Jonathan Wilson - Fanfare (2013)

Dat doe ik dus nooit. Bij mij is muziek een vrijwillige bezigheid.

ik vergelijk muziek als wijn ik dacht nooit dat ik van folk ging houden wie 20 jaar geleden
tegen mij zei dat ik folk goed ging vinden op mijn leeftijd die zou ik voor gek
verslijten maar dear friend daar zit alles in voor de perfecte plaat
een juweel

Wijsheid komt met de jaren

En misschien de buurman van jouw muziek

Bij mij ook En meestal is de muziek die je kiest afhankelijk van je gevoel en stemming op dat moment. Maar soms komt het voor dat je voorneemt naar iets nieuws te luisteren - bijvoorbeeld na een tip van een vriend, die je voor de zoveelste keer vraagt of je dat al gehoord hebt - en dat het niet helemaal goed overkomt. Luister je vervolgens een tweede keer, dan kan het afhankelijk van je stemming die tweede keer ineens wél overtuigen. Dat is eigenlijk wat ik wilde zeggen.

Daar kijk ik eigenlijk best van op!

Volledig mee eens. Sterker nog. Anders was Jeff Buckley met Grace nooit op de 2e plek in mijn top tien terechtgekomen. Is nu zo'n tien jaar geleden dat iemand mij aanspoorde dat album te luisteren. Toen ik het afserveerde bleef hij maar pushen. Hem uiteindelijk érg danbaar dat ik die parel te pakken heb gekregen. En 'Grace' heeft vervolgens weer deuren geopend naar andere artiesten/ bands. Momenteel eenzelfde ervaring met 'The National'. Kon ik 2 jaar geleden echt helemaal niets mee, terwijl ik wel braaf alle albums heb geluisterd. Pas dit jaar - naar aanleiding van hun recente 'Trouble Will Find Me' (die ik wel direct leuk vond) - terug gaan luisteren en 'The National' is nu op weg om een van mijn meest favoriete bands te worden. Maar goed, dan moet je soms dus door muziek heen die je aanvankelijk niet/ of minder kon waarderen. Buiten je eigen comfortzone luisteren vind ik dan ook absoluut geen zonde-tijd, omdat het vaak ook hele mooie dingen kan opleveren..

Nee, On the beach is beter. Harvest is fantastisch maar ook weer niet representatief voor het oeuvre. Trouwens Jonathan Wilson heeft een topalbum gemaakt, wat klinkt die piano fantastisch!

Gentle Spirit de voorganger van Fanfare was een echt verrassend album van een toen voor mij onbekende artiest. Breed uitgesponnen nummers die de mosterd uit meerdere decennia haalde en multi-instrumentalist en producer Wilson deed er iets heel moois mee.
Dit Fanfare blind gekocht en alvast kaartjes gehaald voor zijn concert in de Effenaar. Nu na een paar keer geluisterd te hebben, roept het niet direct de verwondering op wat bij Gentle Spirit wel het geval was. Opener Fanfare is een dijk van een nummer waarin Wilson alle registers open trekt en zowat alle instrumenten onder handen neemt. De toevoeging en samenwerking met David Crosby & Graham Nash o.a. is voor mij van een positieve waarde en doet de tijd herleven van hun gloriejaren. Vooral bij Cecil Taylor en Moses Pain komt het geluid uit die tijd en samenzang mooi bijeen. Over het geheel heeft dit album een mooi breed geluid en is het er aan af te horen dat er aandacht voor is geweest, de arrangementen, productie komen warm en vol de speakers uit. Wel vind ik het jammer dat er zo nodig een blauwe kleur aan het vinyl moest worden toegevoegd. Her en der is te zien dat de verf zich niet goed verdeeld heeft en ik geloof ook niet dat e.e.a. een meerwaarde geeft aan het geluid, ik denk juist het tegenovergestelde. Op vinyl is dit een dubbel album en zo luisterd het ook wel een beetje Van Fanfare tot aan Moses Pain lijkt de sfeer meer Floydiaans en vanaf Cecil Taylor tot All the Way Down komen de Americana roots wat meer naar voren. Een nummer als Love to Love zou op menig album niet misstaan hebben, maar is een ietwat vreemde eend in de bijt op dit Fanfare en haalt enigszins de sfeer er wat uit. Los dat het an sich een vlot nummer is om te horen. Ben benieuwd hoe het straks live gaat klinken. I.i.g. een goede plaat, maar iets minder betoverend.

Instrumentaal allemaal heel knap, maar deze jongen moet gewoon lekker andere artiesten helpen bij hun albums. Fanfare ontbeert bijna iedere vorm van spanning en de liedjes blijven niet hangen. Met alleen goede muzikanten en een dito productie, heb je nog geen topalbum.

Ik loop ze anders wel de hele dag te zingen . Trouwens, sinds wanneer moeten liedjes blijven hangen. Ik ben al blij dat ik Fanfare op kan zetten als ik thuis kom zodat die radio 3 hitjes uit mijn kop verdwijnen.

helemaal mee eens steve

Is dat een vereiste voor een goed album, dat je de nummers moet kunnen meezingen? Dat je Fanfare eigenlijk ook in de karaoke versie moet hebben en dat je dan je eigen vocalen kunt doen in plaats van Jonathan Wilson?

Liever niet. De melodieën die Wilson biedt herken ik na verloop van tijd bij elke keer dat ik het album speel steeds beter en dat is goed zo. De verhouding instrumentaal/vocaal valt in zijn geval in het voordeel van het instrumentale uit, dus meezingen is sowieso al ingewikkeld genoeg.

Nee, mooie klanken, goede composities daar draait het bij mij om. Trouwens, de tijd dat ik teksten uit mijn hoofd leer van artiesten ligt ook al geruime tijd achter mij, niet in de laatste plaats vanwege het ontbreken van enig nut.

Waarom luister je dan naar die shitzooi op radio 3?

Mijn voorkeur gaat daar wel naar uit. Liedjes die na verloop niet meer uit je kop te branden zijn. Ben met dat soort muziek opgegroeid. Maar ik hou ook hiervan.

Nee, maar de insteek was ook dat de liedjes niet blijven hangen en da's wel een vereiste in mijn boek.

Ach, Sommige mensen in mijn omgeving (de meerderheid trouwens) hebben dit liever opstaan dan de muziek keuze van ondergetekenede

Misschien eens wijzen op het bestaan van andere muziek, dan die hun mooi vinden. Trouwens vrij asociaal om alleen maar naar radio 3 te moeten luisteren.

Parels voor de zwijnen, dus waarom zou je? Lekker voor jezelf houden die Jonathan Wilson.

Met dank aan Musicmeter weet ik nu dat ik al eens eerder een album van Jonathan Wilson heb geluisterd, namelijk Gentle Spirit uit 2011. Die beoordeelde ik overigens met een 4.0, een zeer behoorlijke score dus. En nu is er een nieuwe: Fanfare. Wat voor een muziek deze man maakt? Tsja, ondanks dat ik het vorige album dus (blijkbaar) behoorlijk goed vond, kan ik me echt niet meer herinneren hoe het klonk. Vaak al niet echt een goed voorteken…

Maar op fanfare staat dus folk-muziek, maar dan met een dosis psychedelica. De stem van Jonathan Wilson is lekker loom, waardoor het een hele ontspannen sfeer heeft. Ik mis wel de afwisseling binnen de nummers en binnen het hele album. Het is wel prima, maar het kabbelt allemaal een beetje voort. Dit in combinatie met het feit dat het album maar liefst 78 minuten duurt, maakt het een lange zit, te lang misschien wel. Af en toe wordt ik wel meer naar de muziek toe gezogen door een tof stukje of een leuke overgang, maar dit gebeurd te weinig. Voor mijn gevoel zit je 78 minuten te luisteren voor misschien 10 minuten aan toffe stukken die echt interessant zijn.

Gentle Spirit kwam tot een score van 4.0, maar werd daarna eigenlijk nooit meer gedraaid bij mij thuis. Ik denk dat dit album hetzelfde lot staat te wachten, maar dan met een lagere score. Allemaal wel aardig, maar het album is te lang voor me en niet bijzonder genoeg.

Overgenomen van mijn blog

Ik begrijp aan de ene kant de hoge waardering wel. Ik kan me voorstellen dat het voor sommigen een verademing is om te merken dat er anno 2013 nog artiesten zijn die instrumentaal zo goed zijn. De liedjes zijn evenwel redelijk gezichtsloos en saai.

Ik zie nu ineens dat het gemiddelde na 79 stemmen op 4,0 staat. Dat is echt bijzonder hoog! Gelukkig vindt goede muziek nog steeds een luisterend oor

Maar helaas vind op MusicMeter ook heel veel goede nieuwe muziek geen gehoor.

@ Don Broccoli: de muziek is wat mij betreft juist heel kleurrijk. De warmte spat er vanaf en Jonathan Wilson's manier van spelen laat de instrumenten wel erg goed tot zijn recht komen. Ik krijg kippenvel van een nummer als 'Her Hair Is Growing Long'. Het eindigt met met een orkaan van geluiden waarbij je duidelijk hoort dat het met liefde voor de muziek is gemaakt. Hij kiest bewust voor analoge opnametechnieken en weet dit te onderbouwen. Het is ook dan ook onder andere de reden waarom alom geliefde 70s platen zo'n goede sound hebben.

Gentle Spirit heb ik gekocht omdat de band optrad in het voorprogramma van Tom Petty. Wilson en zijn band waren goed op dreef.
Toch ben ik niet nieuwsgierig naar hun nieuwe cd. Gentle Spirit is goed maar ook ontzettend saai en langdradig, gaat naar een paar keer ontzettend vervelen. Ik verwacht van Fanfare meer van hetzelfde.

Maar is het ook zo? Als je niet luistert weet je het niet.

Dat is een domme aanname, Devel.
Dit album is juist zo divers dat de lijn lichtelijk ontbreekt, al maakt dat het niet minder goed.
De speelduur kan een afschrikker zijn, maar het je dat vooral niet doen.
Ik denk dat je deze goed, of beter, kan waarderen, Devel.

Eerder deze week luisterde ik (voor de tweede keer) naar Gentle Spirit. Hoewel ik de klasse hoor en het album best waardeer, is de echte 'klik' afwezig. De klik die ik met Fanfare wél onmiddellijk voelde. Dat zegt toch iets. Fanfare is wat gelaagder en warmer, er gebeurt wat meer op de achtergrond. Het is ook wat introverter, als je de twee 'Dylan'-songs even wegdenkt helemaal. Ik voel nog steeds dezelfde magie, waardoor ik nu verplicht bent om Fanfare weer tot het einde te luisteren.

Die vijf sterren van mij zijn dus terecht gegeven.

Zal best een domme aanname zijn. Maar als een debuut album mij toch wat doet gapen heb ik weinig zin om me in hun tweede cd te verdiepen. Geen interesse misschien.
Hoewel ik het natuurlijk helemaal mis kan hebben neem ik dan aan dat ook de tweede cd mij geen extase zal opleveren.
Maar ik ben de domste niet, dus heb ik me laten overtuigen deze een kans te geven. Word vervolgd.

Laat je verbazen, zou ik zeggen

Vind ik ook.

"Gapen" vind ik dan weer niet van toepassing bij Fanfare.
Het is intrigrerend, ook in rustigere momenten, en zeker niet saai.