Paul McCartney & Wings - Band on the Run (1973)

Ik ben het met je eens dat Plastic Ono Band een zeer persoonlijk en puur album is. Lennon legt zijn ziel dat aardig bloot, maar Band On The Run en All Things Must Pass vind ik beter in elkaar zitten, kwalitatief betere songs hebben en in mijn ogen mooiere muziek.

Zo'n forumtopic krijgt vast erg leuke en interessante lijstjes. Ik ga aan de slag!

Een dergelijk topic blijkt al te bestaan: Muziek >> Toplijsten en favorieten >> top 10 Beatles solo CD's

Het is alleen al bijna vier jaar geleden dat er voor het laatst gereageerd is. Aan jou en mij om daar verandering in te brengen, Michel!

Ondertussen gezien Rogier. Heb gelijk mijn top 10 geregistreerd !

Hoge waarderingen hier voor een toch niet echte klassieker (wel in Pauls werk waarschijnlijk). Een meer dan goed begin verloochent niet het zwakkere/mindere middengedeelte. The Beatles waren inderdaad meer dan de som der delen, want hoewel zij (behalve Ringo) enkele verdienstelijke/goede albums hebben gemaakt, kom je hen tussen de echte (er toe doende) topalbums van bijna 50 jaar popmuziek nauwelijks tegen (of in de achterhoede).

Wie bepaald dat dan, wat een echte klassieker is? Het grote publiek die iets inzend of een radio medewerker of een popjournalist? Wordt dat aan de hand van lijstjes bijgehouden?, en is dat per land niet sterk verschillend? Band on the run zal in Nederland minder hoog scoren dan in de Verenigde staten.
Meestal bepaal ik zelf en persoonlijk mijn eigen klassiekers en daar zitten platen en artiesten tussen waar nooit iemand van heeft gehoord.

Iedereen die hier een beetje weet wat bepaalde albums betekend hebben voor de pop/rock, heeft wel ongeveer een idee wat een klassieker is voor de meesten en dat is deze niet; daarvoor komt ie over het geheel tekort en is ie niet belangrijk genoeg (Revolver bijv. wel )

Er zijn ook heel veel underground bewegingen geweest die heel veel hebben betekend voor een bepaalde trend in de muziek, maar nooit en te nimmer in zo'n lijstje voorkomen. Zoals de oude blues uit de jaren 20. Mensen met invloed als Buddy Holly of Chuck Berry zie ik nooit in zo'n lijst, en die horen er zeker in thuis.
Uiteindelijk zijn er maar heel weinig artiesten die echt invloed hebben gehad. Een handje vol.
Zonder Band on the run had de muziekwereld er precies zo uit gezien als nu, de plaat heeft geen enkele invloed gehad, dat is waar.
Band on the run is gewoon een hele goede pop/rock plaat, maar zijn Rumours, Hotel California en The jushua tree en de vele honderden uit dat lijstje dat ook niet gewoon. Hebben die platen zoveel invloed op de muziek gehad dat het er zonder die platen nu heel anders uit had gezien?.

Dat is altijd heel moeilijk te zeggen. Ik vind dat iets een klassieker is, als het door een groot publiek na al die jaren nog steeds als een belangwekkend album wordt gezien, dat nog steeds staat als een huis. Dat staat los van mijn eigen beoordeling. Niemand kan ontkennen dat OK Computer een klassieker is (lijkt mij), maar ik vind het geen interessant album. Maar de algehele opinie (ik denk nu buiten de Nederlandse kaders) ziet dat anders en het heeft in die zin ook wat betekend voor de muziekwereld, omdat mensen in grote getale met een grote bewondering naar zo'n album luisteren, het pakkend vinden, vernieuwend, of wat dan ook. Invloed is van een andere orde en heel moeilijk in te schatten.

Band On The Run is zo'n album waar de overgrote meerderheid van de mensen in een winkel meefluit, of als men het op de radio hoort, dan is het vrijwel gelijk herkenbaar. En dat zijn alleen nog de losse nummers. Als ik dit album opzet, dan reageren vrienden altijd heel enthousiast, ook al hebben ze weinig tot geen kennis van Macca's prestaties zonder The Beatles. Het wordt dan ook altijd gewaardeerd. Dit album staat als een huis, heeft de tand des tijds geweldig doorstaan en wordt nog steeds breed gewaardeerd.

Een klassieker van formaat. En in dit geval vind ik het zelf ook een geweldig album!

Er zijn van die platen die gewoon sterk blijven en ook weer door een andere generatie hoog gewaardeerd wordt.
Dark Side Of The Moon van Floyd is bijv. typisch zo'n voorbeeld.
Diverse Beatlesalbums hebben ook die status.
In welke mate dat geldt voor Band On The Run is mij niet geheel duidelijk, maar het is wel een klasseplaat.
Dit album heeft sowieso een boeiend achtergrondverhaal. 2 leden stappen onverwachts uit,en Paul, Denny Laine en Linda maken de plaat af.
Ergens in Lagos, waar een grimmige sfeer heerst, en de omstandigheden bepaald niet optimaal zijn.

Band On The Run is dan weer geen album die de popmuziek een andere wending gaf, dat had McCartney al in een veel eerder stadium met The Beatles gedaan.
Dat een groot deel van de songs hier tot zijn beste behoren , daar kan geen twijfel over bestaan.

Het was wel zoiets van; Paul kan het nog en de plaat werd dan ook lovend ontvangen.

Wellicht is een klassieker iets anders als invloedrijk en koersbepalend.

Vandaag op lp gekocht.
Voor 5 euro!in prima staat.
Wilde de cd al lange tijd kopen maar vind die nog te duur.
Kwam deze naar 'n middagje cd's shoppen in groningen tegen,en kon hem niet laten liggen.
Was lang geleden dat ik hem helemaal gehoord.
Blijft 'n lekker plaatje die nog niets in kracht heeft afgenomen.
Waar ik niet veel met de the beatles heb(niet helemaal vergelijkbaar) ,is dit lekker int gehoor liggende tijdlozemuziek.

Band on the run wordt vaak betiteld als het beste Post-beatles album van Mccartney. Het is inderdaad een heel erg mooi album. Desondanks laat het wat steekjes vallen. Halverwege staan er wat nummers die mij niet meer helemaal interesseren. De beste nummers zijn het fenomenale titelnummer en picasso´s last words. Ik verlaag een halfje naar 4 sterren.

Ik heb helemaal niks met Macca maar de eerste kant ( vinyl technies gesproken ) is helemaal goed en wel in die mate, dat het me echt moeite kost om 2 faves aan te sterren ..............

Ik vind dit een prima album net zo ik ook At the Speed of sound een goed album vind. Lekkere in het gehoor liggende nummers. Kun je altijd opzetten. Ook London Town hoort in dit rijtje thuis.

Back To The Egg ook. Danig onderschat werkje.

Een prima album, eigenlijk wel een klassieker van Paul. Toch hoor je wel aan zijn zingen en gitaarspel dat het niet echt een heel goede muzikant is, maar...hij maakt veel goed met zijn toch wel sterke eigen nummers. En ja, hij is natuurlijk inmiddels een levende legende.

Ik vind Paul McCartney een heel goede muzikant. Zeker geen virtuoos op welk instrument ook, maar enorm veelzijdig en talentvol. Hij snapt een instrument snel en de meerwaarde in de arrangementen.
Dat maakt hem eigenlijk de muzikant bij uitstek.
Iemand die je voor kan doen wat de bedoeling is, waarna je je autistische dingetje kan doen.

Ik vind dat nou echt nergens op slaan: "toch hoor je wel aan zijn zingen en gitaarspel dat het niet echt een heel goede muzikant is..."

Dat is toch helemaal erg! Kun je mij nu eens uitleggen waar op Band on the Run precies blijkt dat McCartney geen goede muzikant zou zijn?

Ik denk niet dat je McCartney moet onderschatten.
Tuurlijk zijn er virtuozere musici. Maar hij is een uitstekend bassist.
Ook op andere instrumenten is hij absoluut niet slecht.
Hem onderschatten als vocalist is zeker niet rieel.
Hij heeft bewezen dat hij veel kan met zijn stem. Rauw, gevoelig en heel all- round.

Tja het is een discussieforum natuurlijk maar de opmerking dat Paul McCartney toch niet zo"n goede zanger/muzikant is.... zo zout heb ik ze zelden gegeten
Deze man is uniek in zijn soort, iemand waar ik een grenzeloze bewondering voor heb.

Het enige wat ik WPE kan nageven is dat in de drang om alles maar alleen te doen (samen met de mede-multi-instrumentalist Denny Laine) het drumwerk in het gedrang komt. Bas en gitaren zijn dik in orde, maar stel dat ze nou een puike sessiedrummer hadden ingehuurd..... Paul houdt netjes de maat en gooit er af en toe een fill en een roffeltje in, maar Jet en Let Me Roll It hadden misschien nog wat steviger kunnen rocken. Misschien BJ Wilson. Of Ringo....

Het was niet zo zeer de drang om alle instrumenten zelf te bespelen, het was noodgedwongen.
Een dag voordat Wings naar Lagos in Nigeria zal afreizen om Band on the run op te nemen diende de gitarist en de drummer hun ontslag in. Waardoor Wings ineens een trio was. De opnames liepen niet bepaald vlekkeloos. De McCartney' s zijn overvallen tijdens een wandeling, Paul kreeg een pistool tegen zijn hoofd gedrukt, het was midden in de moesson, de studio lekte en was compleet verouderd, en McCartney kreeg een enorme druk op zijn borst en viel flauw.
Een wonder dat het resultaat leidde tot een van de betere solo platen van een Beatle.

Of juist niet. Dergelijke omstandigheden kunnen ook leuk stimuleren!

En het bewijst dat hij, in tegenstelling tot werd gezegd, een heel goede muzikant is die, ondanks alles, toch nog een klasse album heeft weten te maken.

Die opmerking van WPE was toch niet serieus bedoeld.
Zijn bewijs dat Paul niet zo'n goede muziekant was ging met name over zijn zang (en gitaarspel) dat was toch niet serieus neem ik aan .

Waarom zou WPE die opmerking niet serieus bedoelen? Ik zie nergens een aanleiding tot zo'n 'grapje' en kan in die context dergelijke 'humor' niet echt plaatsen.

Hans reageerde wel mooi: 'Ik vind dat nou nergens op slaan.' Volledig eens.

Macca maakt mooie platen (letterlijk) tegen de klippen op. Als er maar genoeg tegenslagen zijn maakt hij kleine meesterwerkjes!
Later werden er vraagtekens gezet of die reis naar Lagos nou wel zo nodig was....of vinden we érgens op die plaat Afrikaanse invloeden terug? En voor dat geld had meneer Paul natuurlijk best een sessiedrummer kunnen inhuren; uiteindelijk werden er wat orkestpartijen en saxofoonklanken opgenomen in het betere AIR-studio's in Londen....

Verandering van omgeving doet creatieve wonderen. Een andere sfeer, andere invloeden, andere mensen.
Bovendien is het drumwerk op Band on the run niet verkeerd.
Band on the run is de eerste solo plaat van McCarney die lovend werd ontvangen.

Ik ben meer een Lennon....Harrison man dan Mccartney maar dat is puur smaak
En ik onderschat hem niet,het is zeker een meester in de music history
Wel vind ik zijn samenwerking binnen de Beatles van een beter niveau
De discussie hierboven of Mac een goede zanger/muzikant is,komt voort uit het feit (wat George Martin ooit al zei over zijn eerste jaren uit zijn soloperiode) dat het niet ligt aan zijn kwaliteiten,
Maar hij werkte teveel met voor hem dan ondermaatse muzikanten
Dat heeft dus invloed op het totaal geluid,dat vind ik soms ook ,met name de drums zoals hiervoor al werd opgemerkt
Favorieten....
Band on the run vind ik zijn topalbum gevolgd door Ram
Van een ander kaliber maar heeft nog steeds zijn charme McCartney 1

Paul is geen drummer. Althans, geen geschoolde. Maar de nummers vragen ook niet echt superieure drumpartijen. Het zal inmiddels live beter worden gedaan, maar dat is niet meer aan de orde.
Aan de andere kant ; In Lagos had Paul met een beetje goede wil best een goede drummer kunnen vinden. Ritme en slagwerk, hoe dichtbij kun je zijn in zo'n land.
Maar een leuk verblijf was het geenszins.
En volgens de geruchten vertrokken de drummer en gitarist in een eerder stadium omdat ze naar eigen zeggen vet onder betaald werden.
Was Paul echt zo'n krent..... of kunnen we dit alsnog naar de fabeltjeskrant verwijzen ?

Anyway...... ondanks alle tegenslagen..... een topplaat.

Paul McCartney is niet de beste zanger of gitarist of bassist of drummer maar weet verschillende vaardigheden te verenigen. Het is ook niet de man van de diepgang of experiment, Paul McCartney is vooral de man die een neus heeft voor goede composities en zijn songs aantrekkelijk weet te maken voor een groot publiek. Ik denk dat hij ook een goede klassieke componist zou geweest zijn.

Paul McCartney was na The Beatles ook niet meer vernieuwend maar moet het hebben van zijn vakmanschap. Op deze Band on the Run etaleert hij dat het meest, allemaal ijzersterke en afwisselende composities, uitstekend geproduceerd en - ook belangrijk - nog geen sprake van meligheid wat in de jaren '80 soms wel het geval is.