David Bowie - 1.Outside (1995)

Ik wou dat ik dit had geschreven

Waarom ontdek ik dit album nu pas? Hier komt alles wat ik goed vind aan Bowie samen. Duister, beklemmend, orgineel, futurstisch, industrieel en mystiek. Bowie zijn magnus opus
Ook hoor ik Nine Inch Nails in sommige nummers. Of zij hebben dit dan weer van Bowie, het is net hoe je het bekijkt.

In de loop der jaren is mijn smaak ten aanzien van Bowie's oeuvre aan verandering onderhevig.
Vreemd genoeg heb ik een grotere voorkeur gekregen voor de songs en platen van Bowie waar zijn benadering wat minder voor de hand liggend is.
Zo zijn voor mij de instrumentale tracks op Low en Heroes niet te versmaden, is zijn instrumentale bewerking van Hanif Kureishi's boek; The Buddha of Suburbia interessant te noemen en is 1. Outside ronduit intrigerend.

Toegegeven; met het triphop achtige Earthling kan ik nog steeds helemaal niets, echter het twee jaar daarvoor verschenen 1. Outside is een stuk interessanter.
Bowie, altijd een trendvolger geweest in plaats van een trendsetter, had de kwaliteit om muzikale genres en elementen die op dat moment hip waren op uitstekende wijze te implementeren op zijn albums.
Zo ook op deze schijf; Bowie was onder de indruk van het werk van Trent Reznor, wiens plaat; The Downward Spiral uit 94', de tijdsgeest goed weergaf.

Bowie zal Bowie niet geweest zijn als hij met die invloeden niks gedaan zou hebben. 1. Outside bleek min of meer een conceptplaat te zijn, waarbij de verschillende fictieve karakter hun dystopische kijk op de wereld loslieten.
Het fascinerende aan deze aanpak zit hem in het feit dat het in alles weer zo anders klinkt dan het relatief toegankelijke Black Tie White Noise van twee jaar daarvoor.

Met deze plaat wist de beste man het unheimische gevoel - zo kenmerkend voor zijn Berlijnse trilogie - weer op te roepen. Hoewel niet alle songs mij weten in te pakken, een track als Hallo Spaceboy vind ik zelfs ronduit irritant, worden dergelijke stukken weer opgevolgd door intrigerende songs als The Motel.
Hier ligt voor mij de kracht van Bowie; niet blindelings volgen, maar met spannende arrangementen, sfeervolle details een nummer op- en uitbouwen, je als het ware naar binnen trekken om je niet meer los te laten.

Met 1. Outside zou Bowie eindelijk geen concessies meer doen, zijn non-conformistische houding ten aanzien van het muzikale proces en uitwerking, zou hem geen windeieren leggen.
De plaat vormt samen met Blackstar het beste wat de Brit na de jaren 70 op plaat zou vastleggen. Niet omdat ze sterke singles bevatten, niet omdat Bowie de troon opeist als het gaat om toegankelijke oorwurmen, maar puur omdat die platen een weergave vormen van een onafhankelijke en vrije geest. Het zijn voorbeelden waarbij geen concessies worden gedaan aan niets of niemand, dat proef je terug.

Ik ga wel niet akkoord met trendvolger zijn, Hij zat er lang knal op, niet de eerste maar wel er bij (tot de eighties), kijk naar Low, Heroes maar buiten muziek : de eerste "internet-only" release (Telling lies), de eerste met een eigen webprovider, (davidbowie.com met eigen e-mailadres), Alterego's in muziek, open bisexualiteit, Tijdens De Sound en Vision -tour konden fans bellen naar een telefoonnummer om hun favoriete nummers te zeggen, die met het meeste stemmen werden dan gespeeld op die tour. Dat was toen ongezien.Je hebt de Bowie Bonds. Zijn invloed op mode.

Joh, laat het los Bowie is op bijna elk gebied controversieel (geweest) Als hij dat allemaal vind prima ieder het zijne zeg ik altijd. Neemt niet weg dat Outside wel een pareltje is dat helaas zoals toegezegd nooit meer een vervolg heeft gekregen.

Bowie hield het allemaal goed in de peiling en hoewel geen muzikaal vernieuwer, wist hij een nieuwe stroming wel heel eigen te maken en ook zich daar in te onderscheiden.
Outside1 is zeer grimmig en wellicht zijn meest zware album, want veel frivoliteit is er niet op te merken.
Dat Nine Inch Nails van invloed is geweest hoor je absoluut terug.
Het is een album die moet groeien en vergt wel wat van de luisteraar, maar ik vind dit met gemak zijn beste werk uit de 90's.

Ik zie dit album als een vervolg op zijn Berlijnse trilogie eind jaren ´70 die ook van grote invloed was op de new wave. Hier is Brian Eno ook producer van dienst en de sfeer van dit album is inderdaad grimmig.

Vreemd, opeens die discussie hier en nu, ruim 8 jaar naar 's mans verscheiden. WITFU of zijn reputatie ter discussie te stellen? Picasso, Michelangelo, Da Vinci hebben ook wel eens werk afgeleverde van mindere kwaliteit dan hun topwerken!

Er is een vrij algemeen gehuldigde consensus dat zijn werk in de 80s (EMI) van mindere kwaliteit is, gezapig, gemakzuchtig en zijn uitstapjes met Tin Machine zijn misschien wel niet de meest geslaagde, maar dat verruimde zijn blik en hielp hem aan Reeves Gabrels en die gaf - net als Slick, Fripp en Ronson eerder - the magic touch aan de gitaarklanken in de muziek. Draai dit album na/voor het kijken naar de Handmaid's Tale (Margaret Atwood - Netflix) en het past wonderwel samen.

Ik vind dit een intrigerend album, maar ook de dynamische hectiek van Earthling mag er zijn: onrust - you bet y'er ass - maar hoe was de wereld toen? Bowie leefde in, met en door de tijd - in unison. Hij verstond ook als geen ander de kunst van het recyclen van zijn eigen werk; graag vestig ik nogmaals de aandacht op de opener (17 jaar oud) van dit concert in 95: David Bowie - Loreley '96

Het is frappant dat 1.Outside door veel Bowie followers en liefhebbers pas in tweede instantie werd gewaardeerd.

Daar waar ik Low, Heroes en Lodger in de tijd van hun releases direct omarmde moest ik echt wel even wat barrières slechten alvorens ik 1.Outside echt kon gaan waarderen. Iets wat mij -net als milesdavisjr- bij Earthling nooit is gelukt. In laatstgenoemde was het heel erg de druk van de tijdsgeest die overheerste op dat album en aangezien drum 'n bass niet mijn genre is heb ik dat album dus vrij snel laten verstoffen in de kast.

1.Outside is zonder meer Bowie's meest gewaagde werkstuk te noemen, een conceptalbum met een heftig thema, dat zijn Diamond Dogs album (wat destijds ook wel als conceptalbum werd gezien) oversteeg.
Daarbij de kanttekening makend dat The Diamond Dogs wel een van mijn all time favoriete Bowiealbums is, maar veel toegankelijker dan 1. Outside.

Het bracht de meester ook weer samen met Brian Eno als producer, met wie hij uiteindelijk zijn meest artistieke en minst commerciele albums heeft gemaakt. De platenmaatschappij zag aanvankelijk de bui al hangen, een album voor de niche markt. Dat was aanvankelijk ook zo, maar kwaliteit verloochent zich niet en dus heeft dit intrigerende werkstuk toch heel veel mensen geboeid en is het bij Bowie adepten uitgegroeid tot een van zijn meest gewaardeerde albums.

Bowie bleef -behoudens Earthling- goed bezig in de nadagen van zijn muzikale loopbaan. Hours, maar zeker Heathen vind ik nog steeds erg goed. Reality zeker niet slecht. En zijn fenomenale rentree in 2013, na vele jaren van stilte en door velen al opgegeven was absoluut smashing.
The Next Day's nadeel is misschien dat het een heel versnipperde muzikale collage is, maar met heel veel juweeltjes tussen het songmateriaal.

Tot op de dag van vandaag blijft het intens treurig dat zijn vlam zo snel is uitgedoofd.

Mooi verhaal! Ja, deze staat mijn lijstje 'aan te schaffen'. Voor Hallo Spaceboy viel ik destijds onmiddellijk en de Berlijnse trilogie is belangrijk voor mij, met name Low. Eigenlijk een schande dat ik 1.Outside nog niet heb staan.

Het is inmiddels ruim 9 jaar geleden. En ik zal je taalfoutje negeren deze keer

Ik ben fan van deze plaat. De beste van Bowie naar mijn bescheiden mening.

In de week voor Kerst kwam ik in een Bowiefase, doordat ik zijn dubbelelpee Stage had gedraaid. Pas eergisteren viel me op dat het alweer bijna tien jaar geleden is dat hij overleed. Morgen is er een nieuwe docu over hem te zien op NPO 3, The Final Act genaamd.
Eén van de cd's die ik onlangs aanschafte was dit 1.Outside; volgens andere bronnen is de titel slechts 'Outside' maar op de hoes staat toch echt wat anders. In 1995 was hij nog lang niet toe aan zijn final act, maar wel had hij - weer eens! - behoefte aan een nieuwe start. Dit na soloalbums Black Tie White Noise en The Buddha of Suburbia.

Ik zette de muziek op en probeerde het dagboek te lezen dat Bowie aan de cd toevoegde. Het is geschreven door het fictiekarakter prof. Nathan Adler, "art-crime detective". Inclusief een flashback naar Berlijn in 1977 ontvouwt zich een mysterie achter een lugubere reeks moorden. Tegelijkertijd vroeg de muziek veel aandacht: dit album doorgrond je niet snel.
Bowie vroeg enkele van zijn meest stimulerende muzikale vrienden uit verschillende fases van zijn carrière om met hem nieuwe muziek te schrijven: daarbij pianist Mike Garson (Aladdin Sane, 1973), multi-instrumentalist Brian Eno en gitarist Carlos Alomar (de Berlijntrilogie, 1977-1979) en gitarist Reeves Gabrels (Tin Machine, 1989-1991).

Het resulteert ruwweg in vier categorieën tracks. Ten eerste soundscapes met minihoorspelen in ambient sfeer. Ze scheiden 1.Outside in zes delen, te weten track 1 t/m 4, 5-9, 10-11, 12-14, 15-17 en 18-19.
Eerst is daar de bij het dagboek passende track 1 Leon Takes Us Outside en verderop de tracks die beginnen met het woord 'Segue': 5 Baby Grace (A Horrid Cassette), een stem als in een roman van Dickens in 10 Algeria Touchshriek, 12 Ramona A. Stone: I Am with Name groeit uit tot een onheilspellend miniatuur, en 15 en 18, beide Nathan Adler genaamd.

Ten tweede relatief ingetogen muziek met de melodie voorop: track 2 Outside, 7 The Motel waarin pianospel als een klaterend beekje, 8 en 9 I Have Not Been to Oxford Town en No Control, 13 is het monotone Wishful Beginnings dat contrasteert met 14, het uptempo, door een beat gedragen We Prick You, invloed van drum-‘n-bass in I'm Deranged met opnieuw waaierend pianospel en slottrack 19 Strangers When We Meet.

Ten derde steviger werk. Dit ofwel door luide en vervormde gitaar, ofwel door een felle beat. Track 3 The Heart's Filthy Lesson reken ik tot die categorie, net als 6, de albumversie van Hallo Spaceboy met een veel hardere beat dan de latere singlemix van Pet Shop Boys.

Ten slotte muziek waarin de bovenstaande drie categorieën min of meer samenkomen: de bijna zeven minuten durende track 4 A Small Plot of Land drijft op een beat, druk pianospel en gitaarlijnen, deels ingetogen, deels luid; het uptempo 11 The Voyeur of Utter Destruction (As Beauty) en het midtempo 17 Thru' These Architects Eyes.

Je zou makkelijk een kunst- en/of literatuurcollege dan wel -serie aan dit album kunnen wijden, zeker als je de videoclips erbij neemt. Dat is niet mijn wereld, maar graag zou ik plaatsnemen in de zaal om te luisteren naar wat een echte kenner heeft te doceren over de diepere lagen en thema's op dit album, zoals Bowies visie op dood en hiernamaals. En welke andere kunstenaars/werken of misschien wel filosofen dan wel theologen inspireerden Bowie?
Voor een eenvoudige ziel als ik is dit een album dat slechts zeer geleidelijk iets van zijn schatten prijsgeeft. Misschien moet ik over enkele jaren, als dat dan nog mogelijk is, opnieuw eens noteren wat me opvalt bij 1.Outside?

Ben het volledig eens met de beschrijving van RonaldjK.
Het is de spijker op zijn kop en ik kan mij (bijna) volledig vinden in de beschrijving van deze plaat.
1. Outside vormt een de meest veelzijdige werkstukken van Bowie, hoewel ik moet toegeven dat dit geldt voor meer albums van de beste man.
Voorganger Black Tie White Noise was voor Bowie's doen nog een een relatief veilige worp, weinig muzikaal avontuur en degelijkheid troef.
We zijn twee jaar verder en David heeft als het ware weer een gedaanteverwisseling ondergaan.
1. Outside is in alles anders dan zijn voorganger en dat gegeven is Bowie in een muzikale notendop, een artiest voor wie er geen grenzen bestonden.
Tot op de dag van vandaag ontdek ik nog steeds nieuwe details en word ik als het ware uitgedaagd, dergelijke albums vormen voor mij de uitzonderlijke krenten in de pap.

Mooie stukken heren!

Ik zou er mijn grote Bowie archief op na moeten slaan, maar ik meen mij te herinneren dat Bowie bij de release aangaf dat het zijn bedoeling was met een trilogie te komen (waarschijnlijk vergelijkbaar met Low-Heroes-Lodger), waarvan 1.Outside de eerste zou zijn. Dat dit zo niet heeft uitgepakt heeft de geschiedenis ons inmiddels wel geleerd.

Hij was zelf enorm enthousiast over 1.Outside (ik denk dat de bonzen van de platenmaatschappij wel even achter de oren hebben moeten krabben)….

Het is zonder meer zijn meest gewaagde release geweest.

Bowie neemt behoorlijk de tijd op dit album, maar dat benut ie dan ook wel heel goed.
Mooi inderdaad het weerzien met oudgedienden als Eno en de geweldige Mike Garson, die met zijn pianospel altijd iets magisch toevoegde aan Bowie's bedenksels.
Garson vertelde in een interview dat hij altijd de vrijheid kreeg van Bowie om zijn partijen in te spelen. Tegendraads, maar tegelijkertijd bijzonder functioneel.
Geweldenaren op gitaar als Carlos Alomar, Robert Fripp, Andrew Belew, maar ook Earl Slick, werden door hun creativiteit en eigenzinnigheid niet voor niets ingehuurd door Bowie.
Een trilogie had trouwens wel weer mooi geweest, maar hij zal z'n redenen hebben gehad öm het hierbij te laten.
Het wat onderschatte Earthling is een prima opvolger naar mijn idee.
Zware kost, een grimmige plaat. Controversieel ook, maar wel typisch Bowie.