ABBA - The Visitors (1981)

op 5 november verschijnt het nieuwe ABBA album : Voyage

Oud nieuws!

Afgelopen maandag wist je de datum blijkbaar nog niet

Mijn post van afgelopen maandag was als grap bedoeld...

en dat wist ik dus niet mille scussi!

Pas sinds kort aan het ontdekken. Volgens mij ben ik wel één van de weinigen die Two for the Price of One fantastisch vindt.

vind het ook nog steeds een lekker catchy nummer hoor

Op de laatste 15 seconden of zo na is het een prima nummer, muzikaal gezien dan, de tekst vind ik nogal flauw.

"Two for the price of one" hint ook al sterk naar het musicalpad waar de mannen steeds meer mee bezig waren, de aanloop naar Chess. Het verhalende component maar ook de coda waar de conclusie muzikaal i.p.v. tekstueel wordt gebracht. De clou van het verhaaltje is ook flauw, dat de muziek dat benadrukt vind ik heel speels en creatief.

‘When All is Said and Done’ is voor mij toch wel één van de mooiste nummers die de band ooit gemaakt heeft.

Enorm sterk gezongen door Frida, de compositie is strak en het gebruik van de akkoorden door de instrumentaties is mooi opgebouwd en emotioneel in elkaar verweven waarbij de solo van Frida en de achtergrondzang heerlijk ingebed zijn. Tel daarbij de tekst op die zo uit mijn persoonlijke leven gehaald lijkt te zijn en ik ben volledig ondergedompeld in een emotionele beleving van het nummer.

Declan McKenna heeft een schitterende cover uitgebracht van 'Slipping Through My Fingers'. Wat een prachtig nummer is het toch.

Gisteren naar Abba Rocks( treed momenteel op door het hele land) geweest. Ze begonnen met misschien wel het beste Abba nummer "The VisitorS" . Leent zich natuurlijk fantastisch om daar ook een rockversie van te maken. Sfeer zat er gelijk in. Verder werd er van dit album volgens mij niets gespeeld. Ik weet niet zo heel veel van de ins en outs van dit album. Van de bonustracks kwam nog wel the day before you came langs

Wat mij betreft met gemak het beste album van dit Zweedse kwartet. Ik houd voornamelijk van hun wat donkerder liedjes, en dat staat hier natuurlijk volop op. Jammer dat het hierna 40 jaar stil bleef rond deze groep (niet rond de afzonderlijke leden van de groep natuurlijk), want nog één stap verder had mij lief geweest. Het nakomertje Voyage vind ik ok, maar is niet echt een muzikaal vervolg op de lijn die tussen pakweg 1978 en 1981 werd in gezet.

Bij de bonustracks zit The Day Before You Came. Dat is voor mij het allermooiste van deze band, maar vlak daarna komt toch wel Slipping Through My Fingers.

Moet deze I Am The City ook niet eens toegevoegd worden bij dit album hier ? Vind het zelf een sterk nummer.

ABBA zie ik niet echt als een album-band, eerder als een hitmachine (niet oneerbiedig bedoeld trouwens). Toch laat hun achtste en laatste studioalbum The Visitors, uitgebracht op 30 november 1981, een verschil zien met eerder werk. De muziek klinkt complexer en vooral droeviger. Met synthesizers is getracht een eigentijdsere synthpopsound aan het ABBA-universum toe te voegen, zoals de titeltrack die duidelijk een Moroder vleugje bevat.
I Let The Music Speak klinkt dan weer heel erg musical en is min of meer een voorbode van I Know Him So Well ('85) van de musical Chess, geschreven door Björn en Benny. Alhoewel, One Night In Bangkok van datzelfde album is toch weer heel erg poppy.
Like An Angel Passing Through My Room vind ik een van de beste ABBA non-hits. Het mechanische klokje aan het begin (25 jaar later nagedaan door Madonna voor het intro van haar Hung Up. Het lied heeft ze ook nog eens, buiten Confessions On A Dancefloor om, gecovered. Mooie cover overigens. Iets te gepolijst en veramerikaanst, maar toch..), het muziekdoosje, de spookachtige stem van Frida en de prachtige lyrics met wat mij betreft een van de mooiste regels in het gehele ABBA-oeuvre: Gone too soon; like an angel passing through my room.
One Of Us bezit die typische ABBA sound, een zwierige walsmelodie, vrolijk en droevig tegelijk, met gebruik van een weemoedige mandoline.

Under Attack en The Day Before you Came werden in een heruitgave aan het album toegevoegd, maar stonden oorspronkelijk op het verzamelalbum The Singles uit '82. The Day Before You Came is de zwanenzang van de band en sluit waardig het einde af van een lange reeks ongekende successen, al was de populariteit van de band rond die tijd al licht tanende. Het lukte ABBA niet echt goed om aan te sluiten bij een snel veranderende muziekwereld of om zich opnieuw uit te vinden zonder hun succesformule uit het oog te verliezen.
Behalve dan met The Day Before You Came.
MTV kwam en videoclips werden steeds belangrijker, grootser, kunstzinniger en vooral: verhalender. Lasse Hallström was de vaste videoclipregisseur van ABBA (toen nog 'promoclips' genoemd), maar voor de verandering viel iemand anders die eer te beurt: Kjell Sundvall. Zijn videoclip werd een meesterlijke transformatie van geluid naar beeld: koel, somber... met de uitstraling van een film noir. Een verlaten perron, de sensueel ogende Faltskog in een beige trenchcoat, een onbekende man met een krant. De trein als metafoor voor afscheid, verlies. De video werd opgenomen in Stockholm en op het station Tumba, zo'n 24 kilometer ten zuidwesten van Stockholm Centraal.
Het nummer zelf is op z'n minst merkwaardig te noemen, want Faltskog zingt slechts wat ze die dag ook alweer deed, de dag voor jij kwam, en is in feite niet meer dan een opsomming van handelingen: I must have gone to bed around a quarter after ten... And rattling on the roof I must have heart the sound of rain...
Een ogenschijnlijk eenvoudig, voortkabbelend nummer, maar tussen de regels door echter is een existentieel verdriet voelbaar dat ook nog eens versterkt wordt door de synthesizers en onheilspellende achtergrondzang van Frida.
Mijn favoriete ABBA nummer; haunting, kippenvel...

Mooie recensie punkassbee!

Donker album, maar wellicht muzikaal hun meest gevarieerde.

Mijn favoriete album van deze Zweedse band.
Persoonlijk 2 albums van deze band,waaronder deze en Super Trouper.

Zou graag een grotere verzameling hebben van Albums maar er zitten op deze andere albums vaak maar een song of 3 per album die me echt kunnen boeien, en die zijn dan ook direct van goede kwaliteit.

Inderdaad niet echt een Album-band want hoewel ik toch echt een album verzamelaar ben denkt ik dat een "Gold" verzameling in dit geval alle echt goede nummers samenbrengt.

Oei Wouter wat zeg je nu! Ik moet je toch echt even corrigeren hier. Vanaf Arrival maakte Abba hun albums met dezelfde zorg als hun singles. Dus alle albums van Arrival tot deze Visitors zijn volledig de moeite waard incl geweldige albumtracks. Als ik jou was zou ik de albums toch maar even checken anders mis je heel veel. Doen hoor!

Bij ABBA generiek al gepost, maar hier nog eens: Rafaels and Stefans pictures - raffem.com

In het liedje "Slipping Through My Fingers" komt de zin voor: The feeling that I’m losing her forever
And without really entering her world.

Ik heb geen kinderen, maar kan me dat gevoel zo sterk voorstellen. Meer nog, ik denk dat mensen nooit de wereld van een ander, kind of geen kind, kunnen betreden. Dit maakt me nu zo intens droevig. Zo'n enorm gevoel van kosmische eenzaamheid.

Moest dit even kwijt.

Dat is ook het thema in de boeken van Sandor Marai. Tot op zekere hoogte blijft de ander altijd een vreemde. Gevoelswerelden kunnen worden benaderd , middels o.a. muziek, maar nooit overbrugt.
Anders gezegd we zijn veroordeeld tot ons eigen perspectief..

Als mensen aan ABBA denken, flitsen er vaak beelden voorbij van glitter en vrolijke hits. Maar wie echt wil horen wat ze muzikaal in hun mars hadden, moet naar The Visitors luisteren. Dit album is voor mij het absolute hoogtepunt van hun carriere: ABBA op z’n allerbest, gelaagd en volwassen.

De variatie in de composities van Benny en Björn is hier echt verbluffend. Geen enkel nummer klinkt hetzelfde. De titeltrack The Visitors opent mysterieus met een duistere synthesizer-sound die zijn tijd ver vooruit was. One of Us brengt die herkenbare, ijzersterke popmelodie met een melancholische laag. Zelfs een track als Two for the Price of One, met Björn op leadzang, is zo'n heerlijk vreemde eend in de bijt. Het is een wat dwars nummer op de plaat, maar compositorisch stiekem ontzettend aanstekelijk. En afsluiter Like an Angel Passing Through My Room is juist weer puur minimalisme met alleen een tikkende synth.Wat me elke keer weer raakt, is de fabelachtige zang van Agnetha en Frida. De samenzang van de vroege jaren heeft hier plaatsgemaakt voor diepe, doorleefde emotie. Agnetha breekt je hart in Slipping Through My Fingers, een schitterende en breekbare ode aan het loslaten van haar opgroeide kind. Frida zingt in When All Is Said and Done met een ijzersterke, berustende stem over haar gestrande huwelijk. Geen woede, maar pure acceptatie. Hun vocale prestaties tillen de sterke melodieën naar een ongekend niveau.

The Visitors bewijst dat ABBA zoveel meer was dan een hitmachine. Het is een meesterwerk waar de fantastische zang og de geniale composities perfect samenkomen. Ik beluister ABBA, ook hun ander werk, sowieso nog zeer regematig. Het blijft gewoon echt tijdloos.

Dat laatste vooral, wat mij betreft. Had laatst het titelnummer op de koptelefoon en die had gisteren gemaakt kunnen zijn. Het klinkt zo ongelofelijk kraakhelder en strak en zelfs de synth/beat klinkt ongedateerd. En beetje offtopic bij deze plaat, maar het blijft ook opmerkelijk dat nu, bij de studentenintroducties hier in de stad, het dak er pas echt af gaat als Gimme Gimme Gimme wordt ingezet. Vijftig jaar oud en IEDEREEN gaat los!!! Ongelofelijk eigenlijk...

Eerlijk gezegd is dat wel een beetje een kat-in-het-bakkie verhaal. De meerderheid (zo'n 70%) gaat nou eenmaal voor het bekende - denk aan vakanties - regelmatig zelfde bestemming/land, bij kamperen aardappelen en koffie mee (je weet maar nooit...), populariteit van Nederlandse café's aan de Costa del Tingeling. Kijk gerust ook naar de zgn adoptiecurve (van Rogers); dan zie dat de zgn innovators en early adopters samen zo'n 15 % - en dan heb je nog de zgn laggards, zeg maar degenen die moeite hebben om mee te komen in de klas.

Nee met ABBA - nix ten nadele van hen, alleen is het ABBA-museum qua entree erg duur - zit je dan wel safe; bij soulio's is het dan weer James Brown of Prince.

Abba staat hedentendage waar je ook komt garant voor een uitbarsting van euforie. Kortom; een feestje! Afgelopen weekend op een plattelandsfeest hier in de buurt ook weer. Tent stampvol mensen, band erin, prima voor elkaar. Zodra Abba wordt ingezet gebeurt er iets. Van de verlegen persoon in een donker hoekje via de jeugd naar de metalheads; ze komen allemaal in beweging en gaan 'los'. Mooi om te zien

Ja, inderdaad ongelofelijk dat die studentenintroducties worden bevolkt door vijftigers.

Hahahaha. Schuldig! Maar ik ben nog nèt geen 50, dus ik reken mezelf nog tot de jongelui... En in mijn defense; ik deed zelf niet mee, maar het was genant om te zien hoe sommige collega's van zekere leeftijd zich wel in het feestgedruis van aankomende eerstejaars mengden.... naja, wat hierboven al werd gezegd; ABBA doet wat met mensen....

Dit album van Abba werd "live" uitgebracht in mijn studententijd (zeker, 1981).
Nu kan het zijn dat ik net toevallig de meest roerige, linkse, opstandige, rellerige periode van revolutionaire geitewollensokken softies en wereldverbeteraars qua stad en universiteit heb getroffen.

Misschien was die studerende (nou ja) jeugd tussen 18 en 24 niet representatief voor het gehele land.
Maar voor Abba werd de neus opgetrokken.
Ik kan in mijn geheugen ook geen studentenhuis of studentenvereniging herinneren waar Abba door de boxen schalde, zelfs niet bij de meer conservatieve en religieus ingestelde studenten.

Dus dat even als bijdrage voor het collectieve geheugen.
Wat zegt het over studenten anno 2026 als ze (als het waar is) muziek van Abba van bijna 50 jaar oud meeblêren.
Misschien is het maar net wie je treft.

Helikopterouders