UK - Danger Money (1979)

Bozzio is een van de beste drummers ooit, niet voor niets in de 70's lange tijd een van de vaste bandleden van Frank Zappa's big band. Een meer dan waadige opvolger voor Bruford, als je het mij vraagt. Denk dat UK over het geheel minder jazzy, maar bombastischer / symfonischer (minder subtiel) speelt op dit album. Vooral de door jou genoemde ELP-achtige orgelriedels dragen daaraan bij. Om dat nou aan het drumwerk van Bozzio toe te schrijven gaat me te ver.

Nothing to Lose vind ik ook de zwakke broeder op dit album, de rest is echt helemaal raak, of, minder subtiel zoals jij dat noemt.

@ bikkel2. Weet het niet zeker, maar als ik zie waar iedereen vlak na het uitkomen van deze Danger Money en het live album mee bezig ging, was er gewoon onvoldoende basis om de band voort te zetten en is iedereen een ander pad opgegaan. Asia, Missing Persons, weet ik 't allemaal.

Bozzio doet het prima hier. fantastische drummer. Bruford is dat ook, maar die komt ondanks zijn verleden bij Yes meer uit de jazzhoek. Daardoor heb je 2 verschillende drummers met een eigen stijl.
En het klopt, het debuut is meer fusiongericht , Danger Money is meer progrock ansich, met Jobson's toetsenwerk in een prominente rol.
Nothing To Lose is gemaakt voor de radio. Meer mainstream, maar ik mag het graag horen.

Tony; Het zou inderdaad zo maar eens kunnen. De heren zijn bepaald niet stil gaan zitten.
En zgn superbands zijn kennelijk niet in staat om lang bij elkaar te blijven.
UK heeft uiteindelijk maar een jaar of 3 bestaan.

Minder subtiel wil niet zeggen slecht. Het vervangen van Bruford voor Bozzio is uiteraard niet de enige oorzaak voor de stijlverandering. Bij het debuut waren het zowel bruford als holdsworth die een smak jazzfusion aan het geluid toevoegden. Wetton en Jobson waren beide fan van een meer songgerichte aanpak. Op dit album is Bruford vervangen door Bozzio, die ik een sterke doch niet zo subtiele drummer vind. Holdsworth verlaatte de band en is niet vervangen, wat jobson de kans gaf om met keyboards het geluid dicht te plamuren.

Dichtplamuren wil niet zeggen slecht?

Ik ben persoonlijk meer liefhebber van het debuut.
Er gebeuren zulke verrassende dingen op die plaat.
Het is ondanks de complexiteit heel frivool en transparant. Een ieder krijgt zijn momentjes en het geheel valt perfect inelkaar.
Danger Money is meer symfo uit het boekje. Heel interessant en sterk gemusiceerd, maar minder uniek.
Overigens wel gewoon een constante plaat met prima songs.
Maar het debuut overtreffen ze hier niet.

Berichten verplaatst naar U.K.

Blijft een prachtig album als opvolger van het onvolprezen debuut, wel commercieler door Nothing to lose (Alfred Lagarde) en Rendez-vous, achteraf kijkend toch klasse muzikanten op een hoopje, mooi hoor! Weer eens draaien en de tour in mei!!
Idd had Carrying no Cross op het debuut kunnen staan...

Gelukkig hebben ze het hier op gezet. Is toch wel een hoogtepuntje hierop.

Weer een prima plaat van UK en een stuk toegankelijker dan zijn voorganger die ik net iets beter vind.

Het debuut sprankelt meer en heeft meer jazzrock achtige elementen. Dit is wat logger, maar wel van een prima kwaliteit.
Het debuut ligt mij meer, en draai ik ook meer.

zwakke plaat, ligt lekker in het gehoor maar doet niks.
de eerste was beter.

Zeker de eerste was beter, maar om dit nu een zwakke plaat te noemen, gaat me toch wel wat te ver. Hier staan met Rendez Vous 6:02 en Carrying no Cross twee formidabele songs op, terwijl de rest - hoewel hier en daar wat 'commerciëler' - ook zeker goed te pruimen is.

Rendez Vous 6:02 was voor mij in 1979 als toenmalig top 40-fan een liefde op het 1e gezicht kennismaking met een muziekstijl die ik nog niet kende. "Geen disco? Geen punk? geen smartlap? Geen jazz? Maar wel mooi. Verder kende ik nog nul symfonische rock. Jaren voor ik geraakt werd door Marillion, Yes, Camel, Barclay James Harvest...

@uffing

Danger Money, Rendezvous,Caesar's Palace Blues en Nothing to Lose zijn meezingers en dat verdraag ik niet bij Rock.
Only Thing She Needs bevalt me, op een lawaaiige manier.

Echt? Het grootste deel van wat ik Rock noem heeft een hoger meezinggehalte dan UK. Geldt dat voor jou ook? Ik bedoel, vind je het grootste deel rock te meezingerig?

En is het af en toe niet gewoon heerlijk om mee te zingen?

@ uffing
tuurlijk, goed voor 2 sterren deze meezinger.
ok, 3, vanwege The Only Thing She Needs, en das geen meezinger.

Caesar's Palace Blues een meezinger?

ik zing luchtviool

Echt een partyalbum deze

verdenk symfo's er wel eens van dat ze hun opgehemelde platen nooit meer beluisteren, ik kan deze niet meer aanhoren en kom er eerlijk voor uit.

In ieder geval oprecht Lazarus Stone. Ik vind het een lekker album, maar draai het debuut een stuk meer moet ik ook toegeven.

Pronkstukje vind ik hier Carrying No Cross. Da's wel 12 en een beetje minuten kicken.
Meezing gehalte zero trouwens

Haalt het niet bij hun debuut. Ik mis gewoonqweg Alan Holdsworth!!!!!!

Die hele sfeer van het debuut is uniek. Vaak heel bedrukkend, maar ook frivool en Holdsworth maakt wel het verschil inderdaad, net als Bill Bruford trouwens.
Danger Money is prima, daar niet van, maar ik mis die vibe van het debuut toch ook wel.
Betere plaat.

Ik zag vorig jaar inderdaad aardig wat mensen het refrein van dit nummer meezingen tijdens het concert in De Boerderij, dus ja, het kan.

Ook hier is Carrying no Cross duidelijk favoriet maar over de gehele linie vind ik deze niet onderdoen voor het debuut. Alleen Nothing to lose valt een beetje uit de toon, mijns inziens het zwakste nummer dat deze band gemaakt heeft.

Nothing To Lose is het beste popnummer wat ze ooit gemaakt hebben, maar dat zal de echte prog liefhebber worst wezen neem ik aan ......

Met dit album mikt UK deels op een wat groter publiek. Rendevouz 6:02 en Nothng To Lose werden ook op single uitgebracht.

Ik persoonlijk vind het eigenlijk prima songs. Nothing To Lose is wat opgetogener, maar wat is daar mis mee eigenlijk ?

Ik mis hierop Alan Holdsworth niet echt, dit album is wat meer songgericht als het debuut maar toch nog virtuoos ingespeeld.
Daarbij zijn de 2 bekende songs prima rustpunten naast de complexere stukken.

Jammer dat U.K maar 2 albums maakte, ben nu bezig Bruford te ontdekken (aanrader !) met Bill Bruford en Alan Holdsworth.

Waar blijven trouwens die heruitgaves van beidde U.K albums ?

In deze setting mis ik ook niet echt een gitarist. Jobson kleurt het goed in met toetsen en viool.
Neemt niet weg dat het het typerende sfeertje van het debuut wat meer aanspreekt.
UK klinkt hier wat meer gewoontjes, ietwat geproduceerder ook.
Op het debuut gingen alle registers open, hier in mindere mate en het is wat songmatiger.
Ik hoor daar toch een andere band, maar ja, je mist wel 2 zwaargewichten als Bruford en Holsworth die lekker samen doorgingen.
Die Bruford plaat wil ik ook wel eens horen.