Jonathan Wilson - Fanfare (2013)

Veel positieve geluiden hier. Ik heb Fanfare twee maal beluisterd en het valt me op dat ik deze plaat meer als een anachronisme ervaar dan de vorige. Die Jimi-hoes helpt daar ook niet echt bij.

De plaat opent ijzersterk met het titelnummer, waarin ik Wilson vocaal hoor zoals ik hem het liefste hoor: een beetje terloops, haast afwezig. Op de rest van de plaat hoor ik regelmatig mooie passages, maar ook wel het een en ander dat me wat belegen voorkomt. Love to Love is gewoon een misser, zoals Wilson daar steeds een 'Hey' uit z'n longen perst.... iets teveel met Tom Petty getourd vrees ik. Moses Pain begint erg mooi, maar verzandt steeds mee in clichés en eindigt uiteindelijk ontzettend voorspelbaar. Gelukkig is er dan Cecil Taylor, inderdaad een tweede hoogtepunt. Wat daarna volgt ervaar ik ondanks de beheertse tempi vooral als vermoeiend. Pas bij Lovestrong en All The Way Down veer ik weer op.

Gentle Spirit was voor mij twee jaar geleden sowieso een verkenning in een genre waar ik niet vreselijk veel mee heb. Ik heb Gentle Spirit daarna nog zeker vier keer gekocht om succesvol cadeau te doen aan lieden die nog ergens muurvast in de seventies zaten met hun smaak: schoonouders, oudere zussen... dat werk. Die schoven 'm dankbaar tussen Chris Rea en Al Stewart in de kast. Ik vond het desalniettemin zelf een aangename plaat die zich ondanks haar lengte goed aan één stuk liet beluisteren. Dat zal te maken hebben met de constante kwaliteit van de nummers, en vooral ook de mystieke sfeer die over het gehele album gedrapeerd was.

Fanfare lijkt die kwaliteiten niet te hebben. Hier hoor ik toch teveel gekunstelde songs die bij de één wellicht tot close listening verleiden, maar die bij mij de vaart er een beetje uithalen. Wilson had naast alle bijeengeharkte vintage apparatuur en muzikale bijdrages van fossiele makelij, wellicht een arrangeur met eigentijdse visie op de Fanfare los moeten laten.

Deze cd komt in mijn jaarlijstje. Na de complete luistersessie ben ik nog steeds onder de indruk. Net heb ik met belangstelling Stijn_Slayers lange recensie gelezen, zodat ik wat meer weet over de diverse invloeden en verschillen met het debuut.

Tijdens Fanfare raak ik al betoverd. Wat ruim zeven minuten duurt, is voorbij voor ik het weet. Fanfare is een warme trip, een onderdompeling in muziek die door het zwoele sfeertje en Wilsons lome voordracht weldadig aanvoelt. Knap hoe dit nummer is opgebouwd. Hetzelfde warme gevoel roept Dear Friend in me op, met klanken die ietwat tropisch aandoen. Ik moet onwillekeurig aan Cuba denken, of een ander tropisch eiland in de Caraïben. Maar dan wel tijdens het eind van de jaren 60, beginjaren 70, de tijd waar deze muziek zich lijkt af te spelen.

Op de ene of andere manier is 'organisch' nog zo'n term die me bij beluistering te binnen schiet. Het klinkt in veel nummers wat loom, warm en broeierig. Her Hair is Growing Long opent anders, we horen slechts een gitaar. Het lijkt zowaar of Wilson een beetje improviseert, alsof het nummer vlak voor de opname nog niet af was. Maar het werkt door het 'brede' geluid wonderwel. De sfeer pakt me. Het eindigt in dezelfde ambiance. Hoewel ik Santana nauwelijks ken - alleen de hits - moet ik toch een beetje aan ze denken. Het zal de gitaar wel zijn.

Door de zang in Love to Love is 'Bob Dylan' mijn volgende associatie. Het tempo is hoger. Gaandeweg ontpopt zich een heerlijke ballade, typische muziek voor tijdens een lange autorit. Met Future Visions keren we abrupt terug naar de sfeer van het begin. Dromerige zang, warme klanken, die typische jaren 60-vibe (compleet met een koortje) en een flinke dosis melancholie. Dit is een streling voor het oor. Alles komt hier samen wat het album voor mij goed maakt. Lyrics die je aanzetten tot luisteren, subtiel pianospel en een prettige 'break' die de song een wat jazzy-sausje schenkt. Razendknap hoe dit nummer vrijwel continu verandert zonder aan kracht in te boeten. De introverte piano aan het slot maakt het af. Tot dusverre is dit mijn favoriet!

In Moses Pain is het wederom Dylan die over de schouder van Wilson meekijkt. Ook dit is weer zo'n heerlijk gevoelvol nummer, dat haast onmerkbaar en stiekem lijkt te swingen. Zelfs de harmonica waait even voorbij, het ultieme eerbetoon aan vroeger tijden. Waarmee niet gezegd is dat alles achterhaald klinkt. Naar het einde wordt het ietwat monotoon, de song wordt mijns inziens ietwat te lang opgerekt. Cecil Taylor is directer, de gitaar bouwt het nummer heerlijk op. Geluid als bij een knetterend kampvuur. De zon is net onder, het vuur vonkt en Wilson stopt de tijd. Meer dan in andere nummers is het hier Wilson die de song draagt, de gitaar en subtiele percussie ondersteunen hem slechts. Wederom een heerlijk nummer dat wegluistert alsof je in een hangmat op een of ander tropisch eiland ligt.

Wie nu in slaap is gevallen, wordt bruut gewekt. Illumination begint met stevige drums. Een iets mindere track dit keer, iets meer van hetzelfde. Tegen het einde wordt het trippy en een tikje bezwerend. De psychedelica duurt echter niet lang. Wat volgt, in de vorm van onder meer Desert Trip, Fazon en Lovestrong, biedt meer van hetzelfde lekkers. Nooit wordt het saai, er is altijd die onderhuidse broeierige sfeer en Wilsons sterke voordracht. Tijdens Fazon komen overduidelijke jazz-invloeden voorbij, geholpen door een schitterende sax. Echt heel mooi!

All the Way Down is het gevoelige en passende sluitstuk van deze imponerende reis door de muziekhistorie, een rustige ballade die je nog even heerlijk laat wegdromen. Pas na de laatste klanken besef je dat er ineens 78 minuten verstreken zijn.

Een prachtige ontdekking voor mij, vandaag. Beloond met 5 sterren, ik kan gewoon niet anders! Het debuut ga ik ook horen.

Met dank aan Musicmeter weet ik nu dat ik al eens eerder een album van Jonathan Wilson heb geluisterd, namelijk Gentle Spirit uit 2011. Die beoordeelde ik overigens met een 4.0, een zeer behoorlijke score dus. En nu is er een nieuwe: Fanfare. Wat voor een muziek deze man maakt? Tsja, ondanks dat ik het vorige album dus (blijkbaar) behoorlijk goed vond, kan ik me echt niet meer herinneren hoe het klonk. Vaak al niet echt een goed voorteken…

Maar op fanfare staat dus folk-muziek, maar dan met een dosis psychedelica. De stem van Jonathan Wilson is lekker loom, waardoor het een hele ontspannen sfeer heeft. Ik mis wel de afwisseling binnen de nummers en binnen het hele album. Het is wel prima, maar het kabbelt allemaal een beetje voort. Dit in combinatie met het feit dat het album maar liefst 78 minuten duurt, maakt het een lange zit, te lang misschien wel. Af en toe wordt ik wel meer naar de muziek toe gezogen door een tof stukje of een leuke overgang, maar dit gebeurd te weinig. Voor mijn gevoel zit je 78 minuten te luisteren voor misschien 10 minuten aan toffe stukken die echt interessant zijn.

Gentle Spirit kwam tot een score van 4.0, maar werd daarna eigenlijk nooit meer gedraaid bij mij thuis. Ik denk dat dit album hetzelfde lot staat te wachten, maar dan met een lagere score. Allemaal wel aardig, maar het album is te lang voor me en niet bijzonder genoeg.

Overgenomen van mijn blog

Het derde album van Jonathan Wilson is er één met meerdere gezichten. Er kan in ieder geval gezegd worden dat het geen 2e “Gentle Spirit” (zijn voorgaande album) is geworden. Er zijn vele invloeden van andere bekende muzikanten te ontdekken op het album. Gedeeltelijk komt dit door de samenwerkingen met onder andere David Crosby, Graham Nash en Jackson Browne. De plaat staat vol met nummers van gemiddeld zo’n 6 minuten waar vooral zijn gitaarwerk goed te horen is.

Opener Fanfare begint al sterk en er zijn invloeden van Pink Floyd te horen. Lekker melodieus en het nummer ligt fijn in het gehoor. Het 2e nummer van de plaat genaamd Dear Friend begint rustig en dromerig maar neemt daarna in kracht toe door een sterke gitaarsolo. De stem van Jonathan Wilson wisselt een beetje per nummer, soms lijkt zijn stem op John Lennon dan weer op Neil Young. Her Hair Is Growing Long is opnieuw een dromerig en zweverig nummer, Jonathan laat zich van veel kanten zien op de plaat. Love to Love lijkt vooral een gooi te doen om als pophit te dienen. Niet heel erg sterk en het nummer valt een beetje uit de toon met de rest van de plaat. Future Vision lijkt een intro te hebben die zo van Pink Floyd zou kunnen zijn, lichtelijk psychedelisch en halverwege opeens met een jam erin. Het nummer wisselt sterk in melodie en gaat daarom ook zeker niet vervelen. Moses Pain klinkt heel bekend en dat zal voor een gedeelte wel aan de samenwerking met Jackson Browne, Graham Nash en J. Tillman liggen. Een heerlijk nummer waarin een 70s sfeertje wordt opgebouwd. Het vervolg Cecil Taylor klinkt als een nummer van Crosby, Stills, Nash & Young en laat dat nou geen toeval zijn omdat hij op dit nummet met David Crosby en Graham Nash samenwerkt. Jonathan Wilson is een grote fan van Neil Young en dat is merken aan het nummer Illumination. Deze track lijkt nog het meest op een rip-off van Danger Bird van Neil Young. Hij geeft in ieder geval aan dat hij het wat stevigere werk zeker niet links laat liggen. Ondanks dat de invloed van Neil Young goed is te horen mag ik het nummer wel door de sterke gitaarwerk. Desert Trip en Fazon zijn twee rustige songs waar ook nog verschillende blaasinstrumenten op te horen zijn. De plaat wisselt elk nummer zo ongeveer van stijl zodat het niet echt een geheel lijkt te volgen. De laatste nummers van de plaat liggen dan wel weer meer op één lijn, rustig qua uitstraling met af en toe wat elektrisch gitaargeluid tussendoor. Lovestrong begint rustig ondersteunt door de piano waarna het overgaat in een soort Pink Floyd track, daarna volgt een jammend gedeelte waarna via de Pink Floyd sound weer terug wordt gegaan naar de piano. Veel afwisseling is er zeker te vinden waardoor je wel betrokken blijft bij de songs. All the Way Down is als afsluiter weer een dromerige en ontspannen track.

Wat duidelijk naar voren komt is dat Jonathan Wilson een brede muzieksmaak heeft en nog niet echt een vaste sound heeft weten te creëren. Dit zorgt er wel voor dat het album zeker niet gaat vervelen en telkens opnieuw voor verassingen zorgt. Een sterke 3e plaat van Jonathan met een intense luisterervaring die goed past bij de periode van het jaar.

4/5

Afkomstig van platendraaier