Paul McCartney & Wings - Band on the Run (1973)

Band on the Run. Een geweldig nummer, dat ik heb leren kennen door Guitar Hero meen ik. Niet dat dat er verder veel toe doet. Band on the Run is een geweldig nummer, en het stimuleerde me om het hele album eens te gaan luisteren. En raad eens wat ik vond in de oude vinylverzameling van mijn pa? Juist. Nog een speciale uitgave ook: De hoes is namelijk op de plaat gedrukt.

Het album begint met de titelsong: meteen het hoogtepunt van het album.
Maar gelukkig is er meer. Na Band on the Run komt het geweldige nummer Jet. Lekker aanstekelijk. Ik erg me wel aan het "gedril" op de achtergrond. Voor de rest een zeer aanstekelijk doch goed nummer. Ik houd van de wisselingen in de hoeveelheid instrumenten. Een divers nummer.

Bluebird is een mooi nummer, maar gaat wat mij betreft net wat over het randje. Het klink me net iets te soft, te slijmerig.

Mrs. Vandebilt is weer een lekkere up-tempo song. Aan het ho-he-ho kan ik me enigszins ergeren, maar het is nu eenmaal pop en het is al bijna 40 jaar oud. Dit is een van de weinige nummers waar ik de drum echt iets vind toevoegen.

Let Me Roll It heeft een lekkere gitaar. Het tempo gaat hier weer wat omlaag, het wordt goed afgewisseld. De drums spot na de gitaarrif met alle clichés, daar houd ik wel van.

De B-kant vind ik helaas heel wat minder. Mamunia is een leuk nummer, maar ik had op kant 2 graag nog wat up-tempo nummers gewild.

Bij No Words wordt mijn wens ingelost, maar ik vind het niet echt een sterk nummer.

Drink to Me is weer een goed nummer. Vooral de tweestemmige zang in het refrein doet het hem. De drums tussen de zang in het couplet door zijn wel erg vervelend. En waarom die reprises? Past niet in het nummer en het voegt wat mij betreft niets toe. Het bevestigt alleen maar dat dit album echt op de A-kant leunt.

Nineteen Hundred and Eighty-Five is dan weer een fijne afsluiter waarbij je niet stil kunt blijven zitten. De breaks met dat ge-oehoeh zijn erg mooi en zorgen voor de nodige afwisseling.

Jammer dat het dan weer eindigt met de titelsong. 4* met een evt. terugloop naar 3,5*

Hier staan een aantal hele fijne nummers op.
Gewoon, zegmaar, allemaal.

Sommige nummers van deze plaat zijn nog steeds klassiekers, dus dat zegt wel iets.
De feel van dit album vind ik heel prettig en de muziek is gevarieerd en toch vormt het een geheel.
Dit is een lekkere rockplaat.
Ik geef hem 4 sterren.

Macca had met Paul McCartney & Wings - Red Rose Speedway (1973), Paul McCartney - McCartney (1970), Paul & Linda McCartney - Ram (1971) en minder mate Wings - Wild Life (1971) al 4 prima albums afgeleverd na zijn Beatles split. Maar met dit album haalde hij ook zijn gelijk over zijn klasse solo. Dit album staat nog steeds als een huis, 42 jaar later. Het kwam uit toen ik net 2 maanden oud was, ik weet het nog goed. Ik kocht het pas 20 jaar later op cd. Toen begon mijn trip door het solo Beatles verhaal. Ik vind veel van 's mans werk goed, maar ook voor mij is dit toch wel zijn beste werk.

1.Band on the Run (5:11)
Bij het intro van dit nummer zijn meteen mijn oren gespitst. Inmiddels al minstens duizenden keren gehoord, en ik weet wat me te wachten staat. 5 minuten heerlijke muziek! De verschillende delen waar dit nummer uit bestaat zijn allen boeiend. Er wordt ook een soort spanning opgebouwd. Ik vind het magistraal mooi. McCartney in topvorm. Hij zoekt vrijheid, want is het zat om tussen de 4 muren te zitten. Is dit een hint naar zijn periode met de Beatles? Ik vermoed van wel. In ieder geval zorgt zijn frustratie en wens om vrij te zijn voor een heerlijk nummer.

2.Jet (4:08)
Op het album is dit nooit echt een favoriete track van me geweest, maar als hij 't live speelt des te meer. Dan gaat het dak eraf. Het rockt lekker, en Macca gaat vocaal ook lekker los, maar live klinkt het allemaal net wat eerlijker en rauwer naar mijn smaak. Neemt niet weg dat het wel een prima song is.

3.Bluebird (3:22)
Één van mijn favorieten van de plaat. De relaxte sfeer die er vanaf druipt vind ik fantastisch. Triggerfinger had een paar jaar terug een grote hit met I follow rivers, en wat opviel waren de lepels die tegen de kopjes tikten als zijnde percussie.. McCartney deed het 40 jaar eerder al eens op dit nummer. En dat geeft het nummer een leuke extra tint. Hij lijkt hier zijn vrijheid te vieren.. zo vrij als een vogel. De saxofoon die te horen is halverwege de song is een zeer welkome toevoeging. Fijn nummer!

4.Mrs. Vandebilt (4:39)
Een echte en typische McCartney meedeiner. Als je hier niet vrolijk van wordt, dan weet ik het niet meer. De bas speelt een lekkere en leidende rol in het nummer. Het opzwepend, en ik kan er echt niet op stil blijven zitten. McCartney weet wel hoe hij een feestje moet bouwen. Ook dit nummer is live echt een beleving. De koortjes doen me denken aan Lennon, net als het lachje wat vlak voor de fade out te horen is.

5.Let Me Roll It (4:49)
Dat Paul van alle markten thuis is bewijst hij met het blues achtige Let me roll it. De gitaar die de song een gezicht geeft klinkt super! Tergend langzaam, maar wel lekker. Er zit een echo in de zang van Macca die me weer een Lennon gevoel geeft. Wederom een song die live echt fantastisch is. De zware baslijn moet ook hard te horen zijn, dus dat volume moet toch echt omhoog bij dit nummer.

6.Mamunia (4:51)
Het hele album lijkt toch in het teken te staan van vrij zijn, en op de vlucht. De titel betekent toevluchtsoord lees ik op Wikipedia. (Arabisch) Het weer een lekker laid back nummer, waarin de bas echt één is die uit duizenden te herkennen is als een Paul bas geluid. Een mooie handtekening. Ook de bijdrage van Linda vind ik erg genietbaar op deze track. Het past er allemaal mooi in.

7.No Words (2:35)
Dit nummer doet erg veel aan the Beatles denken. Toch is het deels door Laine geschreven. Wellicht komt het door het orkest wat in het nummer te horen is. Mooie melodie, maar toch spreekt dit nummer me wel wat minder aan dan de rest van de plaat.

8.Picasso's Last Words (Drink to Me) (5:49)
Volgens mij is dit nummer in record tijd geschreven, als een soort weddenschap. Ik meen dat ergens gelezen te hebben. Weer een typisch McCartney basloopje leidt het nummer. Het past muzikaal ook prima bij de tekst. Vol gegoten met alcohol, tijd om te slapen. De terugblik naar de nummers Jet en Vandebilt begrijp ik niet helemaal, en verpesten dit nummer enigszins. Het nummer duurt naar mijn smaak ook net iets té lang helaas. Dit had beter een B-kant kunnen zijn, en Helen Wheels had er beter in de plaats van dit nummer op kunnen staan.

9.Nineteen Hundred and Eighty Five (5:30)
De afsluiter is wederom een gigant. Wat een aanstekelijk nummer is dit. Die piano blijft in je kop hangen. McCartney zingt op een grappig Amerikaanse manier, en de song wordt met elke noot beter. Tijdens de laatste twee tournees speelde hij dit nummer ook in Nederland, en wederom zorgde dat voor een feest!

Ik heb inmiddels de re-issue vinyl uitgave (met bonus lp) in bezit, en dat is toch wel een verbetering qua geluid t.o.v. de oudere lp die ik heb. Ook de bonus plaat biedt genoeg leuke extra's behlave wat kalere versies van nummers van het album, staan er ook wat leuke b-kanten op die qua niveau het album gewoon halen. Ik vind het net geen 5 sterren album, maar zeker wel een dik verdiende 4,5.

Paul McCartney was 31 jaar ten tijde van de release van “BAND ON THE RUN”. Hij had met The Beatles al een heel leven achter zich en had in 1970 met zijn eerste solo album uitgebracht. Op 5 december 1973 verscheen dus “BAND ON THE RUN”, zijn 5e solo album en de eerste waarover iedereen het eens was, het was een top album geworden. Het was tevens de 2e plaat die hij onder de naam Paul McCartney & Wings heeft uitgebracht, als opvolger van het eerder dan jaar verschenen “RED ROSE SPEEDWAY”. Wat “BAND ON THE RUN” zo goed maakt is de diversiteit van de 10 songs, die varieert van rustige ballads zoals “BLUEBIRD”, naar popliedjes als “MRS. VANDERBILT”, “JET” en “HELEN WHEELS” tot gevarieerde songs als het titelnummer en “NINETEEN HUNDRED AND EIGHTY FIVE”. Het album werd grotendeels opgenomen in Nigeria en de basis van de groep bestond uit McCartney, zijn vrouw Linda en gitarist Denny Laine. Nadat hij met The Fab Four al legendarische songs en albums had uitgebracht en veel mensen eraan twijfelden of hij zonder John Lennon wel topsongs zou kunnen schrijven, werden die criticasters met “BAND ON THE RUN” gelogenstraft…Paul McCartney kon het wel degelijk…en hij kan het nog steeds!

Ik draai "Band on the Run" iedere week wel een keer......

Een tijd geleden zat ik met een goede vriendin (shout-out naar het Orakel van Ekeren!) in de auto en toen de titeltrack van Band on the Run passeerde, zei ze me dat ze altijd "Man on the Moon" hoort in plaats van "Band on the Run". We konden er eens smakelijk om lachen, zelfs zo erg dat het nu een running joke is wanneer we het nummer horen, maar ik realiseerde me in dat gesprek ook dat ik an sich vrij weinig van de plaat zelf (en van McCartney in zijn post-Beatles periode) afwist. Logischerwijs mocht Band on the Run de spits afbijten en dan blijkt dit toch een erg genietbare plaat te zijn. Zeker de eerste helft (met uitzondering dan van Bluebird, dat vind ik wat een te gezapig nummer) is fenomenaal te noemen. Titeltrack is natuurlijk een klassieker, maar ook songs als Mrs. Vandebilt met zijn aanstekelijke "Ho Hey Ho" mogen er absoluut zijn. Tweede kant van het album voelt echter wat onevenwichtiger aan. Mamunia vind ik nog een erg mooi nummer, al moet ik daarbij wel toegeven dat ik gewoon ook een erg zwak heb voor nummers over regen, maar No Words is wel erg inwisselbaar. Het niveau wordt terug omhoog gekrikt met Picasso's Last Words (Drink to Me) en Nineteen Hundred and Eighty Five (nooit gedacht trouwens dat het McCartney zelf is die de vocals doet van de afsluiter), maar die worden dan weer ontsierd door de reprises. Misschien mis ik nog een connectie, maar het voelt aan als een verplicht bruggetje dat uiteindelijk weinig nut heeft. In ieder geval een erg leuke binnenkomer, ik ga eens wat meer grasduinen in Macca zijn oeuvre.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney & Wings - Band On The Run (1973) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paul McCartney & Wings - Band On The Run (1973)
Band On The Run van Wings vierde onlangs zijn vijftigste verjaardag en laat horen dat Paul McCartney drie jaar na het uit elkaar vallen van The Beatles de grootse muzikale vorm weer had hervonden

Er zijn al flink wat reissues van Band On The Run van Wings verschenen, maar de versie die nu is verschenen voegt in ieder geval wel wat toe in de vorm van de underdubbed mixes die het moeten doen zonder alle later toegevoegde orkestraties en andere muzikale bijdragen. Zelf prefereer ik overigens de originele versie van het album, die 50 jaar na data nog staat als een huis. Band On The Run klinkt, meer dan zijn twee voorgangers, als een bandalbum en het is een verrassend gevarieerd album dat in 1973 op indrukwekkende wijze liet horen dat er leven was na The Beatles.

Na het uit elkaar vallen van The Beatles in 1970 maakte Paul McCartney met McCartney uit 1970 en Ram uit 1971 twee zeer geslaagde soloalbums. Na deze twee albums wilde de Britse muzikant toch weer aan de slag met een band en formeerde hij Wings, dat naast McCartney zelf bestond uit Linda McCartney en uit gitarist Denny Laine, die eerder in de Moody Blues had gespeeld.

Wings debuteerde in 1971 met het met weinig enthousiasme ontvangen maar ook wel wat onderschatte Wild Life, dat deels deed denken aan The Beatles en de eerste twee soloalbums van Paul McCartney, maar dat ook nieuwe wegen insloeg. Wild Life werd in 1973 gevolgd door het succesvollere Red Rose Speedway, dat werd uitgebracht als album van Paul McCartney & Wings en dat in een deel van de tracks meer klonk als een soloalbum van de Britse muzikant dan als een album van zijn band.

Na Red Rose Speedway vertrok de band, die feitelijk weer was uitgedund tot Paul en Linda McCartney en Denny Laine, naar een studio in de Nigeriaanse hoofdstad Lagos om daar het uiteindelijk beste album van Wings op te nemen. Het opnameproces verliep door allerlei tegenslagen zeer chaotisch, maar het resultaat viel niet tegen. Band On The Run verscheen op 5 december 1973 en liet horen dat Paul McCartney de grootse vorm van The Beatles weer had gevonden.

Met de titeltrack, het stevige Jet en het aanstekelijke Mrs. Vandebilt bevatte het album drie singles en uiteindelijk werd Band On The Run een van de best verkochte albums van 1974. Ik heb altijd een enorm zwak gehad voor het veelzijdige Band Of The Run, dat meer dan zijn twee voorgangers liet horen dat er leven was na The Beatles, maar dat ook iets toevoegde aan het werk van de Fab Four.

Op Band On The Run had Paul McCartney zelf een flinke vinger in de pap. Tijdens de opnamen in Nigeria nam hij zelf de rol van producer op zich en bespeelde hij bovendien de meeste instrumenten. De basisopnamen uit Nigeria werden in Londen verder uitgewerkt, waarvoor de hulp van producer Tony Visconti werd ingeroepen. De topproducer, die later een cruciale rol zou spelen in het oeuvre van David Bowie, pakte flink uit met bijdragen van een uit de kluiten gewassen orkest en voegde ook een aantal andere instrumenten toe, waaronder een saxofoon.

Het leverde een album op dat snel zou uitgroeien tot een klassieker en dat ik persoonlijk zie als het beste dat Paul McCartney na The Beatles heeft gemaakt. Band On The Run vierde op 5 december 2023 de 50e verjaardag. Dat was geen geschikt moment voor het uitbrengen van een reissue en het werd uiteindelijk een zwarte dag door het overlijden van Denny Laine, naast Paul en Linda McCartney het enige constante lid van de band.

Die reissue is er nu wel en bevat de met veel bombarie gelanceerde underdubbed mix. Feitelijk horen we het album zoals dat werd opgenomen in Nigeria, voordat er van alles en nog wat werd toegevoegd aan de songs. Er wordt hier en daar nogal lyrisch gedaan over de nieuwe mix, maar persoonlijk vind ik de underdubbed mix vooral onaf klinken, al klinkt de bas van McCartney heerlijk prominent in deze mix. Leuk om een keer te horen, maar uiteindelijk keer ik weer terug naar de originele mix met alle orkestrale toevoegingen, die mij op dit album nooit in de weg hebben gezeten.

Ik luister echt nog maar zelden naar de albums van Wings, dat uiteindelijk tien jaar zou bestaan en in 1978 met London Town nog een zeer succesvol album afleverde, maar Band On The Run blijft een meesterwerk, dat wat mij betreft niet zo heel veel onder doet voor de beste albums van The Beatles. Erwin Zijleman