de buurt van het label 'intelligent' komt. Muzikaal is het ook niet je-dat. Dan schiet er niet veel meer over vrees ik.

Holy shit wat een album. Die eerste 4 tracks, die eerste 4 tracks. Speechless.

Als alle nummers nou op Bound 2 leken..

1ste track vind ik voorlopig het slechtst, Blood on the Leaves groeit bij me, net als I Am A God. Black Skinhead is de onbetwiste nummer 1, misschien wel het beste nummer uit zijn carriere voor mij

Tot nu toe ben ik redelijk enthousiast over Yeezus, alhoewel ik geen punten geef tot ik hem een keer of 10 beluistert heb want mijn mening verandert zeker nog. Hopelijks groeit hij nog wat, ik was geen liefhebber van 808's maar dit ligt me dan weer wel alhoewel dit album duidelijk het dichtst bij 808's ligt als je het wil vergelijken.
Favorieten tot nu toe zijn Blood on the leaves, Bound 2

Dit is één van de meest geniale dingen die ik ooit gehoord heb
Danm, het moet van mijn ontdekking van The Mars Volta geleden zijn dat ik nog eens zo'n adrenalineshot kreeg van naar muziek te luisteren..

Compleet onverwacht helemaal weggeblazen door dit...Als je het mij vraagt nog stukken beter dan zijn vorige album, waar hij mainstream op geniale wijze verzoende met zijn ongebreidelde creativiteit. Dit gaat echter veel dieper, grenzen lijken onbestaande op Yeezus. Chief Keef en Justine Vernon op 1 en hetzelfde nummer? Dat Kanye erin slaagt om daar een fantastische song als Hold My Liquor van te destilleren, bewijst alleen al zijn klasse. En op Blood On The Leaves gaat hij zomaar even in dialoog met Nina Simone....'I'm A god', Yes Kanye you are.

Jammer van die afsluiter wel...past niet echt op dit album.

Dit is een heel nieuw genre.

Nee hoor. Check Death Grips, Killer Mike, Danny Brown, Gita, Die Antwoord en er zijn vast nog wat bands die wat gelijkenissen tonen met "de nieuwe Kanye West."

Yeezus is echt alles behalve pop. En techno? Dat is een énorm breed begrip.

de outro van new slaves had wat langer mogen zijn

Bound 2 past precies bij dit album. Een kale loop, die af en toe haakt en stopt en random vocalen. De chaos die ook andere tracks teistert en wat een thema is voor dit album komt terug.

Ik vind de studio versie van Black Skinhead en New Slaves wel een stuk minder dan de uitvoering die we in SNL konden zien. Ik mis hier de emotie, die wel duidelijk aanwezig was in zijn live-optreden. Hierdoor verliezen deze nummers hun kracht, naar mijn mening.

Black Skinhead was inderdaad beter op live, maar die outro maakt New Slaves pas helemaal af vind ik. Hoogtepunt van het album.

Verdomme, wat goed! Echt onweerstaanbaar...

Alleen Send It Up vind ik net iets minder dan de rest. Blood on the Leaves en Bound 2 zijn echt fantastisch. On Sight is trouwens een keiharde intro.

Album vandaag veel geluisterd maar ik ben lang niet zo enthousiast als de meeste hier. Ik vind het album vergeleken met MBDTF echt tegenvallen. Uiteraard had hij wat mij betreft geen MBDTF2 hoeven maken want ook dat album was juist zo sterk omdat het vernieuwend was, en dat is dit album zeker ook.
Tekstueel weet dit album me echter totaal niet te raken.
Daarnaast vind ik de opener ronduit *** daar is weinig geniaals aan. Het is slechte Acid House en de rap past er mijns inziens niet bij. Hij had dat beter bij Death Grips moeten afkijken want dit is een mislukt kunstje. Over I am God ben ik ook niet echt te spreken en Bound 2, lijkt meer een verzameling ideeen dan een geproduceerde track.
New Slaves (wel een goeie tekst), I'm in it (justin vernon!!) en Blood on the Leaves (heerlijke samples) vind ik dan wel weer erg goed! En de overige tracks luisteren ook lekker weg, maar geweldig vind ik het dus zeker niet. *3.0

Ik snap niet waarom dit vernieuwend of futuristisch wordt genoemd. Ik hoor hier best veel oude Nine Inch Nails en Ministry (industrial) in, maar dan in een hip-hop context. Death Grips hoor je er inderdaad lichtelijk in.

Ik had het zelf nog wat minimalistischer gewild. Weg met de vervormingen over de zang, kaal houden. Bij de tweede luisterbeurt vind ik hem al een stuk beter klinken.

Ik hoor er weinig NIN in, maar dat ligt misschien meer aan mij, maar zelfs als dat het geval is is het vrij vernieuwend om industrial te gebruiken als beat / sample in hiphop. Ik ken althans weinig artiesten die dat gebruiken. Saul Williams gebruikte wat NIN-achtige dingen op zijn ST maar dat is nou niet echt mainstream hiphop. Hetzelfde kan gezegd worden van Death Grips, wat ook verre van mainstream hiphop is.

In 1 iets slaagt kanye toch weer altijd, en dat is wat controversie creeëren!

Na het album verschillende keren gehoord te hebben, weet ik één ding: dit ga ik niet veel meer draaien. Kanye stelt weer teleur, maar niet in de mate dat My Beautiful Dark Twisted Fantasy teleur stelde, dus in dat opzicht een verbetering.
Kanye West heeft voor dit album ervoor gekozen om geen cover art te gebruiken om de boodschap beter te doen overkomen. Hoe origineel zeg. Hét minpunt is dan ook dat de boodschap niet overkomt omdat de lyrics erg matig zijn. Misschien moeten we het wel zo opvatten dat het de intentie is die telt en het mooi tegen de koelkast plakken.
Het voordeel dat Kanye heeft is dat hij beroemd is en geld heeft, waardoor hij andere mensen kan inhuren om hippe producties in elkaar te stoppen die in theorie zouden kunnen compenseren voor de lyrics. Helaas. Buiten Black Skinhead staat er niet iets op dat ik ooit opnieuw zou luisteren. De R U Ready beat van TNGHT wordt op Blood on the Leaves verkracht door een pianoriedeltje en een Nina Simone sample, en omgekeerd. De adrenaline-rush die ik kreeg bij het originele nummer wordt vervangen door een gevoel van onbegrip en plaatsvervangende schaamte. Dit kunstje had hij me ook al gelapt door op Watch the Throne Flux Pavilion te samplen voor Who Gon Stop Me? overigens... Dit keer gooit hij er nog gratis en voor niets een wansmakelijke autotune over.
Daarnaast nog een hoop platte, matige nummers en het net niet/vrij zeker niet nummer Bound 2.

Het album klinkt alsof het kan gedraaid worden op een rave in Gossip Girl.