Jonathan Wilson - Fanfare (2013)

Het is weer zo'n lange plaat, gaaf. Hier ben ik zeer benieuwd naar, Dear Friend is prachtig.

Ja, dit is mooi nieuws! Gentle Spirit blijft een geweldig album, ik ben erg benieuwd

Hier kijk ik echt naar uit. Jonathan Wilson is de beste muzikant van dit moment. 'Dear Friend' klinkt alvast heerlijk. Wilson grijpt wel weer terug op Neil Young (deed hij eerder al met 'Canyon in the Rain', 'Carousel' en 'Illuminations'). Nu leent hij 'Down by the River', al is dat ook één van de meest geschikte nummers om op te jammen. 'Lovestrong' is live ook altijd een hoogtepunt.

'Love to Love' is wel wat poppy en luchtig, maar lang niet slecht. 'Moses Pain' is wat meer Dylanesque.

Hoge verwachtingen van deze meneer. Zijn vorige plaat belandde al vrij snel in mijn top 10. Kijken of hij in de buurt kan komen. De 2/3 nummers die al te beluisteren zijn klinken meer dan prima! Het lijk wat meer 'down to earth' te worden.

Daar sluit ik mij helemaal aan. Dit is wel een album om echt naar uit te kijken. En inderdaad: Dear Friend is om door een ringetje te halen!

Love to love is de nieuwe single, het klinkt gewoon als een sterke westcoast song. Ergens doet het me ook aan Bob Dylan denken.

Mij pest hij daar niet mee, maar het is sterk verschillend van Dear Friend.

Jonathan Wilson - Love to love

Diverse recensies al over dit album gelezen en allemaal erg positief. Het maakt me alleen maar nog nieuwsgieriger.

'Fanfare' is één van de releases waar ik erg naar uit kijk. 'Gentle Spirit' klonk zeker niet onaardig, echter de klik ontbrak. Wellicht dat ik het wederom een kans moet geven.

'Dear Friend' is boeiend en uitgesponnen. Ik ben erg fan van artiesten die níet alleen kiezen voor de drie minuten, maar de 5,6,7 minuten ook omarmen. De plaat is opgenomen in Echo Park, Los Angeles. Een werkelijk schitterende en inspirerende omgeving (zoek het maar eens op). Als dan ook nog eens David Crosby en Graham nash te horen zijn.... Alle ingrediënten lijken dus aanwezig te zijn.

Mooi! Dadelijk gelijk maar eens gaan beluisteren, ik ben erg benieuwd.

Die ga ik vanavond ook eens draaien, Fanfare is toch wel één van de releases waar ik de komende tijd het meest naar uitgekeken heb.

Mijn eerste bevindingen. Stemmen is er voorlopig nog niet bij. Dit is echt zo'n album dat je niet na één keer beluisteren al kunt doorgronden.

Fanfare is een stuk complexer dan Gentle Spirit en het zal me nog wel een aantal luisterbeurten kosten om tot een definitief oordeel te komen. Op het eerste gehoor vind ik dat er aanvankelijk niet echt sprake is van vloeiende, kloppende composities. En net als op zijn vorige twee albums lijkt Wilson alles wat hij geschreven heeft op het album te zetten. Zonde, want een klein aantal nummers haalt daardoor het niveau van het geheel omlaag.

Vroeg op het album blijkt dat al. ‘Her Hair Is Growing Long’ is een David Crosby-achtig gitaarstuk (‘you want to knoooow?’), maar het loopt niet echt lekker. Het klinkt alsof Wilson nog aan het schrijven is, terwijl het nummer al wordt opgenomen. Er zit heel erg weinig samenhang in. Ik zou het in deze staat niet durven uitbrengen.

Het openingsnummer heeft dat ook een beetje. Ambitieus om met al die verschillende overgangen te werken, maar dat moet niet betekenen dat er ineens zwakke stukken in anders prima liedjes worden geplaatst. Gelukkig slaagt hij er op de rest van het album wel in en sta ik af en toe zelfs versteld hoe een nummer van A naar B (of C, D en E) is gekomen.

Zoals het uitstekende ‘Dear Friend’. Jonathan Wilson is op zijn best als hij precies tussen Neil Young en Pink Floyd in gaat zitten. Als hij er dan ook nog een scheutje Grateful Dead doorheen mixt, kan hij bij mij helemaal niets meer fout doen. ‘Lovestrong’ deed het live om dezelfde reden ook al erg goed, al is het dan iets steviger en dat doet het nummer goed.

Deze meer psychedelische nummers bevallen mij ook het beste. Bij deze dan ook een persoonlijk bericht aan Jonathan Wilson: maak een heel album met dit soort nummers en ik zet het onmiddellijk in mijn top 10. Het merendeel van Fanfare is wat minder psych en zweverig. Zoals ‘Love to Love’, een nogal repetitief, cliché popliedje waar Wilson eigenlijk te veel talent voor heeft. Het werkt wel aanstekelijk, maar laten we alsjeblieft hopen dat dit niet de blikvanger wordt.

Een ander opvallend verschil t.o.v. de voorganger is dat de gitaar wat verder naar de achtergrond is verdwenen. De toetsen, strijkers en arrangementen als geheel worden nu meer naar voren geschoven. Vandaar dat in een andere recensie al werd gesproken over ‘minisymfonieën’ in plaats van liedjes. Sommige nummers zouden echter best iets harder mogen klinken. Bovenstaande heeft ook tot gevolg dat ik eigenlijk weinig dreiging, spanning en donkere ondertonen zoals in ‘Valley of the Silver Moon’ en ‘Natural Rhapsody’ aantref.

De echo’s van eerder werk blijven natuurlijk wel aanwezig. ‘Future Vision’ lijkt een beetje op een opgewekte versie van ‘Gentle Spirit’, met harmonieën die aanvankelijk doen denken aan Fleet Foxes. De harmoniezang speelt op Fanfare een grotere rol dan voorheen en dat maakt voor mij gelukkig veel goed. Halverwege neemt het lied ineens een verrassende wending. Hier werken die onverwachte overgangen wel goed en het heeft een lekker psychedelisch tintje.

‘Moses Pain’ is, zoals ik eerder al zei, een Dylanesque nummer. Live klonk het folkier. Hier lijkt het meer op Bob Dylan met The Band plus Ry Cooder op slide. Dat is wel een verbetering: live wist het me na een tijdje niet echt meer te boeien. Nu is het arrangement veel rijker en biedt het meer afwisseling.

‘Cecil Taylor’ is vervolgens met Crosby & Nash. Het lijkt zelfs speciaal voor hun geschreven; het zou niet uit de toon vallen op hun laatste album. Wilsons gitaarspel lijkt hier bovendien enigszins beïnvloedt door dat van Stephen Stills. Alsof dat nog niet genoeg was, denk je op het einde ineens dat je naar If I Could Only Remember My Name zit te luisteren. Ook ‘New Mexico’ had met wat fantasie op dat album kunnen staan (totdat Wilson halverwege precies tussen The Doors en America (of Little River Band) in gaat zitten).

Om het CSNY-blokje compleet te maken, krijg je meteen daarna Wilsons ‘Danger Bird’ rip-off van Neil Young. Alsof hij nog niet genoeg werk van Neil Young bijna letterlijk heeft overgenomen. ‘Illuminations’ is schaamteloos jatwerk in elk opzicht: de gitaarsound, de melodie, de leads én de compositie. Cover het origineel dan gewoon, want deze komt nowhere near en is nog vreselijk eentonig ook. Dit kan echt niet. Wie hier op gaat stemmen, krijgt het met mij aan de stok. Jullie zijn vast gewaarschuwd.

Kennelijk is Wilson ook opnieuw de woestijn ingegaan en heeft hij hier wederom inspiratie gevonden. Deze keer geen loepzuivere leadgitaar in de hoofdrol, maar een mooi rootsy nummer met fraaie harmoniezang.

Ten slotte slaat hij op ‘Fazon’ nieuwe wegen in. Dit soort light-jazz, of salonjazz, past echter niet goed bij Wilson. Typisch zo’n nummer dat hij beter achterwege had kunnen laten, samen met ‘Illuminations’, ‘Her Hair Is Growing Long’ en ‘Love to Love’. ‘All the Way Down’ is ook wel een beetje een tamme, eentonige afsluiter. Kijken naar Gentle Spirit heb je met ‘Valley of the Silver Moon’ echt een knallend einde. Nu dooft het vuurtje langzaam uit.

Fanfare is verder fraai opgenomen en geproduceerd: alles analoog, zoals het hoort. In dat opzicht is het wellicht nog een tikkeltje beter dan Gentle Spirit. Jonathan Wilson is hier ambitieus te werk gegaan, heeft duidelijk geprobeerd zichzelf te pushen tot complexere composities en heeft geen herhalingsoefening willen uitvoeren. Dat valt te prijzen, al had hij wel een succesformule in handen. Ik merk wel, nu ik Gentle Spirit meteen na afloop van Fanfare aanzet, dat ik met die plaat een veel sterkere binding heb. Dat is echt één van mijn lievelingsalbums; of ik dat ook van Fanfare kan zeggen, moet de tijd uitwijzen. Op dit moment overheerst er een lichte teleurstelling en zijn mijn verwachtingen niet helemaal waargemaakt. Let wel dat ik uitging van minstens 4,5*.

Net voor de eerste keer beluisterd en het is me erg goed te bevallen. Het is te prijzen dat Wilson niet voor een tweede Gentle Spirit is gegaan, iets wat ik ook zeker niet erg had gevonden. De composities zijn complexer en het album is gevarieerder als geheel. De invloeden zijn goed te horen (CSNY, Pink Floyd, Mahavishnu Orchestra, The Beatles, Neil Young & Crazy Horse) maar toch heeft Jonathan Wilson een fris geluid, moderne retro. Dit is wel een plaat die meer tijd nodig heeft dan Gentle Spirit. Hij gaat sowieso aangeschaft worden.

Ligt het nou aan mijn laptop of is het album er weer afgehaald? Ik krijg in ieder geval een foutmelding van SoundCloud

Nee, hij is er ineens afgehaald.

Waarschijnlijk zal hij weer snel opnieuw worden geplaatst.

Nu op 3 voor 12's luisterpaal!

Het titelnummer doet me overigens een beetje denken aan Jack Nitzsche: Jack Nitzsche - Chopin '66 (1966), Jack Nitzsche - St. Giles Cripplegate (1972) & Jack Nitzsche - One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)

Ik denk dat het 4* wordt bij mij. Gentle Spirit was wat duidelijker één geheel. Fanfare is afwisselender, maar voor de flow van het album is het misschien net wat te afwisselend. Plus er staan een paar skippers op.

Hé Stijn, verrassend dat je van klassiek houdt! De preluudes van Chopin behoren al sinds jaar en dag al tot mijn favoriete klassieke muziek. En dan vooral in de uitvoering van Martha Argerich! Ik heb ze deze preludes live horen uitvoeren in, als ik het me goed herinner, 1978.

OOR is in ieder geval lovend: "50 jaar popgeschiedenis in een meesterwerk"

Nee joh, er zijn maar weinig genres waar ik echt weinig tot niets mee heb (punk, hiphop, top 40). Vladimir Ashkenazy speelt Chopin ook uitmuntend.

Zo goed is Jonathan Wilson niet op piano, maar je kan niet alles hebben. Hij zoekt in ieder geval alvast de goede piano uit.

Het valt me op dat er een fout op de hoes wordt gemaakt, op de achterkant van de hoes gata de telling van 10 naar 12. Wel gewoon Fazon en New Mexico.

Op mijn hoes staat trouwens dat All the way Down een bonustrack is..

Dat zou ook wel logisch zijn. Toen ik de cd gister draaide had ik na 'Lovestrong' echt het gevoel dat die het album afsloot.

Stom toeval of steelt deze meneer de Boer mijn bevindingen: Artikel Jonathan Wilson Fanfare cd - hifi.nl ?

Wow.....wát een album weer zeg....nóg beter dan de vorige. en die staat al in mijn top 100 allertijden. Vooral het einde is echt een onwaarschijnlijk goede klapper. Illumination,Fazone, New Mexico, Lovestrong. Fantastisch album

Gisteren voor het eerst beluisterd. Spannend plaatje.

Zeker geen makkelijke plaat, want wat schiet dit veel kanten op. Niet alles tussen de songs, maar ook binnen de songs. De 70s staan nog steeds centraal, maar Fanfare is veel meer dan een eerbetoon aan de Laurel Canyon scene van de vroege jaren 70. Ik ben er nog lang niet klaar mee, maar dat dit een van de muzikale hoogtepunten van 2013 is staat voor mij vast.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Jonathan Wilson - Fanfare - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik start gewoon met 4,5*. Wat een grandioos album!
Inderdaad, de "triologie" Fazon, New Mexico en Lovestrong is erg sterk. Alleen Future Vision is relatief ondermaats, Her Hair is Growing is ook niet mijn favoriet. Voor de rest alleen maar topnummers!!

Prachtige recensie! Kan nog niet zeggen of ik het er volledig mee eens ben, de cd is opgestuurd door Amazon maar ik heb het nog niet binnen.

Ik deel de conclusie met Love to Love alvast. Ik vind het maar een magere single, zeker in vergelijk met Dear Friend, de eerste single van Fanfare. Buitengewoon jammer. Als hij dat soort nummers weglaat, ook al wordt het album dan maar korter, heb je waarschijnlijk inderdaad materiaal voor in je Top 10.

Magistraal dat hij Crosby & Nash gevraagd heeft en er blijkbaar (zeker als het uit jouw mond komt ) zoveel mee heeft gedaan. De heren sluiten, naar ik aanneem, goed aan bij de muziek van Wilson.

Misschien kan Wilson, als wederdienst, eens een compleet album opnemen met Crosby & Nash. Hij schrijft en speelt. Zij zingen. Ben benieuwd!