Pulp - His 'n' Hers (1994)

En waarom dan?

Omdat het nog meer britpop is dan Different Class. En beter ook.

We zijn drie en half jaar verder, dus wat is het geworden

Haha...vergeten.... 4 sterren...

Mocht iemand deze bijna perfecte plaat nog eens opzetten, geef dan wat extra liefde aan het onderschatte David's Last Summer.

Geweldig album, dat voor mij een klein trapje onder Different Class staat, maar wel aardig in de buurt komt. In vergelijking met DC klinkt deze voor mij wat minder gepolijst.

Stuk voor stuk sterke nummers, maar als ik moet kiezen, zijn mijn favorieten Acrylic Afternoons en Pink Glove!

4,5*

Toch wel een ernstig onderschat album. Slechts 1 pagina en een paar berichten waarvan de laatste ook nog eens 3 en half jaar geleden is...

Ook slechts een kwart van het aantal stemmen van Different Class en deze plaat is toch de plaat die daar het meest op lijkt. Iets speelser maar bijna net zo goed. Lipgloss, Babies, Do You Remember the First Time, Pink Glove en get heerlijke epos David's Last Summer om er een paar te noemen zijn toch echt 1ste klas Brittisch klappers.

Prachtplaat gevuld met topnummers, inderdaad! Liedjes als Acrylic Afternoons, Happy Endings en Pink Gloves hoor ik haast net zo graag als de meesterwerken van Different Class. De eerste van vier absolute topalbums, naar mijn bescheiden mening.

En toch staan DC TIH en WLL bij mij vóór deze, ondanks Lipgloss en First Time bv

Het is net als Modern Life is Rubbish voor Parklife.
Ook vrijwel even goed, maar hier vrij onbekend en onbemind.

Dit was mijn kennismaking met Pulp en nog altijd, samen met DC, mijn fave van ze

Dit is een beetje hun Suede, waarbij DC hun DMS is

Ja, hoewel daar commercieel gezien het succes andersom was.

Heh wat?

DC staat bij mij op één. 5 sterren en al sinds het uitkomen ik mijn Top 10 Allertijden dus dat is duidelijk. TiH heb ik op een 4* dus ietsje onder H&H. Het titelnummer vind ik dan wel weer het beste nummer wat ze gemaakt hebben (maar de concurrentie is groot). WLL vind ik van die vier de minste. Nog steeds erg goed uiteraard maar die doet mij het minste van dit prachtige kwartet

Ok, welke band is dit?

SaS, ABF, CTA, SGW, BC, MftM

WWL

WLL bij mij ook duidelijk de minste. Maar nog wel prima. 4.0.

De andere drie zijn een gouden drie-eenheid van Britpop.


DM

Die hele lange Yes track die niemand beluistert, maar toch steeds weer in de ladder staat hadden ze zo mogen afkorten wat mij betreft Dat is pas pulp

Living on the Edge

Waar ik bij de vorige platen van Pulp (voor zover ik ze ken) nog kon zeggen: "nou, ik vind het prachtig, maar als anderen hier niet kapot van zijn kan ik dat óók wel begrijpen", straalt deze plaat een ijzeren zelfvertrouwen uit: "nú hebben we eindelijk de plaat gemaakt die we altijd al in ons droegen, dit is onze klasse, en als je dit niet goed vindt of negeert heb je alleen jezelf ermee." Elf killer-songs, synths die even cheesy als slim zijn, teksten die alle hoeken van het unieke Jarvis-Cocker-gevoelsuniversum verkennen, en produktioneel tot in de puntjes verzorgd. (Die laatste factor mag niet onderschat worden: Ed Buller deed ook al het superbe klinkende eerste album van Suede, en dat hoor ik terug in de sound van de "orkestrale" gitaar op Do you remember the first time?, Pink glove en het slotnummer.)
        Maar vooral is dit voor mij de plaat van Jarvis Cocker. In de jaren 80 herkende ik zoveel van mezelf in de teksten van Morrissey, en in de jaren 90 werd die rol overgenomen door Cocker als meester in het observeren, diagnosticeren en fileren van dysfunctionele relaties – zelf had ik die gelukkig achter me gelaten, maar de herinnering daaraan zal altijd vers blijven, en de bijna associatieve manier waarop Cocker zijn blik op eenzame mensen richt raakt nog altijd een snaar.
        "Trudging slowly over wet sand / Back to the bench where your clothes were stolen", wàt een triestigheid – Morrissey, Everyday is like Sunday, zo ontzettend herkenbaar voor wie zijn jeugd associeert met Zondagmiddag Buitenveldert van Frans Halsema (of voor mijn part met De avonden). En nu dan Jarvis Cocker: "while children play outside and wait for their mothers to finish with lovers and call them inside for tea", wàt een geestdodende ranzigheid. Meesterlijk, aan deze man heb ik mijn stem geleend.

Live in Amsterdam
Do you remember the first time?
Babies
Joyriders