Duran Duran - Seven and the Ragged Tiger (1983)

En ook hier, smaak.. Take the dice vind ik namelijk fantastisch.

Verval vind ik ook wat overdreven, dit is de band op hun top, en dat zou inderdaad nog tot 1988 duren. Daarna kwam even de klad erin, om het vervolgens gewoon weer lekker op te pakken.

Toegegeven, het woord 'verval' is te hard. Naast de eerste twee albums vind ik dit wel een grote stap achteruit. Geen enkel nummer kan zich meten met toppers als 'New Religion' en 'The Chauffeur'. De grote hits doen ook ferm onder voor de hits van beide voorgangers. Toch is het een goed album en wat erna kwam, is meestal ook gewoon goed. De woordkeuze was dus overdreven. Ik blijf de band ook volgen en zou dat niet doen als ik ze slecht of matig zou vinden.
Kort gezegd: de eerste twee albums staan eenzaam aan de top en zijn pareltjes; veel latere albums zijn heel goed, maar missen toch dat tikkeltje meer. Twee meesterwerken en veel sterke albums dus, en uitzonderlijk een matig album.

@ Lennon, Steven en de andere kenners:
- Is de volgorde van de nummers op 'As the Lights Go Down' correct en dus fout op 'Arena'?
- Welke albums met medewerking van Nick Rhodes ken je naast zijn werk bij Duran Duran en Arcadia?

Zie mijn antwoord bij Duran Duran - As the Lights Go Down (2019) - MusicMeter.nl



Ik ken TV Mania, en heb wat van zijn laatste project gehoord. Ik moet eerlijk bekennen dat ik persoonlijk zijn solo werk niet heel erg interessant vind, dus dat laat ik meestal links liggen.

Ik vind Rhodes' solowerk interessanter dan dat van John Taylor, maar dat van Andy Taylor is het beste van de drie.

Van Rhodes bestaat dus:
- TV Mania (1 album) (beluisterde ik onlangs 1 keer, tja, niet goed en niet slecht)
- Nick Rhodes & Wendy Bevan: 4 albums (beluisterde deel 1 en 3 elk 1 keer, in de lijn van Vangelis' space-achtige albums)
- The Devils (1 album, nog niet beluisterd, lijkt me wel interessant om pre-Duran Durannummers te horen)
- het album 'As Always Sire'? (Gaat het om dezelfde Nick Rhodes?)

Het was lang geleden dat ik de album versie van The Reflex hoorde. Vanwege de wat negatieve reacties hier, vreesde ik het ergste. Maar mensen, zoveel scheelt het nu ook weer niet van de Nile Rodgers single remix. Nix mis mee volgens mij.

Is inderdaad niks mis mee. Ik heb zelfs liever als de remix.

Nou.... niet eens hoor. De versie op het album klinkt bijna nog als een kale demo. Nile maakte het het een echt goed nummer.

Ah, ik bedoelde qua niveau. Ook de albumversie is niet verkeerd. Verder ben ik een liefhebber van Chic en heeft Nile Rodgers toen een paar erg fijne remixen gemaakt, ook Lost in Music bijvoorbeeld.

Nile Rodgers was een beetje de Steven Wilson van de 80s. Te pas en te onpas duikt zijn naam op bij producties uit die tijd als ware het een duizenddingendoekje. Prima natuurlijk. Maar zelf vind ik The Reflex in zijn kale vorm echt veel beter. Een "kale demo" is echt nog wat anders dan dit. Maar goed, mijn kapotgebeukte oren zijn inmiddels verworden tot uitgewrongen stukjes huid.

Nile Rodgers was zowat de topproducer tussen 1978 en 1985, alles wat hij produceerde werd goud: Chic, Sister Sledge, Let's Dance van David Bowie, Like a Virgin van Madonna ... Ik vind The Reflex veel beter uit de verf komen met de productie van Nile Rodgers: vlotter, bondiger en levendiger en ook die intro. Voeg daarbij een semi-live videoclip en je hebt gegarandeerd een grote hit. Die albumversie zou het nooit zover hebben geschopt.

De productie helpt hier niet mee maar Duran Duran kan degelijk goede popsongs schrijven al werden ze vanwege hun imago niet serieus genomen door de pers.

Nee, natuurlijk niet. Brood en Spelen. Wilde je de Amerikaanse markt bestormen, dan moest je je conformeren aan de wensen van de Amerikaanse A&R managers. Duran Duran koos ervoor om artistieke vrijheid in te leveren en daarvoor te bukken. Het leverde inderdaad een wereldhit op.

Levendiger en bondiger. Ik hoor het er niet in. Ik vind die versie vooral veel te vol met allerlei tierlantijntjes.

Bij de singlesversie zijn de vocalen en in mindere mate de gitaren meer naar voren gemixt te nadele van de synths en de drums en is het tempo ook hoger. Vind ik beter bij dit nummer passen. Deze versie hoeft voor mij niet.

Waar Andy en Simon dan weer de achtergrondzang op verzorgden... (melody, melody is good for me!!!)

Verdraaid! Nooit geweten!

Ga jij vanavond ook? Goede setlist met 5 nummers van het debuutalbum.

Weer wat geleerd, en best duidelijk te horen he
Yes ik ben er bij vanavond! Ik hoop op New Moon on Monday, toch het allereerste nummer wat ik ooit van de mannen hoorde en een top track van dit album

Spoiler Alert!

Yes, staat op de setlist!

Maar niet gespeeld.
Verder wel een heel leuk concert, ondanks de stemproblemen van Simon.

Helaas zelden... en inderdaad gisteren dus ook niet...

Vorig jaar zaten secret october (hoort toch bij dit album) en of crime and passion ook nog in de setlist.. jammer dat ze er weer uit gehaald zijn

Verdraaid! Ik keek naar de setlist 2 concerten terug in Kopenhagen waar ze New Moon on Monday wel hebben gespeeld:

Duran Duran Concert Setlist at Royal Arena, Copenhagen on June 6, 2025 | setlist.fm

Ik was dan weer heel blij met Night Boat, Careless Memories & Friends of Mine van het debuutalbum. Vond het een mooie setlist met de nadruk op new wave / electro nummers. Prima concert gisteren!

Ik zag fragmenten van de recente shows op de Jijbuis. Maar dat stemde niet vrolijk. De oudjes maken gebruik van het decor van Iron Maiden, bandjes uit de 80s (waarom in hemelsnaam een drummer meenemen als je toch het Linn machientje aanzet?) en een getormenteerd klinkende Simon LeBon die op het irritante af ondersteund moet worden door een stel achtergrondzangeresjes.

Leuk voor de diehard, maar ik vind het een totale miskleun.

Is een animatie van een Wild Boys clip, een achtergrond van Iron Maiden?
Je onderschat Roger Taylor als je zegt dat hij er voor niks zit
Ja, LeBon is nooit een nachtegaal geweest en was erg schor, maar zo erg als jij het stelt was het nou ook weer niet.
Precies de reden waarom artiesten het zo irritant vinden dan mensen met telefoontjes beelden van liveshows uploaden, Dat is geluids en beeldtechnisch natuurlijk lang niet, hoe de echte beleving is.

Jij hebt de show ook niet gezien, en trekt dyus ook aan de hand van zo'n filmpje conclusies terwijl je er niet bij was... niet hemelaal fair lijkt me.

Nee, alsjeblieft zeg. Geef mijn portie maar aan Fikkie. Goed dat jij er wel lol aan beleeft.
LeBon is trouwens de Vince Neil van de UK. Ik zet de eerste paar platen nog wel eens op.

Dat mag je vinden, maar je doet m echt tekort vind ik.... Het Oor had een recensie waar ik mij wel goed in kon vinden.

https://oor.nl/concerten/duran-duran-oogt-als-een-geremasterde-klassieker-in-ziggo-dome/

Waarvan akte.

Vanmiddag liep ik tegen een mooi exemplaar van Seven And The Ragged Tiger aan. Meegenomen en een glimlach gekregen. Mijn echtgenote ook want die was blij dat ik eens niet met 'van die herrie' thuis kwam. Nou ja, op een elpee van Alice Cooper na dan. Maar da's ook niet echt herrie toch?

Na meer dan 40 jaar constateer ik dat in het nr Tiger Tiger dezelfde sample gebruikt wordt als in Bowie's Station ro Station. Gedender ven een trein op de sporen.
Ben ik nu laat om dat te horen?

Mwah, na mijn paar heerlijke uurtjes met de eerste twee worpelingen van Duran Duran dacht ik: zal ik het nog eens proberen met de opvolger? Ook ik heb de 7" nog van The Reflex-flex-flex-flex, maar ik heb dit album nooit kunnen pruimen. Kwam ook doordat mijn jongere broer aan de andere kant van de hal later de hele tijd Wild Boys aan het draaien was en daar was ik op een gegeven moment helemaal klaar mee. Dat nummer staat hier niet op en ook niet op het latere album. Zal ook een reden voor zijn geweest.

Ik heb Seven and the Ragged Tiger (lijkt wel de titel van een aflevering van Sandokan) nog keurig in het schap staan, met hooguit twee draaiuren over de afgelopen veertig jaar. Dat zegt wel genoeg en mijn huidige draaibeurt gaat daar ook niets meer aan veranderen. Vreselijk flauw album dat echt niet aan mij besteed is. Het klinkt allemaal enorm gekunsteld: meer vorm dan inhoud. Ik hou het mooi bij de eerste twee albums, die zijn echt top.

Wild Boys staat op Arena, ik vind het nog steeds een geweldig nummer, waarschijnlijk komt dat voor een groot deel door jeugdsentiment. Dit album vond in 1983 ook geweldig, ik was groot fan. Het is ook echt een van mijn basisschoolplaten. Nog steeds vind ik dat hier toch wel een aantal nummers op staan die nog erg goed zijn, The Reflex, New Moon On Monday, Union Of The Snake...., dit soort albums vind ik wel altijd lastig om objectief te beoordelen omdat het zo belangrijk was voor mijn muzikale ontwikkeling...

Shadows on your side, en Of crime and passion zijn voor mij echt wel hoogtepunten uit het oevre van de band.
New moon on monday een van de meest ondergewaardeerde singles.

Maar na de 1e 2 platen, snap ik ook wel dat dit voor de mensen die dat al kenden, dit een stapje terug is.

Dit was mijn instapplaat, en kon met terugwerkende kracht genieten van de voorgangers. Ik koester dit album daarom ook.

Zelfde heb ik met Bowie en Queen, beide leren kennen in de 80's, waardoor ik niet kritisch ben op die periode, maar met plezier naar luister, net zoals de voorgaande, en volgende periodes. Is soms toch een voordeel dan.

Volgens mij zit hier een grote kern van waarheid in. Van veel users op deze site heb ik hun top 10 albums bekeken.
Gerelateerd aan hun leeftijd zie ik vaak dat de puberteit - grofweg 12 tot 18 jaar - bij veel liefhebbers een grote rol speelt qua muzieksmaak en voorkeur.
Niet dat dit voor iedereen geldt - integendeel - geloof ik wel dat deze periode, waarin een ieder op (muzikale) ontdekkingstocht gaat platen tegenkomt die bepalend zijn voor je vorming.
Voor mij ging die vlieger in ieder geval wel op.
Een maat van mij is 5 jaar ouder en albums die in de 2e helft van de jaren 80 uitkwamen zijn hem nog steeds lief.
De jaren 80 heb ik op muzikaal gebied nooit echt heel bewust ervaren, natuurlijk was ik gek op Jackson en bleek de top 40 een favoriet tijdverdrijf, maar toen een klasgenoot aan kwam zetten met Appetite for Destruction - ergens begin jaren 90 - ging er pas echt een wereld voor mij open.

De hele grunge hausse van destijds had achteraf wel iets aandoenlijks, complete marketinglabels die de nieuwe ''Pearl Jam'' hadden getekend, of acts in huis hadden die Alice In Chains zouden doen verbleken, het was ook wel lachwekkend.
Toch blijft die periode mij aan het hart liggen, de vele - ook relatief onbekende - bands die het muzikale landschap een gezonde schop onder de kont gaven.
Ook ik ben minder kritisch op die periode, hoewel ik wel degelijk het kaf van het koren heb weten te scheiden.

Duran Duran komt nog steeds af en toe voorbij hier in huis, hoewel het een kwestie van doseren is.
De wat blikkerige producties in combinatie met de vele synthesizer stukken nemen niet weg dat er onder de oppervlakte vaak prima composities zitten.
Niet vaak genoemd maar ik vind de titelsong een pracht van een song, het meanderende ritme, de lome zangpartijen van LeBon en het arrangement vind ik uitstekend gedaan.

Voor mij was The Reflex het instapnummer, wat een energie! Achteraf beschouw ik de Union Of The Snake en New Moon On Monday singles als de betere tracks van de plaat. Datzelfde heb ik met Shout van Tears For Fears, ook die waanzinnige energie. Daarbij heb ik nu ook meer met de The Hurting nummers.
Ik heb de jaren tachtig best bewust meegemaakt, maar herken mij verder totaal in het milesdavisjr verhaal, zeker ook in de bands die hij in het voorbeeld noemt.