menu

Jonathan Wilson - Fanfare (2013)

mijn stem
3,97 (216)
216 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Bella Union

  1. Fanfare (7:05)
  2. Dear Friend (7:18)
  3. Her Hair Is Growing Long (4:52)
  4. Love to Love (4:09)
  5. Future Vision (5:54)
  6. Moses Pain (6:38)
  7. Cecil Taylor (6:30)
  8. Illumination (6:38)
  9. Desert Trip (4:26)
  10. Fazon (5:38)
  11. New Mexico (6:40)
  12. Lovestrong (6:31)
  13. All the Way Down * (5:54)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 1:12:19 (1:18:13)
zoeken in:
avatar van Tony
4,0
devel-hunt schreef:
Maar ik ben de domste niet, dus heb ik me laten overtuigen deze een kans te geven. Word vervolgd.

Dat gaat wel snel bij jou zeg. Ben je altijd zo makkelijk te porren?

avatar van devel-hunt
Tony schreef:
(quote)

Dat gaat wel snel bij jou zeg. Ben je altijd zo makkelijk te porren?

Ja zeker, ik please graag

avatar van BenZet
4,5
Weer een erg goed geslaagde plaat. Er mag van mij veel meer van dit soort muzikanten opstaan. Hoor veel invloeden van CSNY, beetje the Band en dat soort materiaal. Minder Pink Floyd invloeden, dat vond ik bij Gentle Spirit weer wat meer aanwezig. Ik ben benieuwd hoe hij het live gaat vertolken, vaak wordt eea wat ruiger neer gezet. Ook wel erg lekker.

avatar van BenZet
4,5
Overigens hoor ik ook invloeden van Dennis Wilson al met al fijne muzikanten

avatar van The Cat woman
3,0
Een van de mooiste platen van 2013' tot nu toe dan .

avatar van Fluvver
3,5
Verassing van het jaar dit album. Waarschijnlijk twee Wilsons in mijn top 10 2013.

Productie van deze CD is erg goed. Wat klinken alle instrumenten mooi, de balans is perfect, het spat ervan af!

De muziek zelf is op sommige momenten wat mij betreft iets te langdradig. Het is ook niet mijn gerne en dan is 13 nummers met 78 min. een lange zit. Nummer 8,9 pakken mij niet en vormen voor mij een dip in het album.

Ik geef het nog wat tijd, stem kan nog een 0,5 omhoog of omlaag.

avatar van Ducoz
4,0
En dan toch maar 3,5? Of is de lijst aan topplaten zo klein dat een albumn met 3,5 kans maakt op een plek in je top 10? (Of je bent heel kritisch! )

avatar van Fluvver
3,5
Dit jaar heb ik, denk ik, 13 albums beluisterd.

3,5 is voor mij doen al goed. 4,5 tot 5 sterren zijn echt albums die door de jaren meegaan en waar eigenlijk alleen maar meesterwerken opstaan. Ik heb ook maar drie albums met vijf sterren.

Aan de andere kant vindt ik het juist raar hoe snel mensen hier 5 sterren geven, maar dan wel slechte punten kunnen opnoemen. Dan is een album toch niet vijf sterren waard?

avatar van Don Broccoli
2,5
Eens met Fluvver, maar dat is een beetje Mume-eigen. Op bijvoorbeeld Rateyourmusic is men een stuk kritischer. Hier scoort Elbow bijvoorbeeld belachelijk goed. Beetje papegaai-gedrag.

avatar van musician
4,5
Don Broccoli schreef:
Eens met Fluvver, maar dat is een beetje Mume-eigen. Op bijvoorbeeld Rateyourmusic is men een stuk kritischer. Hier scoort Elbow bijvoorbeeld belachelijk goed. Beetje papegaai-gedrag
.
Een beetje een rare reactie, zou ik zeggen.

Ga je nu beweren dat we (bijna 100 stemmen) niet goed kritisch kunnen oordelen en ga je onze stemmen bestempelen als papegaai gedrag?
Alleen omdat het stemgemiddelde je blijkbaar niet uitkomt?

Ga je zelf standaard altijd mee met Rate Your Music? Want dan kun je je eigen bevindingen wel aan de kant schuiven.
Het is eigenlijk een reactie die hier niet kan. En het dan ook nog eens Mume-eigen noemen.

Ik zou overigens niet weten, waarom wij anders zijn dan Rate Your Music. De wet van de grote getallen geeft hier over het algemeen een vrij betrouwbaar gemiddelde.

Sippen over de deelnemers die hebben gestemd is nooit terecht.

5,0
Ik ben het eens met musician. RateYourMusic heeft bovendien een mondiaal gebruikersbestand, terwijl (neem ik aan) dat van MusicMeter de Benelux betreft,
Die vier sterren voor Fanfare zijn welverdiende sterren en zeker niet aangedikt. Als je op RateYourMusic bij de artiestenpagina kijkt, dan staat er ook in welke landen Jonathan Wilson populair is (op basis van beoordelingen van de releases). Zes landen staan aangegeven, waaronder als eerste (!) Nederland. Zegt veel, toch?

Overigens is 'Fanfare' een traktatie. 2013 kwam (naar mijn mening) enigzins stroef op gang. Toch zijn er nu al genoeg albums om een imposante top 10 samen te stellen. Met een eervolle plaats voor dit tweede album van Jonathan Wilson. De 4 sterren zijn volledig terecht.

avatar van Tony
4,0
Altijd mooi om te lezen hoe mensen het stemgedrag van anderen veroordelen, terwijl ze geen idee hebben hoe anderen stemmen en hun commentaar dus alleen een afspiegeling van hun eigen stemgedrag kan zijn. Kijk maar eens hoe Don B. vaak 5,0 sterren geeft aan albums die op mume gemiddeld 4,00+ scoren en vaak 3,5 sterren geeft aan albums die varieren van 3,20 tot 3,80. Met een neiging om iets onder het gemiddelde te gaan zitten, want ja, Don B. is natuurlijk wel een kritische luisteraar. Typisch.

Fanfare is een mooi album, waarvoor ik geneigd ben 0,5 meer te geven, maar dan zit ik precies op het gemiddelde. Doe ik dus niet, stel je voor dat jullie denken dat ik een papegaai ben.

avatar van Lura
4,5
Tony schreef:

Fanfare is een mooi album, waarvoor ik geneigd ben 0,5 meer te geven, maar dan zit ik precies op het gemiddelde. Doe ik dus niet, stel je voor dat jullie denken dat ik een papegaai ben.


Helemaal me je eens, Tony. Laat je in je stemgedrag door niemand beïnvloeden. Papegaaien hebben we genoeg op MusicMeter.

avatar van Tony
4,0
En kuddedieren die allemaal dezelfde albums luisteren en niet de moeite nemen eens naar 'andere muziek' te luisteren, maar die discussie ben je al ergens anders aan het voeren, geloof ik.

avatar van ArnoldusK
3,5
Moeilijk te beoordelen, luister de plaat nu al 1 week ongeveer iedere dag maar de plaat krijgt geen hogere beoordeling dan een 3,5, terwijl ik wel volledig 'snap' waarom het meer zou moeten zijn.
Beetje hetzelfde als met Patrick Watson bv. Je moet geduld hebben om het geheel te waarderen.
Echter, Wilson is me ook iets wispelturiger dan Watson; de verschillen (in stijl en kwaliteit) tussen sommige nummers is vrij groot in mijn optiek. Cecil Taylor, Dear Friend, Illumination en Fazon zijn prachtplaten, maar de rest scoort vaak maar nip een voldoende.
Voor nu dus 3,5, maar ik zal 'm hier en daar blijven beluisteren. In ieder geval een interessante vent !

avatar van Lura
4,5
Tony schreef:
En kuddedieren die allemaal dezelfde albums luisteren en niet de moeite nemen eens naar 'andere muziek' te luisteren, maar die discussie ben je al ergens anders aan het voeren, geloof ik.


Ha, ha, klopt. Maar het heeft geen enkel nut, Tony.

avatar van Tony
4,0
Allejezus, wat is dit goed.... Voorlopig even 0,5 erbij, dan maar een papegaai, maar waar gaat dit heen? Plaat van het jaar?

avatar van HugovdBos
4,0
Het derde album van Jonathan Wilson is er één met meerdere gezichten. Er kan in ieder geval gezegd worden dat het geen 2e “Gentle Spirit” (zijn voorgaande album) is geworden. Er zijn vele invloeden van andere bekende muzikanten te ontdekken op het album. Gedeeltelijk komt dit door de samenwerkingen met onder andere David Crosby, Graham Nash en Jackson Browne. De plaat staat vol met nummers van gemiddeld zo’n 6 minuten waar vooral zijn gitaarwerk goed te horen is.

Opener Fanfare begint al sterk en er zijn invloeden van Pink Floyd te horen. Lekker melodieus en het nummer ligt fijn in het gehoor. Het 2e nummer van de plaat genaamd Dear Friend begint rustig en dromerig maar neemt daarna in kracht toe door een sterke gitaarsolo. De stem van Jonathan Wilson wisselt een beetje per nummer, soms lijkt zijn stem op John Lennon dan weer op Neil Young. Her Hair Is Growing Long is opnieuw een dromerig en zweverig nummer, Jonathan laat zich van veel kanten zien op de plaat. Love to Love lijkt vooral een gooi te doen om als pophit te dienen. Niet heel erg sterk en het nummer valt een beetje uit de toon met de rest van de plaat. Future Vision lijkt een intro te hebben die zo van Pink Floyd zou kunnen zijn, lichtelijk psychedelisch en halverwege opeens met een jam erin. Het nummer wisselt sterk in melodie en gaat daarom ook zeker niet vervelen. Moses Pain klinkt heel bekend en dat zal voor een gedeelte wel aan de samenwerking met Jackson Browne, Graham Nash en J. Tillman liggen. Een heerlijk nummer waarin een 70s sfeertje wordt opgebouwd. Het vervolg Cecil Taylor klinkt als een nummer van Crosby, Stills, Nash & Young en laat dat nou geen toeval zijn omdat hij op dit nummet met David Crosby en Graham Nash samenwerkt. Jonathan Wilson is een grote fan van Neil Young en dat is merken aan het nummer Illumination. Deze track lijkt nog het meest op een rip-off van Danger Bird van Neil Young. Hij geeft in ieder geval aan dat hij het wat stevigere werk zeker niet links laat liggen. Ondanks dat de invloed van Neil Young goed is te horen mag ik het nummer wel door de sterke gitaarwerk. Desert Trip en Fazon zijn twee rustige songs waar ook nog verschillende blaasinstrumenten op te horen zijn. De plaat wisselt elk nummer zo ongeveer van stijl zodat het niet echt een geheel lijkt te volgen. De laatste nummers van de plaat liggen dan wel weer meer op één lijn, rustig qua uitstraling met af en toe wat elektrisch gitaargeluid tussendoor. Lovestrong begint rustig ondersteunt door de piano waarna het overgaat in een soort Pink Floyd track, daarna volgt een jammend gedeelte waarna via de Pink Floyd sound weer terug wordt gegaan naar de piano. Veel afwisseling is er zeker te vinden waardoor je wel betrokken blijft bij de songs. All the Way Down is als afsluiter weer een dromerige en ontspannen track.

Wat duidelijk naar voren komt is dat Jonathan Wilson een brede muzieksmaak heeft en nog niet echt een vaste sound heeft weten te creëren. Dit zorgt er wel voor dat het album zeker niet gaat vervelen en telkens opnieuw voor verassingen zorgt. Een sterke 3e plaat van Jonathan met een intense luisterervaring die goed past bij de periode van het jaar.

4/5

Afkomstig van platendraaier

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Ik vind juist dat hij in vergelijking met Gentle Spirit de gitaar wat te veel uit de spotlight heeft gehaald. Er staan wel genoeg fraaie akoestische gitaarstukken op, maar iets meer stevigheid en gitaarsolo's had ik wel toegejuicht. 'Dear Friend' vind ik dan ook veruit het beste nummer.

Wilson wilde, denk ik, ruimte maken voor de piano en de nadruk wat meer op de composities leggen dan op Gentle Spirit, maar volgens mij had dat ook wel hand in hand met zijn Telecaster kunnen gaan.

avatar van HugovdBos
4,0
Inderdaad zijn er ook heel wat rustige nummers op te vinden waar de piano onder andere mooi in naar voren komt, daarnaast ook een paar stevige tracks. Vooral de afwisseling is opvallend op het album, in een aantal nummers zitten zelfs verschillende muziekstijlen verwerkt.

avatar van reejman
4,0
Interessante afwisselende plaat. Openingsnummer is doordrenkt met Pink Floyd, maar hoor ook Kurt Vile in andere nummers terug. Volgens mij heeft hij die fluit, die je bijvoorbeeld hoort op New Mexico, geleend van zijn naamgenoot Steven Wilson op TRTRTSAOS.

4,0
Stijn_Slayer schreef:
Ik vind juist dat hij in vergelijking met Gentle Spirit de gitaar wat te veel uit de spotlight heeft gehaald. Er staan wel genoeg fraaie akoestische gitaarstukken op, maar iets meer stevigheid en gitaarsolo's had ik wel toegejuicht. 'Dear Friend' vind ik dan ook veruit het beste nummer.

Wilson wilde, denk ik, ruimte maken voor de piano en de nadruk wat meer op de composities leggen dan op Gentle Spirit, maar volgens mij had dat ook wel hand in hand met zijn Telecaster kunnen gaan.


Ik heb tot nu toe een beetje gewenningsproblemen met Fanfare om de redenen die jij noemt. Ik was groot fan van het geluid van Gentle Spirit, een fenomenale plaat wat mij betreft, en was bij het horen van Dear Friend helemaal in mijn nopjes. De rest van de plaat bleek toch grotendeels een andere kant op te willen. Of beter, allerlei richtingen in. Ik hoor best de kwaliteit van Wilson, maar als volledige plaat is het een beetje onwennig allemaal. Misschien komt het nog. Misschien dat hij me live kan overtuigen in Rotown over een paar weken. Daar kijk ik wel enorm naar uit.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Ja, ik had verwacht dat Fanfare de beste plaat van het jaar zou worden. Dat bleek niet het geval. Om die reden overheerst er bij mij teleurstelling. Het is wel een goed album, maar er staan ook een aantal skippers op. Was deze voor Gentle Spirit uitgekomen, had ik er een ander gevoel aan overgehouden.

5,0
Ik heb in het verleden ook een aantal keer een dergelijke teleurstelling moeten ondervinden. Je kijkt ontzettend uit naar een release, koopt hem waarschijnlijk blind en dan volgt een afknapper. Tegenwoordig schaf ik niets meer zomaar aan, alvorens te hebben te hebben geproefd of de muziek voldoet. Wellicht dat Jonathan Wilson de volgende keer met een plaat komt die bij jou wel (weer) raak is. Wilson gaat namelijk nog zeker door met het maken van platen.

Voor mij daarentegen is en blijft 'Fanfare' een revelatie. Een unieke collectie boeiende songs, gemaakt met liefde voor de muziek. Puur. Zie alleen al de hoes.
Mooi dat in deze roerige tijden verlichting kan worden gegeven door een release al deze.

avatar van Madjack71
Mee eens met Stijn. Op zichzelf staand een goede plaat. Desondanks heeft het bij mij niet diezelfde overdondering als bij Gentle Spirit. Bij Gentle Spirit voelde de speelduur geenszins een belemmering, bij dit Fanfare heb ik niet direct het gevoel om het in zijn geheel in een keer te draaien. Daarnaast vind ik de productie ietsjes tegenvallen van zo'n perfectionist. Edoch, heb wel veel zin in het optreden in de Effenaar over een paar weken.

avatar van sj0n88
4,0
Wat een mooi gevarieerd album is dit zeg. De invloeden die hier genoemd worden zijn duidelijk hoorbaar op dit album. Aan het begin van Illumination heb ik steeds weer het gevoel dat er een nummer van Neil Young begint. De eerste helft van dit album is wat mij betreft een aaneenschakeling van hoogtepunten. Met als uitschieters: Dear Friend, Her Hair Is Growing Long, en Moses pain. Tijdens de laatste paar nummers verslapt mijn aandacht helaas een beetje.

Dit album is overigens mijn eerste kennismaking met Jonathan Wilson. Als ik dan hierboven lees dat met de voorkennis van het vorige album, dit album een beetje tegenvalt, dan heb ik nog een aangename kennismaking voor de boeg. Ik ga me dus maar snel over Gentle Spirit buigen

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Er begint dan ook een nummer van Neil Young: YouTube - Neil Young - Danger Bird

tuktak
Berichten verplaatst naar Jonathan Wilson

avatar van Corporal Clegg
3,5
Alleen diegene die Pink Floyd nauwelijks kennen horen hier wat door van deze Britse band. (Niet alles wat een beetje naar de psychedelische symphrock ruikt is Pink Floyd) Het mooist is dit album als het idd meer de kant van Neil Young op gaat. Juist het simpel houden is vaak de kunst. De meer country-rock achtige nummers zijn heel geslaagd, hoewel ik moet erkennnen dat de het titelnummer ook zeer mooi is. Al met al zeker één van de mooiste albums van dit jaar, dat zeker op nummer één had kunnen staan als het evenwichtiger was geweest.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
'Lovestrong' citeert bijna letterlijk 'Echoes'. Ben het er wel mee eens dat Pink Floyd hier niet zo duidelijk aanwezig is, maar op de voorganger is dat wel anders.

Vind country-rock (Parsons, Burrito Brothers, Dillard & Clark) niet echt een goede omschrijving. Eerder folk-rock.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:09 uur

geplaatst: vandaag om 13:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.