Kanye West - Yeezus (2013)

Ik denk dat het feit dat ik hier een album waarin teksten niet hoogstaand zijn een 4.5 geef, genoeg aangeeft over mijn idee van een ''classic''. Grappige man.

Dit is een classic.

Als in: beter dan Reasonable Doubt en The Black Album etc.
I do not agree sir

Nee dat is inderdaad een ietwat andere uitspraak dan we gewent zijn, en ik ben het er zelf ook mee oneens. RD, BP en TBA zijn gewoon zijn keiharde albums, hierna wordt het gewoon minder naar mijn mening

Het is maar net hoe je er naar luistert natuurlijk. Ik vind het allemaal prima.

Nog niet alles gehoord, maar genoeg om te weten dat ik hier niet enthousiast van ga worden. Er zijn absoluut vette elementen, maar op een of andere manier komt Ye's wat tekortschietende rapkwaliteit wat duidelijker naar voren. Bovendien proef ik weer een ongezonde geldingsdrang waar ik bij de beste man op alle laatste platen moe van wordt. En waarom Justin Vernon uitnodigen om er vervolgens autotune overheen te gooien? Ongezellige plaat. Wel weer vernieuwend, maar ook wat geforceerd naar mijn idee.

Justin Vernon experimenteerde zelf al met auto-tune voordat hij op een Kanye West plaat verscheen. Luister het nummer Woods (gesampled in Lost in the World) maar eens. Dus zo vreemd is dat toch niet?

Nee.

Het was een grapje bedoelt naar Gucci-Mane.
Daarbij snap ik niet wat Genesis P-Orridge daarmee te maken moet hebben.

koel.

Totaal niet mijn smaak.
Hij probeert iets totaal nieuws en je moet er van houden of niet. Die beats passen totaal niet bij mij. Denk ik met 'blood on the leaves' eindelijk wat goed te horen heb je die auto-tune stem. Erg jammer.

Wat mij opvalt, is het volgende:

Hier kiest 'ie voor één bepaalde soundinvulling die overheerst doorheen het album.

Neem nou de vorige: hoewel de nummers duidelijk een geheel vormden, hadden ze apart wel altijd een ander muzikaal kader. Ieder nummer had iets karakteristiek dat de song typeerde. Ik zeg niet dat er geen variatie aanwezig is op Yeezus, maar volgens mij heeft 'ie meermaals vanuit eenzelfde perspectief en oriëntatie naar een volledig nummer toegewerkt. Het kaderwerk van dit album is toch eerder de wat 'vuilere' elektronica (meerdere malen aan Death Grips moeten denken), terwijl je dat van de vorige niet zo snel zal kunnen vaststellen/benoemen.

Wat ikzelf altijd goed vind uitpakken bij Kanye is die afwisseling tussen zijn nerveuze en opdrijvende rhymes, gevolgd door zeer retro aanvoelende soul samples. De opener, veruit m'n favoriet op deze plaat, is direct een mooie illustratie daarvan.

Verder: alweer een puike plaat van Kanye, maar geen topper. Ik vind 'm minder sfeervol dan bijvoorbeeld College Dropout, en minder interessant en boeiend dan de vorige. De teksten waren dan wel weer genieten. Put my fist in her like a civil right sign, die Kanye toch. Ik vind 'm wel, los van de al dan niet nodige zelfverheerlijking natuurlijk, wel minder pretentieus en theatraal dan de vorige; hoewel de productie - we verwachten niet anders - alweer puik is, klinkt het allemaal lekker direct en hard.

She say "Can you get my friends in the club?" I say "Can you get my Benz in the club?" If not, treat your friends like my Benz. Park they ass outside 'til the evening end (Send It Up)

Als ik de laatste roddels moet geloven dan is de roem naar Kanye's bolletje gestegen, hoewel het natuurlijk altijd al een egotripper is geweest.

Ik heb het ook maar even geprobeerd en heb het zelfs, voor de mensen die beweren dat deze plaat meerdere luisterbeurten nodig heeft, vijf keer geprobeerd. Maar ik kan me totaal niet vinden in de vele lofbetuigingen die deze plaat vreemd genoeg krijgt. Waar zijn vorige plaat me onder de indruk wist te brengen, weet Yeezus me meer op de heupen te werken dan echt onder de indruk te brengen.
Het begint eigenlijk al met het eerste nummer die me oftewel hoofdpijn bezorgt of er voor zorgt dat ik me afvraag of ik wel verder wil. Black Skinhead is een ander verhaal, maar dat nummer vind ik nog steeds een gevalletje Watch The Throne. Ik vind het wel leuk, maar om dat zo te houden moet ik het niet zo vaak horen. Na deze twee nummers begint het met ups en downs te dalen. Hold My Liquor en I'm in It vind ik één van de lelijkste nummers ooit gemaakt. De sample keuze in Blood on the Leaves vind ik verkeerd en behoorlijk ongepast. En dan nog te zwijgen van die Hudson Mohawke beat die beter op de EP van TNGHT zou staan dan op deze plaat. Het was een leuke hype, maar het wordt tijd om het te begraven en verder te gaan. Het laatste nummer Bound 2 vind ik dan wel weer goed, maar vind ik door die reden niet echt passen op de plaat. En dan heb je ook de nummers die ik niet genoemd hebben, maar eigenlijk niemendalletjes zijn die ik gemakkelijk zal vergeten.
Mensen noemen dit vernieuwd, maar ik vraag me dan af wat hun definitie van het woord vernieuwend is. En dat vraag ik niet af op een superieure manier, maar eerder op een nieuwsgierige manier. Ik kan me trouwens wel vinden in de mening dat het tekstueel grappig in elkaar zit, maar dan wel op een hele foute manier. Niet echt iets memorabel om te onthouden, maar wel leuk om te horen.

Niggy Tardust (een collaboratie tussen Trent Reznor en Saul Williams) is een plaat waar Kanye alleen maar van kan dromen. Gezien de harde, industriele beats die dit album bevat denk ik dat hij desbetreffend album vast wel kent en wellicht zelfs als muzikaal voorbeeld heeft gebruikt voor de sound van Yeezus.

Misschien iets voor jou, IllumSphere?

@IllumSphere ik kan alleen zeggen dat Kanye vernieuwend is met dit album t.o.v. zijn voorgaande albums. Hij slaat per album een compleet nieuwe weg in, wat ik zeer bewonder. Daarbij is het ook vernieuwend in de zin dat ik geen enkel album ken dat vergelijkbaar is met Yeezus. Alleen is dat persoonlijk, want mijn muzikale horizon is niet zo breed dat kan vergelijken met alle muziek.

I'm in It In mijn ogen is dat één van de beste tracks op Yeezus, helaas krijgt het hier maar 6 stemmen.

Was eigenlijk teleurgesteld door de minimale uitvoering van de cd, maar ik moet wel zeggen dat ik het een heerlijke plaat vind. Het lijkt een zooitje, maar als geheel luistert het wel verdomd lekker weg. Echt hiphop is het niet meer en of het een classic wordt, weet ik ook niet, maar nu vind ik het wel erg ok.

Ik ben geen liefhebber van het genre. Die zielige snoeverij over niggas, dick's en pussy's. Maar dat gezegd hebbend, moet ik constateren dat Kanye West voor mij één van de weinige rappers is die onderhoudende en aansprekende muziek onder zijn woorden zet. Niet zo fijn als 'My Beautiful Dark Twisted Fantasy', maar zeker weer een dikke voldoende.

Altijd grappig om dit soort uitspraken bij Kanye West-platen te lezen.

De spijker op zijn kop.

Jij ziet duidelijk het grotere plaatje niet. Misschien moet je niet alleen je focus daarop leggen.

Ik hou er ook niet zo van.

En ik juist maar proberen om er niets bij te zien en me er vooral visueel niets bij voor te stellen
Maar even serieus: wat is het grotere plaatje dan?

Ik heb eigenlijk geen zin om een nutteloze discussie te starten, want jij zal denk ik toch niet van mening veranderen. Als je het over Yeezus hebt, dat vind ik zelf een flutalbum, maar er zijn een hele hoop hiphop-albums die ik wel heel erg veel kan waarderen. Ook daarin komt vaak genoeg geld en bitches voor, maar dat is slechts een kleine onderdeel.

Of het komt er gewoon niet in voor. Of niet op de manier waarop Cor hierboven doelt (want in welk genre komen vrouwen nou helemaal niet voor ). Dat hiphop alleen maar over bling bling en bitches gaat was dacht ik door de meeste MuMe'ers die een aardig aantal albums hebben beluisterd toch wel achterhaald, dacht ik zo. Maar helaas...

Overigens betekent het niet dat er geen hiphopnummers zijn met die onderwerpen die ik gewoon kan waarderen, maar dat terzijde.

Momenteel voor mij toch het beste album van het jaar, elke dag een andere favoriet. Wilde vandaag MBDTF weer eens luisteren en ging na een track of 3 over op ''I Am A God''. Gek hou dit album zo de aandacht van andere albums steelt. Wel een fijn gevoel om dit uiteindelijk toch zo briljant te vinden nadat ik in het begin met een WTF-gevoel bleef steken.

Welnee, dat is geen plaat waar Kanye van kan dromen. Weet je wat het is. Originalitieit is volstrekt geen kwaliteit (als je dat als kwaliteit zou zien zou er van Niggy Tardust ook niet veel over blijven). Begrijp me niet verkeerd, die Saul Williams plaat is helemaal niet slecht. Maar vanuit een hele andere invalshoek gemaakt. De twee tonen misschien wat overeenkomsten, maar zijn in feite totaal niet te vergelijken.