Kanye West - Yeezus (2013)

Het is niet zo dat je een backpacker bent die enkel boombap kan waarderen en het lichtere werk omschrijft als "geen echte" hip hop gewoon omdat je dit niet geniaal vindt! Sorry, maar dat is gewoon bullshit! Ik ben begonnen met shit als 2pac, eminem, snoop doggy dogg, wu-tang, dogg pound, nas,... en ik kan heel dat lijstje nog steeds appreciëren, al is het lyricaal niet altijd even diepgaand (ook de manier waarop je iets verwoordt kan geniaal zijn, zonder dat het om filosofische thema's hoeft te gaan). De laatste tien jaar prefereer ik zeker het werk van artiesten als Brother Ali, Atmosphere, CYNE, Common, Apollo Brown,... boven de meer populaire, poppy rap/r&b dingen die gaan om "een gevoel oproepen". Maar als iets goed is dan is het ook goed: j. cole, kendrick lamar, kanye, big krit, joey badass, the game (eerste album dan vooral), ice cube (niet alles) noem maar op. French Montana, 50 cent en kornuiten zijn dat imo niet, maar goed dat is smaak...

Er is genoeg goeie hip hop te vinden in de categorie die jullie beschrijven. Maar dat wil nog niet zeggen dat je dit daarom geniaal moet vinden? Ik ben nu aan mijn derde luisterbeurt en ik ben nog steeds niet overtuigd. Ik vind het beter dan bij de eerste luisterbeurten maar ik vind het (nog) niet geniaal. Dat had ik ook bij zijn vorige plaat die wat meer ging groeien na een tijd maar in mijn ogen niet de classic is die men er van maakt. Ik vind the college dropout en late registration nog steeds Kanye's beste albums. Dit album zit net als 808's goed in elkaar maar ik vind het net als die plaat vooralsnog weinig overtuigend. Nu doordat de autotune hier wat subtieler gebruikt wordt vind ik Yeezus wel een stuk beter dan 808's, voor mij had de autotune niet gemoeten maar het past wel bij de beats. Die zijn stuk voor stuk dik en knallen hard door de boxen maar hij had wel wat meer tijd mogen steken in de lyrics. Het moet niet super diepgaand zijn, maar voor mij is het toch altijd een pluspunt als de MC van toegevoegde waarde is. Kanye is nooit een wereldMC geweest maar hij was wel van toegevoegde waarde op zijn beste albums. Hier vind ik dat minder het geval.

Ik dacht eraan dit een 3tje te geven maar ik denk dat ik nu bij een 3.5 ga uitkomen omdat het album op zich echt knap in elkaar is gezet (zeker de beats ). Als de stijl me wat beter gaat liggen (zoals bijvoorbeeld monster op het vorige album ook groeide bij mij), kan er zelfs een 4 inzitten. Of het ooit een 4.5 of een 5 gaat worden, zal de tijd uitwijzen...

Het blijft allemaal een kwestie van smaak, maar er zijn mensen die niet verder kijken dan hun neus lang is en over die groep heb ik het nu. Mensen die oordelen zonder te luisteren . Het blijft gewoon zo dat je als je iets niet vet vind, dat dit nou eenmaal zo is, maar ik persoonlijk ben dan zo dat ik een korte reactie drop dat het niets voor mij is (soms een reden er bij, vaak niet), en ik stem en dan is het klaar. Ik weet dat als ik een reactie neer leg die lang en negatief is en woorden als ''ongeinspireerd'' en ''geen smaak'' bevat, dat er dan altijd mensen zijn die op hun teentjes zijn getrapt die het wel ligt.

Maar ik ben klaar met prediken, geniet er erg veel van en wel meer dan van die andere 2 ijzersterke albums die op dezelfde datum droppen (Quasimoto is voor mij maand geleden maar ook die is heel vet ja ). Blood on the Leaves heeft een irritant eindstuk inderdaad, die autotune solo vond ik op Runaway niet verkeerd maar hier vind ik het niks. Heb niks tegen autotune zolang het goed in m'n oren klinkt, maar dat laatste stuk is wel rot.

Van veel mensen gehoord dat het een kutalbum was. Even gecheckt en de kutheidsgraad viel me nog erg mee. Maar dat is het dan ook wel. De beats zijn grotendeels zo minimalistisch dat het wel half af lijkt en de autotune is echt verschrikkelijk. Ben sowieso nooit een Kanye-fan geweest, maar dit is wel heel treurig. Hij mag blij zijn met 2 sterren...

Perfect verwoord.


Sorry man, maar ik denk dat je niet echt begrijpt wat wij bedoelen (of toch wat ik bedoel). De laatste jaren is hiphop veel breder geworden dan enkel die vier elementen. Of dat een goede of slechte evolutie is, dat bepaalt ieder voor zich. Ik geniet er in ieder geval met volle teugen van. Van alle hiphopkanten hoor, ik gooi wel graag wat CYNE en klein beetje Atmosphere (ja, echt) tussen alle hiphopstijlen die minder leunen op teksten. Maar die laatste categorie heeft voorlopig wel mijn voorkeur.

Jep

Leuke verrassing dit. Zit 'm nu voor het eerst te luisteren, ben best onder de indruk! Later meer!

He's not the Messiah ...

dit vat het wel zowat samen voor mij

Op "I Am a God" wordt de paranoia sfeer wel heel hard.
Als hij zegt "I Am a God" lijkt het alsof hij alle realiteit kwijt is.
Dat geschreeuw maakt het helemaal af.

Voor mij komt t gewoon over alsof hij er eigenlijk niet zoveel meer in heeft. Paar simpele beats waar tie overheen schreeuwt. beetje jammer

Je vergeet echter dat neger en nigga niet elkaars equivalenten zijn! Als je neger letterlijk vertaalt naar het Engels kom je bij negro uit, terwijl nigga (of eigenlijk nigger) te vergelijken is met het Nederlandse nikker, ook not done om te zeggen.
Nu is het woord negro ook niet meer gebruikelijk in Amerika (want racistisch) maar die klap op je bek zal toch wel wat minder hard aankomen! En een neger een neger noemen is ook in Nederland niet meer heel normaal, denk aan de recente (belachelijke) discussie over de negerzoen.

Anyways, back to Yeezus, ik hoor een een hoop toffe dingen maar ook een hoop matige shit. Album is voor mij erg wisselvallig. Ik vind Black Skinhead, New Slaves, Bound 2, I Am A God en ook On Sight zelfs nog wel (snap niet dat iedereen die zo vreselijk vindt) allemaal toffe tracks. De rest een stuk minder, vooral met Can't Hold My Liquor kan ik niet zoveel...

Ik begin met een voorzichtige drie sterren, kan nog dalen kan nog stijgen.

Oh ja, en ik ben het wel met de mensen eens die lyrics een belangrijk onderdeel van hiphop noemen. Het hoeft niet allemaal even diepzinnig en filosofisch te zijn maar het mag best wel een beetje intelligent in elkaar zitten.
Gek dat je dan met Chief Keef aan komt zetten, want dat niveau is toch ook gewoon dramatisch en niet iets wat hiphop als muziek genre na zou moeten streven. Juist het feit dat een vierjarig kind het ook zou kunnen schrijven maakt het voor mij zo slecht...

Ben ik veeleisend als ik verwacht dat artiesten een talent hebben? Het spijt me zeer, maar als ik een verse van pakweg Frech Montana hoor, schaam ik me in zijn plaats. Ik quote:
"Face down ass up, pull up in that spaceship with that top down
Bitch pass out, chain light up they blackout
I'm like haaanhh ochco cinco thats a head banger
I see a bitch lookin thirsty told her gon drink up
I head hunt, that new nigga, and what
Shorty got that ochco good head, and butt I'm like (coke boy baby)....
All I got for bitches is pipe water, I came up off a night order"
Een twaalfjarige schrijft complexere teksten.

Nou toch maar een 4. On Sight, Black Skinhead, New Slaves, Send It Up, Blood on the Leaves en Bound 2 gaan zo hard als je de volume knop op 11 zet. Je begint bijna de minpunten te vergeten (dubbele autotune, korte duur, I'm in it en Guilt Trip). Ik denk dat ik hier op het eind van het jaar nog op terugkom net als een heleboel andere hiphopplaten.

En waarom post je dat hier?

De teksten zijn niet van een hoog niveau maar Kanye weet er toch een aantal slagzinnen er in te gooien die in je kop blijven hangen. You see there's leaders and there's followers,
but I'd rather be a dick than a swallower is misschien wel het beste voorbeeld.

Ja, maar het leven is toch ook totaal zinloos? Men wordt geboren en sterft weer, c'est ca.

even verderop ging het over de relevantie van lyrics in hiphop...

Heerlijk hoe losjes Ye rapt op Bound trouwens, mooie sampal ook.

Precies, maar ik zie Chief Keef ook niet als hetzelfde als Nas. Alleen om dan de standaard 4 takken van hiphop vast te leggen vind ik een beetje slap, in Hiphop-muziek alleen al zijn tienduizend (even lekker overdrijven) verschillende types... Waarom hou ik van Chief Keef? Omdat hij soms een enorm catchy nummer kan maken wat bij mij blijft hangen. Het blijft toch vallen onder het genre hiphop, of je dit nou wil of niet. Het is gewoon maar net wat je zelf vet vind, er zijn mensen die kale beats met lyrische monsters erop maar saai vinden. Ikzelf kan beide vormen apprecieren, en zie de lyrics niet altijd als een belangrijk iets.

Je zegt dat het het zo slecht maakt voor jou dat een vierjarig kind dit kan schrijven wat Chief Keef schrijft. Dan sla je de spijker al op z'n kop, aangezien Keef er niet naar streeft iets complex en diep in elkaar te zetten tekstueel.

Overigens bevestigd de review op HHDX mijn gedachtes hierover ietwat, je haat dit album of je vind het geweldig. Een tussenweg vinden is moeilijker.

Haha het is inderdaad belachelijk . Ik heb ook jaren flink gehaat op deze man. Vorig jaar op Appelsap zelfs weggelopen bij zijn concert. Maar opeens naar de 30e featuring waar ik hem op hoorde, begon ik het te snappen. Dat heerlijke valse zingen van hem, dat je het heerlijk mee kan bleeren. Die schreeuwtjes tussendoor, de gereldheid. Ja nu vind ik het fantastisch. Zijn album is the guilty pleasure van mij van dit jaar. Maar goed ik ben van alle markten thuis.

Maar goed of het echt kwalitatief goede muziek is natuurlijk weer wat anders en je kan French Montana zeker niet vergelijken met Kanye.

Voor mij persoonlijk is op hardheid de volgorde van Kanye's albums zo:
1. College Dropout 5*
2. My Beautiful Dark Twisted Fantasy 5*
3. Late Registration 4.5*
4. Yeezus 4*
5. Graduation 3.5*
6. 808 & Heartbreaks 3*

Net gekocht via iTunes en na de eerste luisterbeurt ben ik van mening dat dit minder is dan 808...

Over HHDX, gekke site toch, geven zelf de meest rare scores aan albums. De voters vinden echter alles een 4.5 of een 5 waard maar bij Kanye is het gemiddelde plots een 2.99

Om de een of andere reden vind ik Hold My Liquor geweldig (qua production dan, de lyrics ofc niet), maar de rest van het album vrij waardeloos, ik had hetzelfde met Runaway bij MBDTF eigenlijk

Op HHDX is het altijd vrij duidelijk wie men goed vind en wie niet lol, underground scoort vaak hoog naast alles wat Kendrick en dat soort nieuwe rappers aanraken...

Overigens is het niet alleen HHDX die even ziekelijk positief recenseren over Yeezus. Ik vind het een geweldig album hoor, maar er is een duidelijke verdeeldheid, en dat zie je bij de recensies eigenlijk niet, waar albums van J. Cole en Mac Miller met name gewoon lager worden beoordeeld. Vind ik onterecht persoonlijk maarja.

Nog atlijd klinkt Black Skinhead zo enorm goed in m'n oren he

Eerlijk gezegd vind ik alleen Blood on the Leaves iets van kwaliteit bezitten.

Na nog een paar keer luisteren ben ik het album ook alweer beu. Het klinkt me iets te rommelig om echt heel goed te zijn. Wel een degelijke plaat (Kanye kan niet echt iets slechts afleveren), maar ook niet echt een blijver.

Is het ooit voor gekomen? Een album zonder cover, zonder bijbehorende videoclips, zonder vooropgezet publiciteitscircus, zonder radiosingles, waar alsnog miljoenen mensen reikhalzend naar uitkijken? Waarschijnlijk niet. Maar Kanye Wests Yeezus is nu al het meest besproken album van het jaar - niet alleen binnen de hiphop, welnee, dat etiket is Kanye de afgelopen jaren definitief ontstegen. Ooit was hij gewoon een talentvolle producer die het door Jay-Z werd afgeraden om een soloalbum te maken. Intussen is hij een van de onbetwiste smaakmakers in de wereldwijde muziekwereld. My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010) was een voorlopig hoogtepunt van zijn waanzinnige talent – het album was donker en kleurrijk tegelijk, Ye’s door woede gestuurde megalomanie leverde onvergetelijke nummers op. Met Yeezus gaat hij in elk opzicht nog een stap verder.

Yeezus is deprimerend, donker, absurd, grotesk, doorgedraaid, goudeerlijk, pijnlijk en overweldigend. Er zit geen logica in, allerlei genres lopen door elkaar heen, in elkaar over. De muziek staat het de luisteraar geen moment toe rust te nemen, en juist door die onaflatende wirwar van stijlen voelt het op een vreemde, nauwelijks verklaarbare manier toch vanzelfsprekend wat er gebeurt: Kanye zelf is het bindmiddel, zijn rap en zang, maken het logisch. Neem alleen al de geweldige openingstrack, het door Daft Punk geproduceerde On Sight. Het begint met een lange, donkere pieptoon, een elektronische knal die een onrustig bliepende synthesizer inluidt. Zonder enige aarzeling dist Kanye zijn rijms op ("Yeezy season approaching / Fuck whatever y'all been hearing"), om vervolgens, na de hardop gestelde vraag "How much do I not give a fuck?" plotseling over te gaan op een zangkoor - hoge, onschuldige stemmetjes verdrijven de baslagen voor enkele seconden, waarna de beat extra hard verder raast om stukje bij beetje in totale chaos uit elkaar te vallen.

Zo gaat het voortdurend op Yeezus. Net als je denkt te weten welke kant een nummer opgaat, wordt de koers radicaal omgegooid met een tempoversnelling, een onvoorziene sample, een plotselinge overstap naar een andere stijl. Op het meesterlijke Blood on the Leaves gaat een gevoelige Nina Simone-sample over in een ontstellende harde beat, afkomstig van C-Murders anthem Down 4 My Niggaz - twee absolute tegenpolen, die door Kanye's autotune-zang niettemin moeiteloos op elkaar aansluiten. Elders komt er een dancehall-fragment voorbij, of er wordt luidkeels gezongen. Op andere nummers klinken er keiharde old school- drums, mechanische gitaren, industriële dance-bassen, en toch: nergens lijkt het zomaar knip- en plakwerk of verwarring omwille van de verwarring. De fragmenten horen bij elkaar, er is geen noot die uit de toon valt.

Productioneel gezien is het album een absoluut ijkpunt in Kanye's carrière. Waar hij vroeger bekend stond om zijn rijk georkestreerde en met toegankelijke stemsamples doorspekte nummers, gaat hij hier terug naar een muzikaal minimum. Het klinkt bijna alsof hij zichzelf heeft gedwongen om alles wat hij tot nu toe heeft geleerd, de trucjes en handigheden, rigoureus te vergeten en van dat nulpunt opnieuw is begonnen met bouwen. Er zijn geen pakkende refreintjes meer, geen warme blazerpartijen, geen radio-vriendelijke gastoptredens. Nu vormt een sample geen leidraad meer voor een heel nummer, hooguit voor een intro of een outro, waarna het meteen weer wordt ingeruild voor een andere stijl. En laten we eerlijk zijn, dat alleen al is prijzenswaardig - welke andere artiest durft en kan nou zoveel stijlen op een natuurlijke wijze met elkaar vermengen? Maar wat de muziek op Yeezus nou meer maakt dan alleen een indrukwekkende klankencollage, meer dan een overtuigende proeve van talent, is dat de vorm naadloos aansluit bij de inktzwarte inhoud.

Kanye is niet zozeer verdrietig, hij is boos. Agressief, ook. Vanwege hedendaags racisme, roem, commercialiteit. Vanwege de bedrijven die hem proberen te beheersen, vanwege op winst gerichte kledingmerken, vanwege de alimentatie die ervoor zorgt dat hij niet nog meer cocaïne kan kopen. Bij elk woord dat hij uitspreekt, is te horen dat hij het meent. Hij schreeuwt zijn teksten soms bijna de microfoon in. Op andere momenten toont hij zich juist weer extreem gevoelig en begint vol gevoel te zingen. Een constante in de inhoud is de groteskheid: als een liefdesaffaire mislukt, is dat omdat er spectaculair drama plaatsvindt, niet omdat die doodbloedt. Als Kanye ergens om vraagt, is het niet om een extra servetje bij het avondeten, maar om het grote gebaar. Op het doorgeslagen I Am God speelt hij treffend met zijn eigen megalomanie: "I am a God, hurry up with my damn croissaint." En, uit hetzelfde nummer: "I just talked to Jesus/ He said, 'What up, Yeezus?'/ I said, 'I'm chillin'/Tryin' to stack these millions.' " Het is totaal overdreven, op het krankzinnige af - maar juist dat werkt effectief, door die veelvuldige hyperbolen gaat er wel een ongekende, alles verzwelgende kracht van de muziek uit.

Tegen de New York Times verklaarde hij, tijdens het enige interview dat hij over Yeezus zal geven: "I think what Kanye West is going to mean is something similar to what Steve Jobs means. I am undoubtedly, you know, Steve of Internet, downtown, fashion, culture. Period. By a long jump." Het is eerder grootheidswaanzin dan zelfvertrouwen, maar die ongeëvenaarde stelligheid geeft zijn muziek een totaal eigen karakter. Dat past weer precies bij de ontregelende en extreem robuuste beats, die tien nummers aaneen blijven voortrazen. Als een moderne heilige, de Jezus van de 21e eeuw, vuurt hij zijn ongenoegens in de rondte. Ye heeft natuurlijk altijd al wel de neiging gehad maatschappelijke kritiek en persoonlijke grieven in zijn teksten te stoppen, maar hier is hij niet langer een verhalenverteller meer, hij maakt ons onderdeel van de chaos in zijn hoofd. En dat zorgt er ook voor dat de meest verrassende muzikale keuzes logisch aanvoelen, de meest onvoorziene zijpaden ontstijgen het etiket artistieke stoerdoenerij ruimschoots. Yeezy neemt ons niet mee naar de studio van een van de meest getalenteerde muzikanten ter wereld, hij neemt ons mee rechtstreeks het brein van de gekwelde gastheer in.

Kanye's woede heeft bij vlagen dezelfde kracht als die van Chuck D, eind jaren tachtig, zeker in de meer militante nummers. De burgerrecht-beweging van de jaren zestig komt dan bijvoorbeeld voorbij, terwijl ook diverse black power-leuzen worden gebruikt (zoals "Free at last"). Maar Kanye verwordt nooit tot een nostalgicus, of tot een hedendaagse variant van Chuck D - nee, hij is een rebel van de 21e eeuw. Zijn klachten spelen zich, hoe groot ze ook worden, uiteindelijk ook altijd af op de vierkante meter. Dat wordt treffend duidelijk in de teksten, waarin Kanye, hoe hoog hij vaak ook inzet, altijd ook weer terecht komt bij zijn persoonlijke leed. "Free at last" gebruikt hij bijvoorbeeld om te beschrijven hoe een dame zich ontkleedt. Terwijl hij op een ander moment rapt: "Put my fist in her like a civil right sign."

Op Yeezus steekt Ye niet alleen een middelvinger op naar de buitenwereld, naar sommige vrouwen in zijn leven, naar grote bedrijven, naar megalomanie, het is ook een middelvinger naar zichzelf, en die constante wisselwerking tussen waanzinnige maatschappijkritiek en intens slaapkamerverdriet, maakt het album zo vernietigend goed.

Valt er dan helemaal niets tegenin te brengen? Er zijn mensen die Yeezus nu al zonder aarzeling de teleurstelling van het jaar noemen. Toegegeven, het is een uitgesproken moeilijk album: door de overdadigheid duurt het even voor er enige lijn in te ontdekken valt, maar die mengelmoes van de tientallen stijlen en klanken geeft Yeezus uiteindelijk juist zijn grootse gewicht. En ja, technisch gezien is Kanye nooit een wereldrapper geweest, bovendien kan hij nauwelijks zingen, maar voor het eerst in zijn carrière doen die minpunten er niet toe. Hij is namelijk de enige gastheer die dit krankzinnige klankenlandschap kan leiden. Hij heeft een omgeving gecreëerd die perfect past bij wat hij vertelt - Ye zelf is de logica die alles op een overrompelde manier aan elkaar bindt.

Yeezus duurt iets meer dan veertig minuten. In die veertig minuten gebeurt er meer dan menig artiest in een heel oeuvre voor elkaar krijgt. Het ene moment rapt Kanye vol trots dat hij de enige rapper is die vergeleken wordt met Michael Jackson. Het volgende moment stort hij zijn hart uit als een verliefde puber, die wordt gestuurd door onzekerheid en zelfhaat. Hij schommelt voortdurend heen en weer tussen zijn persoonlijk leed en de buitenwereld, op unieke en totaal doorgedraaide muziek. De muziek klinkt ondertussen overwegend kaal, en toch bevat ieder nummer genoeg ideeën voor een heel album. En dan is er natuurlijk ook nog de cover, die lijkt te zeggen: het gaat niet om uiterlijk of verschijning, en daar tegenover doopt Ye zich in de titel al om tot een moderne Jezus. Wie een geijkte hiphopplaat verwacht, zal bedrogen uitkomen. Bij de eerste paar keer luisteren stoort het gebrek aan natuurlijke rustmomenten vermoedelijk - er is geen fijne single om even bij op adem te komen, er zijn geen vertrouwde adempauzes. Maar al gauw blijkt daar juist een extra kracht in te schuilen, daardoor is Kanye's werk hier nog meeslepender dan op eerdere releases. Yeezus is een onnavolgbare eenheid, even geniaal als losgeslagen, even experimenteel als klassiek. Vorm en inhoud sluiten niet op elkaar aan, ze lopen in elkaar over en maken een prachtig monument voor Kanye's immense woede. Het is allang niet meer zo dat hij de standaard opschroeft. Hij zet zijn eigen standaard, elke keer opnieuw. Yeezus is zijn voorlopige hoogtepunt. Kan het hierna ooit nog grootser worden?

(Verschenen op State)

Ben benieuwd hoe je die wereldwijde projecties dan zou bestempelen?

Verder wel een sterke review. Al heb ik die ervaring die je hebt bij dit album voornamelijk bij de eerste helft van het album. De tweede helft had van mij ook wel zo minimalistisch en rauw mogen zijn. Daar zitten voor mij toch wat zwakke broeders, die mij van een echt hoge beoordeling afhouden.

Had het net al gelezen, maar sterk stuk Thomas! Volledig mee eens, enorm sterk album dit!

Het enige waar ik mij aan stoor in deze recensie, en ook bij andere media, is dat er gemeld wordt dat er geen vooropgezet publiciteitscircus is. De projecties hebben wereldwijd zeker wel het één en ander teweeg gebracht. Men ging bij wijze van spreken al in een tentje liggen wachten. Ook het ontbreken van een hoes, de titel en 'het ontbreken van andere promotionele activiteiten' is natuurlijk één grote, goed doordachte promotiestunt.

Deze keer geen 10 van Pitchfork, maar wel ook een zeer sterke 9.5. Volledig terecht volgens mij. Geweldig album dit!