Duran Duran - Seven and the Ragged Tiger (1983)

tiger tiger is wat mij betreft, verruit het beste nummer van dit album

Dikke 2 jaar na dato, weer eens dit Ragged Tiger opgezet en dan mag ik enigszins met voorzichtigheid concluderen dat 2* van mijn kant toch wel wat magertjes is. Kang B bied met Tiger Tiger en afsluiter The Seventh Stranger toch nog een paar goede tracks, naast de eerder genoemde Reflex, Moon on Monday en the Snake. Al bij al een * erbij, met weinig kans dat dit met 2 jaar weer omhoog gaat. De rek is er dan denk ik wel uit.

Vond het toen al een verschrikkelijke k*plaat. De aalgladde productie moest het gebrek aan talent en aan simpleweg goeie liedjes verbloemen. Opinie is door de jaren heen onveranderd gebleven vrees ik. K*plaat, die opnieuw duidelijk maakt waarom de jaren 80 muzikaal grotendeels heel snel vergeten moeten worden. En maar moeilijk kijken met je getoupeerde haar .... Ook die titel ... "Seven and the ragged tiger".... wow ... intellectueel.

^Snap echt niet waarom je uberhaupt de moeite neemt om deze plaat alsnog te beluisteren als je het een k*tplaat vindt?

Ik zie je stem dan ook als antistem en niet als serieus.

Ik kan ook alles wat ik niks vind gaan beoordelen met 0,5 ster, maar dat doe ik niet, want heeft geen zin....

Heb deze plaat nog op vinyl, volgens mij heb ik hem zelfs dubbel. Nog niet op gestemd blijkbaar. Tja het is niet de meest hoogdravende muziek. Maar ik heb niet het idee dat Duran Duran ook maar op enig moment "intellectueel" bedoeld was Piet. Het was retecommerciele pop, maar wel prima verzorgd als je het mij vraagt. Ik ben ook geen liefhebber van de jaren 80 muziek over het algemeen met al die synthesizers. Maar ik ben nou eenmaal opgegroeid in de jaren 80. Ik werd 12 in 1980 en dus stond me nog een hoop synthesizer geweld te wachten. En aangezien ik toen toch veelal op de radio aangewezen was, (Spotify, You Tube, of een zak geld om alle LP's die ik wilde aan te schaffen, was er nog niet) moesten we toch er het beste van zien te maken. En toen dit album rond mijn 15e uitkwam heb ik me er prima mee vermaakt. Dat de teksten er niet toe doen bij Duran Duran, dat kon me toen nog bijzonder weinig schelen. Het ging om de melodieen en om het meezinggehalte. Dat was bij Duran Duran dik voor elkaar. Heel soms hoor ik de Union of the Snake of The Reflex nog eens terug op de radio en dan zet ik hem automatisch een stukje harder en daar schaam ik me niet eens voor. Al was het alleen maar vanwege de herinneringen aan die tijd, die mede dankzij deze commerciele "zooi" best interessant was.

Sorry, maar moet ik toch weer even kritisch zijn... want hier sla je de plank toch echt even heel erg mis...

Simon LeBon is een zeer ondergewaardeerde tekstschrijver.. en deze opmerking is daar helaas het bewijs van..... (en dan doel ik inderdaad niet op the reflex of wild boys )

Vind ik ook. Je kan natuurlijk altijd wel klagen over de productie of nummerkeuze. Maar in feite is 0.5 maar schaamtelijk. Het zijn sterke muzikanten die door de, zeg maar "haters" , volledig worden afgeschilderd als showroom dummies. Uiteraard is dat ergens zo. Het was typerend voor die tijd en zeg nu zelf, wat opvalt trekt nu eenmaal aan. Zowel positief als negatief. Denk aan The Cure, om maar een voorbeeld te geven. Artiesten als Duran Duran hebben MTV populair gemaakt. En ontkennen kan je niet doen. Spijtig dat dit de ware pracht van hun kunnen camoufleert.

Als een artiest nummers kan maken zoals Save a Prayer, The Chauffeur en The Seventh Stranger dan sta je al heel ver. En dat is New Wave van het aller hoogste niveau.

Tja, imo is dat een waarheid die als een koe wordt gedebiteerd, maar an sich cum grano salis moet worden genomen. Dit is helemaal geen slecht album, het bevat een paar sterke tracks maar het is geen "New Wave van het allerhoogste niveau". Het is gewoon synth-pop, met wave-invloeden.

Het is - ook hedentendage nog - een goed draaibare plaat, vol relatief onbezorgde popmuziek die de doom en gloom van de echte wave brothers achter de horizon laat verdwijnen. Voor alle duidelijkheid: er is helemaal niets mis met popmuziek

Ik ben het er deels mee eens. Ik ben niet heel positief over het meeste van hun albums, omdat die de tand des tijds nu eenmaal niet echt goed doorstaan hebben.
De soundjes en de produktie, werkt allemaal niet echt mee.
Daarintegen kunnen de boys van Duran Duran echt wel wat. Prima musici en in staat om goede liedjes te schrijven. Simon Le Bon is niet mijn favoriete zanger, maar is herkenbaar.
Het uiterlijk toendertijd, zal ook meegespeeld hebben in het vaak ongenadig harde oordeel over de band.
Tuurlijk zagen de heren eruit als trendy etalagepoppen, en dat leidt vaak af.

Duran Duran is voor mij geen legendarische popgroep, maar ze hebben absoluut prima liedjes gemaakt. Save A prayer , The Chauffeur, New Moon On Monday, Notorius...... uitstekend.
Op reguliere albums houden ze minder mijn aandacht vast, maar aardig wat singles en een handjevol albumtracks, zijn absoluut de moeite waard.

Ik heb wat overdreven . Het is geen pure New Wave maar de invloeden zijn er wel. Maar het is wel hele goeie synth-pop en van het allerhoogste niveau!!

Persoonlijk vind ik het debuut en Rio het allerbeste wat ze uitbrachten.

Dat laatste kan ik wel onderschrijven. In eerste instantie werd Duran Duran o.m. samen met de heren van het Berlijnse Ballet (Spandau) ondergebracht in de zgn New Romantics. Feit is wel dat de handige clipjes van de heren een fikse impact hebben gehad. Al hadden ze af en toe de uitstraling van 'de betere kleding' van Woolworth oogden ze beter dan Spandau Ballet - dat overigens wel heel anders oogde (Schotse looks) t.t.v. het debuut To Cut a Long Story Short. Duran Duran heeft altijd iets meer 'punch' gehad - Spandau Ballet verviel na 3 albums al in val-snel-in-slaap-Skyradio-muziek.

Overigens heb ik een 20-tal Duran Duran singles in de aanbieding - voor mij volstaan de eerste 3 albums; dus als je interesse hebt - pm me maar.

The Reflex bevalt me in ieder geval zonder dat boedirritante ge-tjalalalala al veel beter. Verder vind ik het iets minder dan het vlotter lopende Rio album. Niettemin best aardig. Brings up some good memories.

Dit album heb ik nog op LP en na lange tijd nog eens beluisterd. De slechte mix doet - wat velen zeggen - afbreuk aan dit album al mogen de songs er zijn. Dit album klinkt steriel en wat vlak (met name de drums) waarbij de synths teveel naar voren zijn gemixt. Voorbeeld is The Reflex die in de singleversie veel krachtiger en vlotter klinkt (dankzij de remix door Nile Rodgers). Een remaster (als die er nog niet is) is hoogstnoodzakelijk al denk ik niet dat ik die nog op CD zal kopen (buiten Rio volstaat een hitcompilatie voor mij). Voorganger Rio vond ik overigens ook wat steriel klinken maar in de geremasterde versie komt dit album beter tot zijn recht.

Maar die Nile Rodgersmix is toch veel te druk? Verder vind ik de mix niet vlak, maar het songmateriaal des te meer. Enkele hoogtepuntjes wisselen behangnummertjes als I Take The Dice mooi af. Steriel? Welnee. Gewoon hip en vlot. Voor 1983 begrippen dan.

Voor 1983-begrippen wel hip, toen waren zulke producties wel in maar vergeleken met de albums in andere periodes klinkt dit steriel en achterhaald. Ik verkies toch meer open en dynamischer producties, vele jaren '80 albums klinken nu glad en steriel door de te gelikte productie met overdaad aan synths en het gebruik van syndrums. Dat probleem heb ik niet zo met rockalbums van andere decennia al waren natuurlijk ook lang niet alle albums van andere periodes goed geproduceerd.

De opvolger van Rio is gemaakt voor commercieel succes.
Daardoor is de productie iets te glad, maar de opzet is geslaagd.
M.i. is The Reflex onmisbaar op elke versie van de soundtrack van de jaren '80. Mede door het jeugdsentiment kan ik het nummer nog altijd erg waarderen.
Naast de hits is The Seventh Stranger ook een heerlijk nummer.

Haha, alsof Rio een ruwe undergrounddiamant is ofzo. Beide albums zijn volgens mij even glad en even hard gemikt op een groot radiopubliek. Rio vind ik wel iets beter. Dat dan weer wel

Lekkere eindscore. Deze plaat is toch minstens even goed als Rio?
Wat mij betreft wel. Ik geloof dat de Duranners inmiddels iets minder goed in hun vel zaten.

Voor mij is Rio wel een graadje hoger hoor. Dit is zeker geen vervelende plaat, maar je kan wel horen dat men werd gestuurd door de platen industrie om vooral hits te schrijven.

Wat de plaat minder maakt is bijvoorbeeld de originele versie van the Reflex. Ik had de remix van Nile Rodgers er op gezet. Dan maar een herpersing oid.

Maar wel met je eens, dat het gewoon een goed album is!

Nu ja, die remix kwam een half jaar later, maar lennon heeft wel een punt.
Volgens mij is de achilleshiel van het album de productie. Daarvoor werd met Alex Sadkin
(Grace Jones en Thompson Twins) gewerkt en zijn grootste troef vind ik de percussie.

Maar de Duran Duran sound, zoals op de twee eerste albums met Colin Thurston,
moet het vooral hebben van een perfecte balans tussen het gitaarvuur en de synthkleuren.
Die zakken hier volledig weg. En met name de basgitaar moet je ver gaan zoeken in het spectrum.

Eigenlijk lijkt de eerste van Kajagoogoo (ook met Thurston en Nick Rhodes achter de knoppen)
meer op een Duran Duran album dan het wat krakkemikkig geproducete Seven and the Ragged Tiger.

Sadkin was ook de man achter het UK nummer 1 succes van Is There Something I Should Know,
maar die magische hand zat niet in dit album. Eigenlijk lijkt de albumversie van The Reflex
zelfs een beetje op het lelijke broertje van Union of the Snake.

Trouwens, in Union of the Snake en New Moon on Monday werkte de productie wel.
Het zijn wat tragere nummers met links en rechts een accent op de percussie.

Gelukkig wist Nile Rodgers van The Reflex een tophit te maken.
En er was natuurlijk ook de iconische videoclip die voor de puberende dazzler het verschil maakte.

Was Duran Duran niet één van die typische jaren 80bands die singleversies en albumversies anders mixten?

Ik geloof dat zelfs Queen dat ook deed. En bij The Fixx en a-ha heb ik het ook gemerkt.

Ik kan zo snel even niet de andere versie van Reflex voor de geest halen.

Dat valt best mee, hoor. Ik ben vooral thuis in de periode 1981-1985.

Dit zijn de 7" singles die hoorbaar afwijken van de albumversies.

* Careless Memories (fade out op single)
* My Own Way (werd heropgenomen voor het Rio album)
* Save a Prayer (in de US en sommige landen een edit van de albumversie, in de Benelux niet)
De b-kant van Save a Prayer bevat een single remix van de albumtrack Hold Back the Rain.
* Rio (is volgens mij op single anders gemixt, maar ben niet helemaal zeker)
* The Reflex (onderging een complete facelift voor de single versie)

Een best of van DD met de edit van Save a Prayer en de albumversie van The Reflex
scoort bij mij een onvoldoende. Daar moet je echt op letten, anders word je een beetje bedrogen.

aha deed dat ook bij twee singles.
Derhalve vind je op de lp/cd een geheel andere versie van Hunting High & Low en Living Daylights dan diegene die je aantreft op de verzamelaars/

.

Edits en fade outs zijn niet echt een remix, en ook veelvoorkomend uiteraard. Ik denk dat Ozric Spacefolk doelt op het feit dat de band vaak voor de 12 inches een nieuwe versie opnam. En dat is natuurlijk wel het geval, en daar waren ze wel redelijk uniek mee in het begin.

Planet earth bijvoorbeeld is compleet opnieuw opgenomen voor de 12 inch, evenals Girls on film. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Heel het Rio album is voor de Amerikaanse markt anders gemixed. Dat is echt duidelijk hoorbaar voor een heel groot deel anders.... (hier staat bijvoorbeeld de lange versie (nite version) van hungry like the wolf op).



Volgens mij was dit precies andersom. De single versie werd opnieuw opgenomen voor de Amerikaanse markt, en werd een compleet andere versie. Beetje zelfde idee als die mixen waarover ik hierboven schreef.

Dit was overigens vooral het geval bij de 1e 2 albums. Daarna werden het gewoon lange versies, remixen etc etc.

Van dit album is er overigens ook nog een remix van Tiger Tiger te vinden op de b-kant van New moon on monday. Die verschilt iets met de versie op deze plaat.

Van Union of the snake zijn 2 verschillende 12 inch mixen, en van New Moon on Monday is er 1. Niet opnieuw opgenomen, maar wel gewoon gave remixen! Sowieso had Duran Duran tot 1990 hele gave 12 inches, met daabij ook nog vaak zeer leuke b-kantjes.

Volgens mij heeft dazzy gelijk wat betreft My Own Way. Het nummer werd idd heropgenomen voor de plaat Rio. In Europa werd ze reeds als single uitgebracht in 1981. Zo ook in Australië. Maar niet in de V.S.. Of ik volg jullie niet helemaal volledig.

My Own Way verscheen al in 1981 op single. Het album Rio pas in 1982.
Dus ik zie niet goed in hoe de albumversie vooraf kan gaan aan de single versie.

edit: Leeds scheef het ook al.

Dat van de heropnames voor 12" single wist ik niet (dus goed om te weten),
maar had ik wel kunnen vermoeden voor wat de zogenaamde "night versions" betreft.

Effe ge-googled en zie dat je met My own way inderdaad gelijk hebt. Wist ik niet.

Ik denk dat ze meteen door hadden dat die nieuwe stijl niet lukte
en daarom het nummer in een wat meer vertrouwde DD jas hebben gestoken.

Ik weet wel dat fade outs of edits geen remixen zijn.
Maar hoe zit het met de 7" single van Rio, daar ben ik nog niet uit?

Op de 12" single is sprake van Rio (Part 1) voor de a-kant van de single
en Rio (Part 2) voor een alternatieve versie van het nummer op de 12" single.

Is Rio (Part 1) de gewone album versie (hij duurt 20 seconden minder lang)?

Van die single zijn ook weer een paar verschillende versies, waarvan de een weer 6 seconden langer duurt dan de ander, en de volgende heeft het etiket remix mee gekregen. Ik weet t niet zeker, maar kan me voorstellen dat het hier gewoon gaat om edit versions van de album versies, en of de Amerikaanse mix versies (en dus wordt ie remix genoemd)

Edit: van Wikipedia begrijp ik dat er 13 verschillende versies bestaan, welke allemaal voortkomen van de album versie. Dus wat ik hierboeven schreef klopt redelijk.

The Reflex en New Moon on Monday kent iedereen die een puber in de jaren tachtig was we. De albumversie van Reflex is iets anders dan de singleversie. Met (I'm Looking for) Cracks in the Pavement zakt het album toch wat in. I Take the Dice en Of Crime and Passion kunnen het album niet interessanter maken. Union of the Snake klik dan wel weer lekker. Shadows on Your Side enShadows on Your Side gaan ongemerkt voorbij. Bij Tiger Tiger komt er een kleine opleving en met The Seventh Stranger wordt het reguliere album afgesloten. Ik ga nog even door met de extended version.

Destijds was Duran Duran met dit album enorm populair. 32 jaar later kom ik tot de conclusie dat voor mij het album het moet hebben van de singels. Deze zijn in mijn hoofd geprent. De overige nummers kunnen mij minder bekoren. Nu baseer ik mijn mening op het feit dat dit het succesvolste album van Duran Duran is. Menig bandje mag er alleen van dromen om zoiets te kunnen maken.