Duran Duran - Seven and the Ragged Tiger (1983)

SEVEN & THE RAGGED TIGER
gaat verder door met Alex Sadkin, de producer
van hun eerste UK nummer 1 hit Is There Something I Should Know.
Die leverde al schitterend werk met de Thompson Twins,
maar op deze derde van Duran Duran overtuigt hij me minder.

Het geluid van deze plaat rammelt hier en daar.
De vlotte sneer van hits als Girls on Film en Hungry Like the Wolf
moet plaats ruimen voor een meer percussieve inkleuring.

Dat loont nog net op de eerste single Union of the Snake.
Een wat gammele song die het moet hebben van het sterke
refrein en een merkwaardig akelige saxofoon solo.

New Moon on Monday laat een huilende Simon Lebon horen.
Een wat onderschatte single die niet op hun eerste verzamelaar stond.

Maar of de albumversie van The Reflex loopt het mis.
Het nummer klinkt zelfs als een manke tweelingbroer van Union of the Snake.
Er was dus een Nile Rodgers (Chic) nodig om The Reflex
op te funken tot een wereldhit (de pseudo live videoclip deed de rest).

Voor de rest zijn de meeste albumnummers onderling inwisselbaar.
Matigheid troef of het moest The Seventh Stranger zijn dat iets
meer heeft van een gestructureerde opbouw ...

Secret Oktober is de enige nieuwe b-kant (niet op de CD remaster).

Ik voeg hier graag Wild Boys toe, de machtige singel
die eind 1984 het megasucces van The Reflex zou doortrekken.

Anno 1985 liep het mis toen de gitarist en de bassist zich aansloten
bij de Power Station (kortstondige supergroep met Robert Palmer en
Tony Thompson van Chic) en de drie overblijvers Arcadia vormden.

Nog één bond single verscheen: het stormachtige A View to a Kill.

Toen ik de lagere school verliet, was ik helemaal gek van Duran Duran. The Reflex was een grote hit, en natuurlijk speelde hun uiterlijk een belangrijke rol.
Mijn eerste echte kennismaking was de single The Reflex. Nu ben ik benieuwd of dit album echt zo bijzonder was.

De albumversie van The Reflex is inderdaad een flinke stap terug. Klinkt als een zeer matige remix van de single versie. Hier mis ik elke vorm van kracht. Het begint maar ergens; weinig samenhangend. Ik denk dat velen zich afgezet voelden toen ze dit album kochten. The Reflex was de commerciële doorbraak. Klinkt te veel als een probeersel. Hier hadden ze gelijk Nile Rodgers op moeten zetten. Dit album had pakkender kunnen openen.
New Moon On Monday vind ik persoonlijk wel goed klinken ook qua productie. Hier hoor je nog duidelijk het geluid van Rio (het nummer Rio) in terug. Alleen hadden de keyboardgeluiden wat meer op de voorgrond gemogen.
De zang op Cracks In The Pavement is niet zo geweldig. Ik hou niet zo van die snik van Simon Lebon; en wat betreft valsheid is dit een grensgeval. Had hier een goede mix overheen gegooid en het was me niet zo op gevallen.
I Take The Dise is te onopvallend, en weer val ik over de productie. Zaten Andy en John in deze periode te veel aan de coke?
Ik mis echt de bas en het mooie gitaarwerk.
Gelukkig, op Of Crime And Passion hoor ik weer enigszins wat gitaarwerk, al is het nog magertjes.
Het prijsnummer op Seven And The Ragged Tiger is overduidelijk Union Of The Snake; echt een van hun beste nummers. Al is de live versie op Arena zelfs een stuk pakkender, daar had Andy Taylor een grotere rol, en draagt zijn gitaarspel het nummer.
Shadows On Your Side had zo gepast op Parade van Spandau Ballet, al denk ik dat Tony Hadley het beter had gezongen.
Tiger Tiger is een combinatie tussen Spandau Ballet en Japan. Het sterkste punt van dit nummer is hier wel degelijk de zang van Simon Lebon; want die ontbreekt gelukkig.
De afsluiter The Seventh Stranger is het derde geslaagde nummer van dit album. Hier is Simon Lebon wel goed bij stem, en de bijdrage van Nick Rhodes is hier ook geslaagd. Subtiele geluidselementen. Mooi. Zo ook het gitaarwerk van Andy.


Mijn stem drastisch omlaag gehaald, die 4 sterren is hij niet waard; een magere 3 sterren.
Juist vreemd dat de volgende twee singles wel veel kracht bezitten (The Wild Boys en A View To A Kill). Gemiste kans.

Toch maar eens voor een uitgebreide review in de pen geklommen:

Met Seven And The Ragged Tiger tekende Duran Duran haar artistieke doodsvonnis. Hierna had de band het bij de pers definitief verbruid. Commercieel was het uiteraard een voltreffer, maar de songs staan duidelijk in de schaduw van het eerdere werk. Waar het grimmige debuut (1981) en het blinkende Rio (1982) voor een wereldwijde doorbraak zorgden, én zowel hitparade als de harten van menige new wave fan veroverden, daar sloegen ze de plank mis met deze Seven And The Ragged Tiger.

De songs missen overtuigingskracht en bezieling. Het geluid is decadent en overdreven glossy. De melodiën zijn minder sprankelend. En de rolverdeling is anders. De synths van Nick Rhodes zijn prominenter en grotesker dan ooit. Het soepele basspel van John Taylor sneuvelt in de eindmix. De drums van Roger Taylor vedrinken in de percussieve trucjes van producer Alex Sadkin. Simon Le Bon combineert zangpartijen met huilbuien. En vooral....Andy Taylor. Waar zijn die scherpe randjes op gitaar? De dosis rock die de eerste twee albums zo goed maakt, ontbreekt hier jammerlijk.

Was het de producer? Met Alex Sadkin koos Duran Duran voor een nieuw geluid. Bij UK nummer 1 hit Is There Something I Should Know? werkte dit perfect. Maar Seven And The Ragged Tiger klinkt drukker -alsof ieder knopje op de mengtafel is benut- en gladder. Ik mis de prikkeldraad. Ik heb me altijd al afgevraagd hoe dit album was geweest met Colin Thurston achter de knoppen...

Of was het de band zelf? Het liep immers niet in 1983. Moe van een wereldtour en bijbehorende sterrendom excessen was de inspiratie op. Onderling boterde het ook al niet. Andy Taylor dacht toen al aan opstappen.

Of was het EMI? Duran Duran was in die jaren de melkkoe. Na Rio moest het nieuwe album zo snel mogelijk afgeleverd worden. Het ontbrak de band echter aan voldoende materiaal. Tekekend is het feit dat Secret October, het b-kantje van leading single Union Of The Snake, in één dag werd gecomponeerd en opgenomen.

Gelukkig is niet alles kommer en kwel. The Reflex natuurlijk. Je vind 'm geweldig of je vindt 'm afgrijselijk. Ik behoor tot de eerste categorie. Maar dan heb ik wel over de door Nile Rodgers geremixte 7" versie, dat is en blijft een onvervalste eighties classic. De uitgesponnen albumversie is duizend maal slapper, en daarmee een valse start van Seven And The Ragged Tiger.

New Moon On Monday is één van de betere songs, een mysterieus croonende Le Bon en een fantastisch refrein. Een prachtnummer.

(I'm Looking For) Cracks In The Pavement en I Take The Dice zijn de slechtste songs die Duran Duran tot dan toe aan het vinyl toevertrouwde. Het zijn ook de slechtste songs van deze plaat. Ik mis hier de spannende melodieën. Beide nummers klinken als haastklussen, leftovers die eigenlijk niet goed genoeg waren. Maar die plaat moest af...

Of Crime And Passion sluit kant A donderend af. Duran Duran klonk nog nooit zo hard en Simon Le Bon komt hier beter uit de verf. Minpunt is de aalgladde productie. Duran Duran lijkt wel een Amerikaanse AOR-band. Voor Shadows On Your Side geldt hetzelfde. In beginsel een sterk nummer (met single aspiraties) maar het is in de studio allemaal net iets te netjes afgewerkt.

Union Of The Snake is de overtuigende opener van kant B. Spannend, broeierig en verrassend. Met een duivelse saxofoonsolo van Andy Hamilton (die ook op Rio uit z'n dak ging). Eén van de betere singles. Maar niet de nummer 1 hit die band in gedachten had (nummer 3 in de UK).

Tiger Tiger is de muzikale aankondiging van afsluiter The Seventh Stranger, een mooie ballade en destijs een live favoriet. Maar het is geen Save A Prayer. Een aardig slotakkoord, dat wel.

Gemengde gevoelens dus. Maar toch vier sterren. Seven And The Ragged Tiger was mijn allereerste LP. En daar zorg je goed voor. En ach... Wild Boys, A View To A Kill en Arcadia maakte de misstapjes meer dan goed.

Totaal vormeloze plaat zonder enige interessante melodie en met alleen maar brallerige onzinteksten, met uitzondering van het slotnummer dat dan ook wel meteen weer echt fantastisch is. Hun debuut vond ik erg leuk, en van Rio was ik helemaal gek -- en toen kwam deze plaat. De ultieme afknapper. Flè-flè-flè -- ik krijg er spontaan weer braakneigingen van.

Dit album van Duran Duran, vindt ik zoals de meeste van ons een stuk minder dan hun eerste twee albums. Maar dit is ook een heel goed album.

The reflex: Dit is hun grote doorbraak hit. Zelf vindt ik het ook een goeie song, maar ik mis de sfeer zoals hun vorige singles de eerste twee album. Maar met deze song kun je moeilijk stil zitten.

New moon on monday: Een song die door de eenvoud geweldig is. Vroeger was ik niet zo zot van deze song maar dat is gegroeid met de jaren, nu is het een van hun beste singles.

Cracks in the pavement: Een zeer goede song. Omdat ik goed gezind van het refrein wordt. M'n favoriet op dit album.

I take the dice: Dit vindt ik wat minder (maar nog altijd goed) Ik wordt er vrolijk van maar het raakt mij niet zoals hun andere songs.

Of crime and passion: Met dit nummer doen nog eens een rocksong. Dit vindt ik ook een van de beste op dit album omdat Andy hier veel van zich laat horen (want gitaar is ook m'n favoriet instrument.

Union of the snake: Een goede song, maar vindt ik wel bij de mindere songs van dit album en dat komt omdat het refrein niet zo m'n ding is. Simon is een fantastisch zanger maar hier gaat hij iets te ver naar m'n mening.

Shadows on your side: Dit is ook een topper. Het heeft een mooie gitaarlijnen, ook een van hun beste baslijnen en de mondharmonica op het einde is ook een leuke extraatje.

Tiger Tiger: Hier experimenteert Duran Duran met Jazz (ik ben gek van jazz). Hier is het vooral Andy Hamilton die deze song zo goed maakt want die saxofoon is echt fantastisch.

Seventh stranger: Een heel mooie ballad. Dit is ook song die mijn gevoelige snaar raakt. Dus het een is heel mooie afsluiter.

Secret october: Kan ik niet veel over zeggen omdat het juist het zelfde is als bij de seventh stranger. Maar de live versie van 1998 is nog stukken beter.

Faith in this colour: Ook een instrumental zoals Tiger. Duran Duran hebben echt geweldige instrumentals gemaakt en dit is een van hun meesterwerken.

Ondanks dat dit album veel minder is dan hun voorgangers. krijgt deze toch 4/5 sterren.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Opgenomen in Montserrat in de Air studio van George Martin.
Dit is het album waar ik de band mee leerde kennen. Mijn muzikale wereld werd na Doe Maar iets verbreed met o.a. Bowie en dus ook Duran Duran. New moon on monday greep me meteen vast, en liet niet meer los. De hoes van dit album maakte ook indruk op me. 5 van die mooi gekleede mannen en in de titel een tijger, en op hoes een oog van een tijger in een mooi logo. jammer dat die tijger niet op de hoes terecht is gekomen. Mijn liefde voor de band is hier ontstaan, en nooit meer weg gegaan.

Het was overigens de laatste studioplaat die ze in deze samenstelling zouden opnemen tot aan Duran Duran - Astronaut (2004)


The Reflex (5:28)
De grote dikke hit in Nederland. De versie die op het album staat is een wat tegenvallende versie t.o.v. de single die bij iedereen bekend is. Het is kaler, minder flitsend en veel minder spectaculair. Het was de derde single van het album, vandaar dat de plaat dus deze versie bevat, en niet de veel succesvollere Nile Rodgers versie. Het was de eerste samenwerking tussen de band en hem, en er zouden nog vele (succesvolle) volgen. Zijn kijk op dit nummer gaven de song de flair en de energie die het nodig had om het de grootste Duran Duran wereldwijde hit tot dan van te maken. Knap dat hij er dus wel wat inzag, en iets bruisends van kon maken. De versie op dit album luister ik bijna nooit meer, simpelweg omdat ie zo bleekjes is. De dance version (12 inch) is werkelijk fantastisch, en draai ik nog regelmatig. De b-kant van de single bevat een cover van Steve Harley & Cockney Rebel (Come up and see me) make me smile. Deze is opgenomen in 1982 en inmiddels in een complete versie te vinden op Duran Duran - Live at Hammersmith 82! (2009). Deze versie rockt de pan uit, en vind ik vele malen beter dan het wat statische origineel. In deze versie werd hij in 2005 tijdens de Astronaut tournee ook weer gespeeld. Dat was genieten.
Ik denk dat als die versie op dit album had gestaan, het zeker hoger werd gewaardeerd dan nu.

2.New Moon on Monday (4:14)
Met dit nummer stapte ik in de wereld van Duran Duran. Ik was 10 jaar jong, en had net Bowie ontdekt (Let's dance) en dacht dat ik met een nieuw nummer van Bowie te maken had. LeBon zingt wat laag in het begin, en waarschijnlijk heb ik daar de link gelegd. Al snel kwam ik er achter dat het dus Duran Duran was. Ik was heel erg onder de indruk van dit nummer. Vooral het mooie melodieuze refrein, en de betoverende synths. Nu, anno 2016 hoor ik het nummer nog net zo graag als 33 jaar geleden. Dit nummer zou het begin zijn van een Duran Duran verslaving die tot op vandaag duurt, en waarschijnlijk ook niet over zal gaan. Het nummer is qua single wat in de vergetelheid geraakt, en dat is jammer, want ik vind het een zeer sterk nummer, en de clip die erbij zit evenzo. De klasse van LeBon als songschrijver is goed te horen op dit nummer. De dance mix van het nummer is absoluut ook het beluisteren waard.

3.(I'm Looking for) Cracks in the Pavement (3:39)
Een beetje een vreemde eend in de bijt. Simon zingt wat teveel met een overslaande stem, en het lijkt net tegen het randje aan te zitten. Het refrein heeft dit overigens niet. Ook de solo vind ik wat raar, en bijna vals. Op de single van the Wild Boys is een live versie van dit nummer te vinden die ik een stuk sterker vind. Een van de weinige skip nummers van de band.

4.I Take the Dice (3:15)
Wederom een song met een ijzersterk refrein. Een lekker up-tempo nummer waar zelfs castagnettes in te horen zijn. Het past er mooi in. De vocalen bevallen me erg goed op dit nummer. Lekker hard meezingen is bijna onvermijdelijk. Verveelt ook niet na al die jaren.

5.Of Crime and Passion (3:50)
Het intro wat met een kloppend hart en synth oploopt naar een climax is spannend. Dit nummer is er een voor Andy Taylor. Hij mag zich enigszins uitleven op zijn gitaar. Andy wilde graag wat meer rocken in de band (eéén van de redenen van zijn vertrek) en het is dan ook jammer dat ze dit nummer niet uit de kast getrokken hebben tijdens de Astronaut tournee toen Andy weer van de partij was. Wederom geniet ik enorm van Simon's vocalen. Die lage stem, en die mooie uithalen, die snik in de stem, het raakt me. Ook dit nummer blijft een favoriet in het grote Duran Duran genre bij mij.

6.Union of the Snake (4:20)
De eerste single van de dit album. Ik leerde het kennen toen the Reflex een hit was, en mede door de clip was ik zeer onder de indruk van deze song. Inmiddels is dat wel anders, en vind ik het een vervelend nummer. De 12 inch versie kan ik nog wel horen, en live zoals bijvoorbeeld op Duran Duran - Arena (1984) is ook nog goed te versmaden. Zeker omdat het gitaar werk van Andy dan wat meer naar voren komt. De single van dit nummer bracht overigens een fantastische B-kant met zich mee: Secret October, helaas niet te vinden op de originele release van deze plaat. Die had zeker niet misstaan op dit album.

7.Shadows on Your Side (4:03)
Eén van mijn absolute favorieten van dit album, en van de band zelf. Weer een fantastisch refrein, en zeer mooi baswerk van John Taylor. Dit laatste is ook de reden dat dit nummer tot 2011 nooit live werd gespeeld. Taylor kon het live blijkbaar niet voor elkaar krijgen. Gelukkig is dat alsnog gelukt.
Het nummer schijnt te gaan aan de donkere kanten van het beroemd zijn. De band had al veel succes gehad, en alle schaduw kanten van succes die daar bij komen kijken gingen hun tol eisen, zoals het drugs gebruik van Andy en John Taylor. Het levert wel een erg mooi nummer op.
Toen Duran Duran - All You Need Is Now (2010) uitkwam moest ik bij Being Followed denken aan dit nummer. Het refrein heeft blijkbaar een overeenkomst voor me. Het einde van dit nummer heb ik ook altijd zeer interessant gevonden. Als klein ventje vond ik het erg spannend.

8.Tiger Tiger (3:20)
Even een podium voor Nick Rhodes in dit nummer. Het zou later de inleiding worden voor de tournee die zou volgen, Het is een laid back instrumentaal nummer met (ik denk) Alex Sadkin op klarinet. Het nummer werd tot mijn grote vreugde tijdens de Astronaut tournee in 2005 live gespeeld. Dat was toch een kippenvel momentje. Ian little maakte er een remix van die op de New moon on monday single verscheen als b-kant. Het wijkt niet heel veel af van deze versie, en het intro van de album versie is weer mooier dan de remix.

9.The Seventh Stranger (5:23)
Een ballad als aflsuiter. Origineel zou het nummer Seven and the Ragged Tiger gaan heten, maar werd dus later the seventh stranger. Ik heb er lang over gedaan om dit nummer op waarde te schatten. De live versie op Arena vind ik ook mooier. Deze is net iets te strak en te mooi gemaakt. De compositie van het nummer is wel een hele sterke qua melodie tekst.

Na deze plaat ging ik hun eerdere werk ook ontdekken, en dat waren duidelijk geen vervelende platen om met terugwerkende kracht te beluisteren. Natuurlijk is het voor mijn ook nostalgie, want dit is mijn eerste Duran Duran plaat geweest, maar ik vind dat deze plaat vaak ten onrechte wat wordt afgekraakt. De niet singles songs als I take the dice, Of Crime and passion en Shadows on your side zijn zeer goede songs, en behoren wat mij betreft tot het beste wat de mannen hebben gemaakt (met nog veel andere nummers van andere albums natuurlijk) De tamme versie van the Reflex zorgt helaas wel voor een valse start, en ik denk dat dat veel invloed heeft op het luistergenot sommigen. Voor mij persoonlijk een zeer sterke derde plaat.

Vanochtend voor het eerst beluisterd, al kende ik de drie singles al wel. Gevoelsmatig klinkt dit album wat ongeïnspireerd, alsof het snel gemaakt moest worden na het eerste hitsucces en de echt goede songs inmiddels waren opgebruikt voor de eerste albums. New Moon on Monday vind ik wat dat betreft exemplarisch, dat voelt nog een beetje als een 'Rio'-song, ware het niet dat de sprankeling ontbreekt.
The Reflex en in mindere mate Union of the Snake onttrekken zich aan de misère en zorgen ervoor dat ik zowaar nog een kleine 3,5* hieraan kwijt kan. Ben benieuwd of er nog meer in het vat zit, maar ik vrees van niet.