Paul McCartney & Wings - Band on the Run (1973)

..en ik vind No Words qua harmonieeen en gitaarwerk erg klinken als een Harrison-track!

Band On The Run is echt een meesterwerk, wat een opbouw!

Wat een feest zeg, deze plaat. De eerste twee nummers zijn rockklassiekers die iedereen wel kent. De andere nummers op de plaat zijn echter ook niet verkeerd. Heerlijk stompzinnige deuntjes af en toe, maar guttegut, wat luistert het lekker weg. Kortom, McCartney in topvorm!

4*

Paul McCartney is een fantastische popmusicus. Hij is in staat prachtig gearrangeerde popsongs te schrijven. Toen ik ooit dit album opzette kon ik de hitsingles wel en het begin van het album vind ik ook topklasse met Band on the Run en zeker ook Jet, wat mij betreft de 2 topnummers van deze plaat. Daarna komen weliswaar nog een paar goede voorbij (voor mij m.n. de laatste 2 ), de rest is (absoluut) voldoende , maar doen mij niet zo veel meer. Let me Roll it is om een gitaarriff heen gebouwd, maar verder blijft er met name bij het couplet niet veel over. Het refrein redt het dan nog een beetje, maar ik vind de 'overgang' daartussen niet zo bijzonder, i.t.t. het titelnummer waar ik de overgangen wel geslaagd vind. Ook Mamunia is niet veel, hierbij hetzelfde verhaal een beetje. Maar ik moet wel zeggen dat McCartney het zo doet dat het op een bepaalde manier toch aangenaam kan zijn. Overigens vind ik het geheel wel behoren tot 1 van zijn beste albums.

Geen beatle maar een typisch paul album. Hoge kwaliteit. Kon bijna niet geloven dat de vocalen van 1985 bij paul vandaan kwamen, hoe anders klinkt dat? vervormd? Toch mijn favoriete track, dendert als een trein voorbij, feest! Varietas delectat, van het uitermate rockende Jet tot het ingehouden en bijna camp Mamunia.
Begrijp van gitaarliefhebbers dat het simpel klinkende bluebird lastiger is dan hij lijkt, of ben ik nu in de war met blackbird?

Schitterende plaat, en voor mij samen met John's Plastic Ono band Plaat en Sjors zijn All Things Must pass behorend tot de drie beste solo platen van een Beatle. Ieder nummer van een Beatles kwaliteit. Let me roll it is overigens een parodie op Lennon's How do you sleep? van een aantal jaren eerder. Alleen doet Macca het een stuk vriendelijker. Het nummer heeft de gitaarlick van cold turkey, een typisch Lennon oerschreeuw aan het einde. Macca probeert zelfs als Lennon te zingen. McCartney kon het in deze fase van zijn carriere gemakkelijk doen. Wings was een mega succes geworden terwijl de alsmaar cynische Lennon weg begon te zakken in de vergetelheid.

Ik denk dat Paul soms op andere manieren zingt. Het geeft meteen z'n kracht als zanger aan: Hij beheerst veel genres met zo'n stemgeluid en techniek. Hier zet ie bv. z'n bluesy keeltje open, op ballads gaat ie wat meer zoetgevooisder te werk.

Wat een briljante plaat !! Need I say more ?

Ik heb er ook het 25 jarige jubileum boxje van, met een tweede cd vol met soundschecks en andere probeersels rond Band on the run. Een mooi boekje er bij.

Zijn meest bewierrookte album, in ieder geval met Wings. Algemeen erkend meesterwerk en eigenlijk niet ten onrechte.

Helen wheels is dus toegevoegd. Dat komt vanuit de Amerikaanse versie van Band on the run. Het singletje misstaat niet, maar is voor bewoners van de lage landen even wennen.

Persoonlijk had ik liever het in 1974 uitgebrachte singletje Junior's farm (ook) toegevoegd gezien, als het even kan als vervanging van Let me roll it, het enige nummer van de cd dat ik een misser zou willen noemen.

De jaren 70 waren 'Wings'-jaren, in commercieel opzicht in ieder geval de vetste jaren voor McCartney en ook in creatief opzicht; dat wil zeggen, in ieder geval elk jaar een nieuwe cd.

Het titelnummer van dit album vind ik trouwns McCartney's beste nummer na the beatles

briljante plaat van een groots songschrijver. Samen met zijn compaan Lennon en tijdgenoot Bob Dylan staan zij op een eenzame hoogte. Ik vind dit een hoogtepunt uit zijn oevre na The Beatles en een bewijs dat hij ook zonder hen een zeer goede plaat kon afleveren. De vergeiijking met The Beatles is even onvermijdelijk als oneerlijk.

Zeer sterle plaat... heerlijk!

Dat Lennon dit nog ooit zou toegeven

Zeer sterke plaat inderdaad. Vooral het nr. "Band On The Run" (de opbouw) springt er uit.

Een van mijn favoriete McCartney-nummers: Let Me Roll It.

Let me roll it, het lang uigestelde antwoord op Lennon's How do you sleep.

Lol..

Net voor 2 euro op LP gekocht. Ik ben geen McCartney fan, maar dit is een genietbare plaat. Wings klinkt heel anders dan Paul solo, dit bevalt me ook meer. Het nummer Band on the Run zit schitterend in elkaar, maar er is geen enkel minder nummer te vinden op deze plaat. Af en toe wil het nog wel eens een tikkeltje te soft worden, maar dat had ik van te voren al verwacht. No Words doet me trouwens echt aan The Beatles denken. Welverdiende 4 sterren!

Net bij de Blokker gekocht voor 4,99 in The Paul McCartney Collection uitvoering. Deze wijkt iets af van bovenstaande listing: de eerste 7 nummers zijn gelijk.
8. Picasso's Last Words (Drink to Me)
9. Nineteen Hundred and Eighty Five
10. Helen Wheels
11. Country Dreamer

De laatste twee nummers zijn volgens het hoesje de bonustracks.
Binnenkort maar eens luisteren.

Ik heb altijd het werk van Paul McCartney links laten liggen. Was ook nooit zo gecharmeerd van zijn bijdrage in The Beatles. Ook vond ik veel van zijn singles te zoetsappig (vooral die vervelende kerstnummers). Wat die Linda muzikaal toevoegde, was mij een raadsel (dat is het trouwens nu ook nog).
Maar naar het luisteren van dit album was ik toch wel aan genaam verrast.
Bij collega John Lennon vond ik ook veel van zijn solo werk beter dan wat hij met The Beatles maakte.
Hier heb ik dat gevoel dus ook.
De stem van McCartney is niet zo herkenbaar, maar echt een element van het totaalbeeld. Er heerst een soort van Beach Boys harmonie.
Geen verkeerde aankoop, voor die 4 Euro bij de Blokker.

Leuke aankopen bij Blokker voor weinig geld, maar geef mij dan toch maar de limited, 25th Anniversary Edition, geremasterd plus bonus cd met een soort "making of", die 50 minuten duurt. Gekocht voor...... Ik zou het niet meer weten. De gangbare prijs in die tijd, denk ik. Anyway, een heel mooi album met prachtige verhalen over de opnames in Nigeria en veel outtakes en demo's op de bonus cd.

Pas geleden gekocht ? Dan moest ik toch ook maar eens gaan kijken ........ Dit is namelijk de enige Macca plaat die me echt wat doet ....

Nee, een jaar of 10 geleden. En hij was was toen "limited", dus ik heb geen flauw idee of hij nu nog te koop is in die versie.

Dit klopt niet.
BotR was pas het eerste WIngs album dat goed werd ontvangen door critici en publiek (en het was dus absoluut nog geen megasucces), terwijl Lennon met de albums Plastic Ono Band en Imagine juist wel een groter publiek had bereikt en positieve kritieken had gekregen.

En de waarheid ligt in het midden. Lennon had inderdaad vanaf '69 gelijk succes maar zakte na Imagine (1971) weg, qua artistieke hoogstandjes en verkoopcijfers.

McCartney begon juist in '71 aan zijn opmars (met Wings) via Ram en de nummer 1 hit in Amerika, Uncle Albert. Zijn ster rees verder met Red rose speedway (en de single My love) en vervolgens Band on the run.

Ik geloof dat je bij Band on the run wel mag spreken van een megasucces; qua verkopen, kritieken en hitnoteringen.

"Band on the Run" verkocht wel meer dat de vorige McCartney-albums vooral omdat ook Beatles-liefhebbers opgetogen zijn met dit album (vorige albums werden minder goed ontvangen). Paul McCartney kreeg aanvankelijk veel kritiek van de pers en Beatlesfans wegens te weinig diepgang en te mainstream, dit in tegenstelling tot de solo-albums van John Lennon en George Harrison.

Er zijn albums van bepaalde artiesten waarvan je je kunt afvragen waarom desbetreffende albums een megasucces zijn geworden . De muzikale kwaliteit op dergelijke megasucces albums is vaak ver te zoeken. Voorbeelden U kunt er zelf wel een paar bedenken .
Dat "Band on the Run (1973)" het megasucces is geworden, zoals genoemd door musician, komt natuurlijk wel door het hoge kwalitaief gehalte.
Mijn favoriete nummer op "Band on the Run " . Zonder enige twijfel: "Mrs. Vandebilt"!!!

Volgens mij was Helen Wheels in Amerika aan het album toegevoegd. De nu gangbare versie is gebaseerd op de Europese persing.

Simpel en prachtig! De nummers zijn stuk voor stuk heerlijk slick en catchy, maar daarom niet minder leuk. Het laatste nummer, 1985, is toch wel het toppunt van simpele deuntjes bij elkaar voegen en toch een topnummer maken.

Paul McCartney bewijst dat hij ook na The Beatles (en zonder John Lennon) een magistraal album af kan leveren en wel degelijk tot de beste songschrijvers van onze tijd behoort.
Het is een collectie van sublieme songs zoals “Bluebird”, “Mamunia”, “Let me roll it” en “Helen wheels” en bevat tevens de hits “Jet” en “Mrs Vanderbilt”.

Het beste nummer is de titeltrack. Het nummer bestaat eigenlijk uit een aantal afzonderlijke gedeelten die qua stijl van elkaar verschillen, maar toch samen een perfecte song vormen.