UK - Danger Money (1979)

Ik snap er niks van ROE. Bij meerdere onlineshops is ie van 10 tot 12 dollar/euro gewoon te bestellen. De remasters worden nu ook aangeboden zij het via preorder. De releasedatum moet dus aanstaande zijn al kan ik nergens te weten komen wanneer.

Wherehouse.com: Music: U.K.: Danger Money [Bonus Tracks] [Remastered] - wherehouse.com

http://www.cduniverse.com/search/xx/music/pid/7477200/a/Danger+Money.htm

Ik heb hem bij meerdere shops besteld o.a. BOL voor 11 Euro. Ze hebben hem op de lijst maar na een week of 6 krijg je de melding dat levering niet mogelijk is. Ik vertrouw vooral op Amazon UK en Amazon COM en die kunnen hem alleen 2e hands leveren.

Wat een geld zeg. Had ff gewacht tot ik de remasters heb, had je mijn originele mint condition exemplaar voor een prikkie kunnen krijgen.

Als de remasters er zijn zet ik deze op mijn kantoor

That's the spirit!

Er komt een ep uit van UKZ, wat een vervlog is op deze band met oa Eddie Jobson, Trey Gunn en Pat Mastelotto

Iets over gelezen ja. Vergelijkbare stijl?

Het zal wel.

Gunn en Mastelotto zaten natuurlijk in de jaren 90 versie van Kimg Crimson.

Het zal lekker zwaar klinken

Die nieuwe versie van In The Dead Of Night was het b-kantje van Rendezvous 6:02. Gek genoeg ook het b-kantje van die andere single Nothing to Lose . Ik moet die singles nog ergens hebben liggen, maar heb ze nooit zo vergeleken met de eerste versie van In The Dead Of Night . Geen flauw idee of het nu anders of beter of slechter was.
Grappig is wel dat het "andere" geluid van dit album in vergelijking met hun debuutalbum wordt toegerekent aan de nieuwe bezetting, terwijl de oude bezetting de helft van het aantal nummers voor hun rekening neemt en in tijdsduur bijna 3/4 van dit album heeft vol gespeeld.
Rendezvous is natuurlijk een prachtig nummer maar persoonlijke favouriet is Ceasar's Palace Blues. Buitenbeentje is toch wel Carrying No Cross want dat had zo op het debuutalbum kunnen staan.
Maar zou dit album niet gewoon anders klinken dan het debuut vanwege de inbreng van Eddie Jobson die eigenlijk in elk nummer de boventoon voert? Is het niet op toetsen dan is het wel op zijn electrische viool.

Hier zou de oude bezetting te horen zijn? Track 3, 4 en 6 zijn idd al ouder en in '78 wel live gespeeld maar op dit album is geen gitaarnoot te horen en klinkt vooral anders vanwege het vertrek van Holdsworth en Bruford, de versimpelde composities en het daarmee dichtgesmeerde keyboardgeluid als je het mij vraagt. Maar het werkt wel. Vergelijkbaar met de Genesis aanpak toen Hackett vertrok. Bij het debuut zowel als op deze plaat is Jobson overigens alom aanwezig. Daarbij is Terry Bozzio ook meer een powerdrummer dan de jazzy geschoolde Bruford als ik het zo aanhoor.

M.b.t. remaster:

voorlopig worden ze alleen maar in Amerika en Japan uitgebracht. Dit alles onder de vlag van EddieJobson's Global Music label. Zoals gewoonlijk is z'n website nog niet ge-update maar er stond wel een bericht over in Classic Rock presents Prog.

Totaal geen bonustracks op de heruitgaven. Jobson heeft de albums alleen opgepoetst.

In tegenstelling tot eerdere en waarschijnlijk premature berichtgeving dus? Hopen dan maar of de Europese versie ze wel krijgt. Oppoetsen kan ik mijn eigen cd's ook wel.

Nee, de origineel aangekondige remasters waren onder de Universal vlag en ouder auspicien van Mark Powell. Jobson geeft aan in een interview in het laatste Progression Magazine (een Amerikaans progblad) dat hij die met succes heeft tegen gehouden omdat hij niet wil dat er 'inferieure' bonustracks aan worden toegevoegd. Hij doelde met name om de live opnames die al jaren in verschillende uitgaven circuleren (o.a. Concert Classics Vol. 4) van een radio-concert in Boston US met toen nog de eerste bezetting.

Nou, dan kan ik dus beter naar dat radioconcert op zoek gaan. Dank voor de info.

Vind ik wel een nobel streven eigenlijk. Al die rare bonustracks komen de beleving vaak niet ten goede, en zijn enkel interessant voor de hardcore fans die toch alles al hebben. Aan de andere kant zou de single-versie van Rendezvous en de b-kant van de singletjes toch niet misstaan als bonus. Bovendien vind ik Night After Night een zeer prettig live album (een beetje kort, dat wel) en die Concert Classics klinkt voor geen meter.

Bonustracks zijn in mijn ogen alleen maar interessant als ze ook daadwerkelijk iets toe te voegen hebben. Single edits boeien me niet zo, alternatieve mixen ook niet (of ze moeten echt radicaal anders zijn), live-opnamen uit dezelfde periode kunnen interessant zijn.

In het geval van UK is er gewoon niet zo gek veel materiaal voor handen en dus ben ik op zich wel blij dat er niks aan word toegevoegd.

Studio run-through en demo's zijn altijd wel leuk, vooral als ze in een andere bezetting gedaan zijn.

Op een extra discje wel ja, alles achter het origineel op één disc vind ik niets.

Ik vind dat het instrumentale deel van Carrying No Cross nogal wat weg heeft van Duke's Travels/End. Meer mensen last van?

De opbouw doet mij altijd heel erg aan Starless denken.

Ik ben eigenlijk via de Top 2000 in aanraking gekomen met dit album. Rendez-Vous 6.02 staat ieder jaar in de lijst en is een geweldig sfeervol nummer. De rest van het album moet nog erg wennen, maar voor zover ik het heb beluisterd erg aangenaam.

Bruford en Holdsworth stappen eruit, Bozzio komt erin en de sound wordt verlegd van Prog/Jazz naar Prog/AOR. Daar waar Bruford heel droog klinkt en all over the place is laat Bozzio z'n über-enthousiaste, functionele 'live'-geluid horen dat de meer song-matige insteek ten goede komt. Het is een heel andere plaat dan het debuut, maar de technische hoogstandjes zitten hier meer in de details. (Oh, lees ik net: De oude bezetting speelt nog op het halve album. Nog maar eens grondig bestuderen dan...) Hoogtepunten tot nu toe vind ik het titelnummer, Rendezvous, Caesar en de tour-de-force Carrying No Cross.



Mee eens. Eerst 'meandert' het wat om vervolgens te proberen alle kanten tegelijk op te vliegen. Spannend tot de laatste seconde!

Danger Money is veel minder doorspekt met Jazz/Fusion elementen . Maar dat is niet gek zonder Holdsworth en Bruford . Bruford heeft in 1978 natuurlijk voornamelijk een progverleden ( Yes , King Crimson) maar heeft altijd iets jazzy's in zijn spel gehad . Niet onverwachts begint hij na UK met Holdsworth een samenwerkingsverband .

Toch vind ik het debuut sterker dan Danger Money , die overigens zeker mijn goedkeuring draagt . Maar het songmateriaal op het debuut vind ik wat origineler en bedachter .
Deze is duidelijk compacter , is eveneens technisch perfect , maar ook een stuk toegankelijker .
Prijsnummers : Titelnummer en het magistrale Carrying No Cross . Waar vooral ook een Bozio escaleert .

De genesis van UK ligt in het feit dat Wetton en Bruford met King Crimson verder willen en daar voor zowel Robert Fripp als Eddie Jobson vragen (die toen al wat overdubs had gedaan voor de niet-helemaal-live-plaat USA). Fripp had daar helemaal geen zin in, Jobson wel. Bruford kende toen Holdsworth al want die had gespeeld op Bruford's eerste solo-album Feels Good To Me en dus was deze snel gevraagd en die had er wel oren naar hoewel het eigenlijk helemaal niet zijn ding was. Bruford / Holdworth trekken UK behoorlijk in de richting van jazzrock, Jobson vind dat ook wel fijn maar heeft duidelijk beter de vinger aan de pols van de tijd en wil ook wel een 'commercielere' kant op samen met Wetton. Dat maakt ook dat het debuut zo sterk is. Danger Money is dat overigens ook maar op een andere manier. Het is ook een voorbode van wat Wetton later op de eerste paar Asia platen gaat doen.

Wetton en Jobson hebben dan ook een redelijk commerciële ervaring opgedaan met resp. Uriah Heep en Roxy Music. Dus konden die het samen best vinden met Danger Money. Soms weet ik ook niet wat ik van Wetton moet denken. Hij heeft een enorm progverleden maar kan de meest lullige slappe liedjes produceren die toch altijd weer geweldig klinken.

Sterk achtergrondverhaal Chris X , want dat zijn weer leuke feitjes om te weten . Ik stel me zo voor dat Fripp op het debuut prima tot zijn trekken had kunnen komen . Danger Money een voorbode voor Asia ? In zekere zin , maar toch ook weer niet helemaal . Jobson krijgt behoorlijk wat ruimte met zijn viool en toetsen en de tempowisselingen zijn sterk aanwezig . Maar toch zijn de nummers frivool en luchtig ( op Carrying No Cross na , die vooral een donker intro en een freaky middenstuk kent .) Rendevouz 6:02 en met name Nothing To Lose zijn voor de radio gemaakt . Deze plaat is duidelijk gebaseerd op vlotte symforock met een wat commercieelere insteek . Asia ging duidelijk meer de melodieuze A.O.R kant op . Erg Amerikaans gericht ook .

Wat een lovende woorden allemaal! Het is zeer virtuoos maar kan mij niet zo boeien. Krijg wel associaties met Yes, ELP, beetje King Crimson...
Renzez Vous springt er voor mij uit, prachtig nummer.

Erg sterk album van U.K Hier zijn de jazz-fusion invloeden van het debuut minder prominent aanwezig en maken ze meer ELP-achtige symfo. De drums van meesterdrummer Bruford worden hier overgenomen door terrio bozio, wat er voor zorgt dat de muziek minder subtiel is. Desondanks staan hier een aantal zeer sterke nummers op. Rendezvous 6:02 en Carrying No Ccross zijn de toppers hier. Vooral de laatste is een nummer dat zich enigzins kan spiegelen aan een topper als starless.

Technisch gezien een perfecte plaat , maar tevens wat logger en bombastischer.
Kent iemand de redenen trouwens waarom UK op een gegeven moment gestopt is ?

Was het toch een botsing in de ego's ?

Er hadden nog mooie dingen uit kunnen vloeien stel ik mij zo voor.