Paul McCartney & Wings - Band on the Run (1973)

Bedankt Hill !

Good thinking Hill, ik mis de ramsh inderdaad niet. Eindelijk weer het origineel !

Het vorige was zo vol. niet mooi.

Welnee, maar bij deze was het wat extreem.

[quote]the dutchman schreef:
ik ben langzamerhand het solo werk van deze man aan het ontdekken, en het bevalt me tot nu toe erg goed.

op zoek naar zijn cd's zie ik dat de geremasterde versies allemaal zo'n lelijke hoes hebben! niks originele plaatje... dat is 2 keer zo klein geworden met een lelijke witte rand eromheen gepleurt. waarom dit in godsnaam is gedaan weet ik niet...


Mc Cartney aanraders: Ram 1971, Back to the Egg 1979, Tug of War 1982, Flowers in the Dirt 1989 en zoals gemeld Chaos.

[quote]loveis schreef:

en Flaming Pie?
Ik vind flaming pie één van zijn beste.

Je kan het hoesje altijd nog omvouwen zodat je de originele hoes voor hebt...



Goede keuzes. Flaming Pie hoort m.i. ook nog in het rijtje thuis....

Extra noot: er zijn een paar tracks die niet op die albums zijn uitgekomen maar essentieel zijn in zijn oeuvre:

- Maybe I'm Amazed
- Live & Let Die
- Junior's Farm
- No More Lonely Nights
- It's Not True
- First Stone
- Back On My Feet
- Flying To My Home

enjoy the ride!!

Dit is een subliem album van Macca en één van de beste uit de jaren 70. De titeltrack werd de eerste mini rockopera genoemd en aangezien de song Band on the Run uit 5 delen bestaat, mag dit beweerd worden. De overige nummers op kant één zijn stuk voor stuk klassiekers. Jet en Let me Roll it zijn nog steeds live killers. Op kant twee gaat Paul artistiek te werk met Picasso's last words een mooie pastiche en de samenzang in No Words is schitterend. De uitsmijter 1985 is een waar finalestuk en de cd waardig. Als enige ex-Beatle wist Paul, met name dankzij dit album, een nieuw miljoenenpubliek aan te boren. In artistiek opzicht had hij nu als solo artiest de sterke beginperiode van John (Plastic Ono Band) en George (All Things Must Pass) geëvenaard.

Idd., heb ik ook gedaan.
Ik heb altijd gedacht dat dat ook wel een beetje de bedoeling was, en dat de 'witte' omslagen meer dienen om aan te geven welke versies het betreft.

Ik heb de versie met Helen Wheels en Country Dreamer als bonustracks en voel me allerminst gestoord door deze 2. Paul's restmateriaal is vaak best de moeite waard, en 2 tot 4 bonusnummers is m.i. best nog wel netjes.
Gave plaat. Niet zo uitstekend als een Flaming Pie, maar gewoon heel erg goed.

4.

Band On The Run.

Het gerucht gaat dat deze titel gebaseerd is op de muzikale mogelijkheden van Linda.

Tja, waarom eigenlijk....... OMDAT DIT EEN STEENGOEDE PLAAT IS NATUURLIJK !

Van begin tot eind is dit een meesterwerk, een ander woord heb ik hier niet voor !
Band on the Run, Jet, Bluebird, Mrs. Vandebilt, Let Me Roll It...

ok, tweede kant is minder urgent (wat op de elpee dan de tweede kant was), maar is van méér dan gemiddeld niveau, dit is Macca die qua kwaliteit zijn vroeger Bandje The Beatles naar de kroon steekt !

Macca is vaak verguisd en afgekraakt, maar met zo'n album bewijst hij gewoon dat hij een prima songwriter is !
Voor mij het maximum voor deze HEERLIJKE MUZIEK !
5 STARS YEAH YEAH YEAH ! *****

grapjas HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA !!!!!


En de openingsdans op hun huwelijksfeest was :

GET BACK (To where you once belonged) van THE BEATLES !


HAHAHAHAHAHAHAHAHA !!!!!

Het beste album van Wings. Naast de bekende titelsong en Jet zijn Bluebird, Let Me Roll It en Mrs Vantebild klassiekers, maar ook de minder bekende nummers van het album zijn erg goed. Met name 1985 vind ik een erg lekker nummer. Dat nummer zou Paul van mij wel weer live mogen spelen.

4,5

4,5 ster voor een album waar Paul ouderwets z'n best op heeft gedaan. Ik blijf het grappig vinden dat er een hoop gedoe was om het op te nemen in Nigeria en het resultaat totaal niet klinkt of het in Nigeria is opgenomen!
Roll it to Me vind ik erg Lennon-achtig klinken (inclusief de Phil Spector-echo) maar nog meer vind ik No Words heel erg George Harrison qua harmonieen en gitaar-sound....
En mrs. Vandebilt is zo aanstekelijk als wat!

Aan bovenstaande verhalen denk ik weinig toe te kunnen voegen.
Met het album Band on the Run heeft Paul een van de klassiekers uit de jaren 70 gemaakt.
' Late at night when the......

tsja, als dit al een meesterwerk is, wat voor superlatieven moet je dan uit de kast trekken voor het werk van the Beatles.
op deze plaat staan inderdaad een paar mooie nummers, maar ik kan nu niet iets heel bijzonder aan 'Band on the run' ontdekken.

Blijven luisteren en vooral niet opgeven !!!

BAND ON THE RUN hoort gewoon thuis in de top 100 allertijden.

ik kan toch echt 100 betere albums verzinnen.
let op: kan.

NICCI , ik denk dat je het verkeerd hebt begrepen , ik bedoelde de song BAND ON THE RUN en niet het album .
ik had het ook wat vaag neergezet .

Ik kan ook wel een aantal albums noemen die ik beter vind . Maar dat neemt niet weg dat ik "Band on the Run (1973)" een heel goed album vind waar ik bij tijd en wijle graag naar luister .

ik ook, maar evan vindt het een meesterwerk! als je alles een meesterwerk noemt, wat is dan nog een meesterwerk.
dit is geen meesterwerk, maar gewoon een goede plaat.

Eigenlijk is alleen kant 1 (Band on the run tot en met Let me roll it) echt goed. Afsluiter 1985 is ook een goed nummer, de rest is eigenlijk niet beter dan middelmatig. Bij elkaar dus best een goed album, alleen wordt het in mijn opinie vaak overgewaardeerd.

Wat Nicci zegt ben ik het eigenlijk wel mee eens:
Als dit een meesterwerk is wat voor superlatieven moet je dan idd uit de kast trekken voor het Beatles-werk.
Dit is een goede,degelijke plaat, maar Mccartney heeft mijnsinziens absoluut betere platen gemaakt. Snap ook niet dat de critici met dit album weglopen terijl 'RAM' en 'Mccartney' compleet werden afgekraakt. Dit album klinkt mij iets te gelikt en te gemaakt in het gehoor. Eigenlijk zijn alleen de openingstrack en het nummer 1985 echt goed. De rest is allemaal goed te luisteren, maar het wordt nergens echt spannend en het klinkt wat ik al zei te gelikt. Geef mij dan maar Ram en Mccartney. daar was ie echt in topvorm, en die albums zijn ook veel puurder dan dit 'kunststukje'.
4 sterren voor een degelijke, maar enigzins tegenvallende (voor Macca bergrippen) plaat.

Even na bovenstaande kritische geluiden; in '73 werd dit gezien als de Terugkeer van de Verloren Beatle! Pas in de jaren '90 kregen de albums McCartney en Ram wat meer statuur (terecht), maar tot '73 zat Paul's imago als liedjesmaker in een dip! John leek ook z'n kruit te hebben verschoten en gek genoeg waren Ringo en George op dat moment veel succesvoller!
Wat dat betreft is het in ieder geval een fijn gedreven album met een Macca die samen met Linda en Danny Laine stevig aan de slag ging. Het is geen Beatle-standaard-meesterwerk, maar een moedig album met 75% sterke songs (vooral No Words is een onderschat pareltje).

Of het een klassieker is weet ik niet maar weet wel dat het een meesterwerk is. No fillers, alles boeit van a tot z. Mamunia en Bluebird zijn prachtig.

Ok, toch maar eens posten dat ik dit een zeer goed album vind. Pop muziek van de bovenste plank.

Paul McCartney heeft heel wat werk uitgebracht na zijn periode met the Beatles, maar dit vind ik nog steeds zijn beste omdat alle songs zonder uitzondering op hoog niveau staan. Hiermee kreeg hij ook eindelijk erkenning van de pers.
Natuurlijk klinkt dit Beatles-achtig evenwel zonder the Beatles te kopiëren. Hier klinkt een echte band in topvorm met gitarist Danny Laine.
Bovendien heeft Paul McCartney nooit beter gerockt als op "Jet" en "Helen Wheels", "Band on the Run" vind ik gewoon de allerbeste Wings-song ooit , "No Words" is gewoon prachtig en "Mrs. Vandebilt" en "Let Me Roll It" zijn eveneens popparels, even catchy als ingenieus.

Sterker nog, 'Let Me Roll It' is (mede) een vriendelijke boodschap aan John, inderdaad redelijk in Lennon-stijl. John reageerde een jaar later op zijn beurt in het instrumentale nummer 'Beef Jerky' van Walls & Bridges.