Duran Duran - Seven and the Ragged Tiger (1983)

Als je dit album hoort, dan klinkt Wild Boys een heel stuk krachtiger, geloof me.
En je mag van mij best argumenten geven waarom je Duran Duran een matige band vind.

gekocht op een rommelmarkt voor 1,99 euro. dat kun je toch niet laten liggen, dacht ik. maar dat had ik beter gedaan. Enkel Union of the snake is wel leuk. Geef mij maar Rio, die plaat is een heel stuk beter

Rio is zeker een stuk beter, deze is voor mij puur jeugdsentiment.

- Muziek klinkt ontzettend achterhaalt.
- Ze zien er niet uit.
- Stem van LeBon irriteert me mateloos.
- Heb ze nooit goed gevonden, vrij zwakke songs allemaal (met hier en daar een hele kleine uitzondering).

Heb The Reflex eens met een paar jongens ooit geplaybackt (ik was Simon), maar wat me bezielde Why-yay-yay-yay don't you uuuuuuse it

Het album klinkt nu inderdaad wat gedateerd vanwege de productie, al staan er wel enkele sterke nummers op zoals "New Moon on Monday", "Union of the Snake" en "The Seventh Stranger". De rest varieert van matig tot redelijk, de single-versie van "The Reflex" vind ik stukken beter dan deze albumversie.
Maar tot mijn favoriete bands heeft Duran Duran ook nooit gehoord, al hebben ze wel een aantal goede singles uitgebracht die gelukkig allemaal op "Greatest" staan.

@musicfriek: Duran Duran is een matige band omdat ze er niet uitzien? Niet zo'n best argument vind ik. De leden van Pink Floyd zijn ook niet moeder's mooiste. Ook een matige band?

Dat was niet het enige argument wat ik gaf. Maar goed, dat was geen beste nee.

Of je het uiterlijk van de leden van Duran Duran mooi vindt is dan weer een kwestie van smaak. Sommigen vonden dat tof, anderen moesten ervan kotsen. Overigens hou ik met mijn beoordeling totaal geen rekening met het uiterlijk of imago, het enige wat telt voor mij is wat uit mijn boxen komt.

Wat ik vreemd vind aan dit album is dat producer Alex Sadkin,
die bijvoorbeeld het percussieve werk van de The Thompson Twins
extra uit de verf deed komen en ook van Is There Something I Should Know
een vuist van een song kon maken, op dit album niet kan voorkomen
dat Duran Duran hier als een flauw afkooksel van zichzelf klinkt.

Waar zijn de spannende gitaren en de blinkende melodieën
van hun twee eerste albums gebleven? Waarom kon Sadkin niet
wat Nile Rodgers wel kon op de single versie van The Reflex
en op de al even pakkende opvolger Wild Boys? Jammer.

Duran Duran moest het volgens mij toch vooral van pakkende singles hebben. Union Of The Snake en New Moon On Monday zijn dat wel. The Reflex heeft de tand des tijds nauwelijks doorstaan met die drukke toestandjes er tussen door.
De rest van het album blinkt vooral uit in oppervlakkigheid en dat is jammer. Erg tijdsgebonden ook.
Ik kan uiteindelijk alleen maar constateren dat Rio en uit de latere periode Notorius veruit de beste albums zijn van deze Britten.

commercieel de topplaat van DD, maar artistiek is men hier over the top. Commercieel wordt de de plaat gered door het succes van "The reflex", welk succes ik nooit heb kunnen verklaren.

Dat is toch echt niet zo moeilijk te verklaren.
Het prille MTV tijdperk bracht ons een knaller van een clip.
Pseudo live band met rockallures en mooie jongens.
Spraakmakende videowall in de clip met getrukeerde watergolf.
Een gespreksonderwerp bij tieners die de hikkende funktoetsen
in de single remix wel konden smaken ...

The Reflex wordt zelfs opgesomd in het rijtje 80s nostalgie
dat de Vlaamse Fixkes bezongen in hun megahit Kvraagetaan.
(langst genoteerde nummer 1 in de Belgische hitparade ooit in 2007)

"The Re-fl-fl-flex op mijn tennisracket ..." en zo was het maar net.
Met de tennisracket op het denkbeeldige podium Duran Duran imiteren.

De singleversie van "the Reflex" (in een betere remix dan de albumversie) werd inderdaad een grote hit mede vanwege de videoclip. Maar het heeft ook een sterke melodie en is erg meezingbaar. Het is de combinatie van die factoren dat dit nummer een gigantische hit werd, Duran Duran wordt het meest geassocieerd met dat nummer, mede omdat dit erg '80's klinkt.

Mee eens, maar het mag geen geheim zijn dat deze heren hun uiterlijk schoon (of je het er nu mee eens bent of niet, veel mannen hadden hun uiterlijk graag ingeruild voor dat van John Taylor) en het uitzonderlijke gevoel voor stijl (vooral Nick Rhodes zal hier een vinger in de pap hebben gehad) goed wisten uit te buiten. Juist de bij vlagen oogstrelende videoclips zorgden voor het succes van de singles die ermee gepaard gingen. Zeker ten tijde van Rio was er geen band die dit nadeed (Thriller kwam pas later). Je zou eigenlijk kunnen zeggen dat zij een standaard hebben gezet voor de generatie van nu, alleen gaat het nu enkel om de flitsende video aangezien deze de lege niemendalletjes uit de huidige top 40 mooi moet verpakken.

Het moment dat DD het accent meer op de muziek wilde leggen en de video's soberder werden (een mooie jongensband heeft natuurlijk beperkte houdbaarheid, dat wisten zij ook als geen ander) nam de sterrenstatus ook af. Dit zal geen toeval zijn. Ondanks het gebrek aan aandacht voor hun muzikale output (de wereldwijde lof voor Ordinary World uitgezonderd) hebben de heren het de gehele jaren 90 uitgehouden (op een gegeven moment enkel met Le Bon en Rhodes als duo). De 80's revival kwam voor deze heren dan ook als geroepen. Jammer genoeg struikelden deze mannen ook over het idee dat ze met de tijd mee moesten gaan en Timbaland in de arm moesten nemen in plaats van hun eigen kracht uit te gaan (Michael Jackson anyone?).

Dit album was eigenlijk de laatste uit de periode van extreem uiterlijk vertoon, Notorious vormde de basis voor een nieuwe richting (in driemansformatie).

Hoewel dit verhaal eigenlijk totaal geen commentaar levert op de opmerking van Luc had ik even zin om dit met jullie te delen

@dazzler
ik vind het immens succes van "The Reflex" moeilijk te verklaren ten opzichte van alle leuke singles die Duran Duran daarvoor heeft uitgebracht. Ik vind het eersteklas shitnummer.

Mij spreken op dit album juist de niet singletracks aan, met name The seventh stranger, Shadows on your side en Cracks in the pavement. Ook de albumversie van The reflex vind ik erg goed, al vind ik de single mix zeker niet slecht.

Een matig album van een zeer matige popgroep. Volgens LeBon werden ze indertijd vergeleken met The Beatles. Schandalig gewoon.

Ze waren in die tijd erg populair onder tiener(meisje)s, dus die vergelijking snap ik wel. Ook Duran Duran werd altijd door veel fans opgewacht, en konden zich niet in het openbaar vertonen.

Seven & The Ragged Tiger; het begin van het einde van het beste. Dit album is wisselvalliger, anders dan het debuut en Rio, maar toch onmiskenbaar Duran Duran. Al hoor je dat de band zoekende is.

Producer Alex Sadkin snoept wel erg veel van de knoppen. Drukke percussie, tierelantijntjes en bombastische trucages werken niet altijd even goed.

The Reflex bijvoorbeeld, nota bene hun grootste hit, komt met het eindeloze intro maar niet op gang. Gelukkig in ere hersteld door Nile Rodgers.

Cracks In The Pavement en I Take The Dice zijn inspiaratieloos. Albumvullers (waarom op kant A?) die het niveau van de plaat fors omlaaghalen.

Toch vier sterren. Deels uit nostalgische overwegingen, maar ook door de sterkere songs:

New Moon on Monday en Union of the Snake zijn classics: broeierig, spannend en met ijzersterke melodieën.

Ook Off Crimes and Passion en Shadows on your Side (Andy Taylor in zin rockelement) kunnen er mee door; weliswaar erg shiny maar de mooie melodieën vergoeden veel.

Tiger Tiger is het subtiele voorgerechtje van sfeervolle afsluiter The Seventh Stranger. Een subtiel slotakkoord.

Album heeft de tijd minder goed doorstaan dan het debuut en Rio, maar is verplichte kost voor DD-fans van de eerste periode. Met Wild Boys en A View To A Kill werd 81-85 in ieder geval eervol afgesloten.

Ik vroeg het ook al in de thread van Rio;

vanaf dit album is er een duidelijke verandering in het stemgeluid van Simon le Bon waar te nemen. Hoewel niet zo extreem als David Sylvian (luister naar de Japan albums Adolecent Sex - Quiet Life), is wel te horen dat zijn stem wat dunner en ieler is geworden. Bij Sylvian is de oorzaak bekend (hij besloot op een andere manier te gaan zingen omdat hij zijn stem molesteerde), bij le Bon voor zover ik weet niet.

De productie van Colin Thurston (eerste twee albums) zal wel een invloed zijn geweest op het vroegere stemgeluid (wat chorus en zo nu en dan double tracking of een van de twee) maar de producerswissel is NIET bepalend voor de verandering geweest. Luister maar naar het verschil in stemgeluid bij live opnames uit '82 en '84.

Ik vraag me al jaren af wat nu de oorzaak is, want ik heb er niets over kunnen vinden op internet. Ik zoek naar een antwoord op dit mysterie. Is there anyone out there?

Ik meen mij te herinneren dat deze vraag een keer aan de orde is geweest op de site van Duran Duran (Ask Katy, dit is een onderdeel waarbij je vragen kunt stellen aan de bandleden, er is een zoekfunctie beschikbaar). Mocht je hem niet kunnen vinden, kun je hem insturen. Wie weet geeft Le Bon je antwoord.

ik ga akkoord met sebas dat dit het laatste beste is wat ze brachten. Toch in die formatie. Volgens mij is die lage score te wijten aan de single the reflex. nochtans geen slecht nummer.

De single zeker niet, maar de versie van dit album is gewoon niet zo mooi.

Dat klopt. Overigens was The Reflex niet de beoogde hit. De heren hadden veel hogere verwachtingen van Union Of The Snake en New Moon On Monday. Toen beide singles wereldwijd geen echte potjes konden breken (lees: nummer 1), werd Nile Rodgers opgetrommeld om The Reflex aan te scherpen. En het heeft gewerkt.

EMI wilde in eerste instantie de remix van The Reflex geeneens uitbrengen omdat -ie te zwart klonk; inschattingsfoutje...

Ik vond The Reflex van begin af aan verschrikkelijk nummer, New moon on monday en Union of the Snake zijn daarentegen een stuk beter.
Rio vind ik veel beter en gaat naar 3,5 ster

Toch maar eens voor een uitgebreide review in de pen geklommen:

Met Seven And The Ragged Tiger tekende Duran Duran haar artistieke doodsvonnis. Hierna had de band het bij de pers definitief verbruid. Commercieel was het uiteraard een voltreffer, maar de songs staan duidelijk in de schaduw van het eerdere werk. Waar het grimmige debuut (1981) en het blinkende Rio (1982) voor een wereldwijde doorbraak zorgden, én zowel hitparade als de harten van menige new wave fan veroverden, daar sloegen ze de plank mis met deze Seven And The Ragged Tiger.

De songs missen overtuigingskracht en bezieling. Het geluid is decadent en overdreven glossy. De melodiën zijn minder sprankelend. En de rolverdeling is anders. De synths van Nick Rhodes zijn prominenter en grotesker dan ooit. Het soepele basspel van John Taylor sneuvelt in de eindmix. De drums van Roger Taylor vedrinken in de percussieve trucjes van producer Alex Sadkin. Simon Le Bon combineert zangpartijen met huilbuien. En vooral....Andy Taylor. Waar zijn die scherpe randjes op gitaar? De dosis rock die de eerste twee albums zo goed maakt, ontbreekt hier jammerlijk.

Was het de producer? Met Alex Sadkin koos Duran Duran voor een nieuw geluid. Bij UK nummer 1 hit Is There Something I Should Know? werkte dit perfect. Maar Seven And The Ragged Tiger klinkt drukker -alsof ieder knopje op de mengtafel is benut- en gladder. Ik mis de prikkeldraad. Ik heb me altijd al afgevraagd hoe dit album was geweest met Colin Thurston achter de knoppen...

Of was het de band zelf? Het liep immers niet in 1983. Moe van een wereldtour en bijbehorende sterrendom excessen was de inspiratie op. Onderling boterde het ook al niet. Andy Taylor dacht toen al aan opstappen.

Of was het EMI? Duran Duran was in die jaren de melkkoe. Na Rio moest het nieuwe album zo snel mogelijk afgeleverd worden. Het ontbrak de band echter aan voldoende materiaal. Tekekend is het feit dat Secret October, het b-kantje van leading single Union Of The Snake, in één dag werd gecomponeerd en opgenomen.

Gelukkig is niet alles kommer en kwel. The Reflex natuurlijk. Je vind 'm geweldig of je vindt 'm afgrijselijk. Ik behoor tot de eerste categorie. Maar dan heb ik wel over de door Nile Rodgers geremixte 7" versie, dat is en blijft een onvervalste eighties classic. De uitgesponnen albumversie is duizend maal slapper, en daarmee een valse start van Seven And The Ragged Tiger.

New Moon On Monday is één van de betere songs, een mysterieus croonende Le Bon en een fantastisch refrein. Een prachtnummer.

(I'm Looking For) Cracks In The Pavement en I Take The Dice zijn de slechtste songs die Duran Duran tot dan toe aan het vinyl toevertrouwde. Het zijn ook de slechtste songs van deze plaat. Ik mis hier de spannende melodieën. Beide nummers klinken als haastklussen, leftovers die eigenlijk niet goed genoeg waren. Maar die plaat moest af...

Of Crime And Passion sluit kant A donderend af. Duran Duran klonk nog nooit zo hard en Simon Le Bon komt hier beter uit de verf. Minpunt is de aalgladde productie. Duran Duran lijkt wel een Amerikaanse AOR-band. Voor Shadows On Your Side geldt hetzelfde. In beginsel een sterk nummer (met single aspiraties) maar het is in de studio allemaal net iets te netjes afgewerkt.

Union Of The Snake is de overtuigende opener van kant B. Spannend, broeierig en verrassend. Met een duivelse saxofoonsolo van Andy Hamilton (die ook op Rio uit z'n dak ging). Eén van de betere singles. Maar niet de nummer 1 hit die band in gedachten had (nummer 3 in de UK).

Tiger Tiger is de muzikale aankondiging van afsluiter The Seventh Stranger, een mooie ballade en destijs een live favoriet. Maar het is geen Save A Prayer. Een aardig slotakkoord, dat wel.

Gemengde gevoelens dus. Maar toch vier sterren. Seven And The Ragged Tiger was mijn allereerste LP. En daar zorg je goed voor. En ach... Wild Boys, A View To A Kill en Arcadia maakte de misstapjes meer dan goed.

Op nostalgische gronden zijn die 4 sterren je vergeven.
Want uit je recensie blijkt dat je hem "objectief" slechts 3 sterren gunt.

Een recensie waar ik me bijna 100% kan in terugvinden.

Dat klopt, 3 sterren voor het album + een bonussterretje voor de factor jeugdsentiment. Moet kunnen, toch?

Ik doe hetzelfde met Dazzle Ships van OMD (4 met bonus).