Midlake - Antiphon (2013)

Nou wat een giller

Zuurpruim

Ben benieuwd of je Syd Matters beter kan hebben dan deze plaat. Ligt wel in je straatje gezien je stemmen....

Altijd lastig Madjack om terug te komen op eerdere woorden maar inderdaad, op een stickie in de auto zet ik toch iedere keer deze plaat op om de 'nu' ervaring te hebben.

@TJN; Ik heb dit album nog niet in zijn geheel goed beluisterd. Nu vooral High Hopes van Springsteen vaak aan het draaien. Maar ik zal er eens goed voor gaan zitten. Bij dit album zat ook een cd, dus in de auto kan ook.

Zeer goeie opener, die titeltrack. Jammer dat het dan bergafwaarts gaat. 'Provider' en het aanzwellende 'The Old and the Young' gaan er nog lekker in, maar daarna wordt het wat te gewoontjes, en saai. Had ik, op basis van de opener, niet kunnen vermoeden.

Of het met het vertrek van vorige frontman Tim Smith te maken heeft, blijft vooralsnog een raadsel, maar de inspiratie is, in vergelijking met de twee vorige platen, jammer genoeg een beetje zoek. Desalniettemin; een aardig album.

3 sterren

Ik begrijp de wat lage waardering en teleurstelling t.o.v. dit album niet zo goed. Het heeft mij in 1ste instantie zelfs van weerhouden om dit album te gaan luisteren, omdat ook ik een liefhebber was van de invloed die Tim Smith met zich meebracht en twijfelde of er nog wel iets overbleef van het typerende geluid van Midlake. Toch besloten in een impuls dit album op vinyl in huis te halen, met de gedachte het zal allemaal niet zo'n vaart lopen. Eerlijk gezegt vind ik dit Antiphon een dappere stap. Het herbergt nog steeds het typerende geluid van Midlake, zonder in herhaling te willen vallen of krampachtig aan iets vast te willen houden dat er niet meer is. Het ontwikkeld zich gewoon verder. Het heeft een wat ruimtelijkere sfeer dan de wat donkere middeleeuwse deken die er voorheen overheen lag. De zang heeft King Crimsonachtige kenmerken en ook wel wat van de sfeer uit de begintijd ervan. Muzikaal steekt het goed in elkaar, fijne basloopjes, etherische klankbeelden en echt een plaat om bij weg te dromen. Niet saai, maar op momenten best stevig. Nee, wat mij betreft is dit een stap voorwaarts waar met respect omgekeken werd naar wat is geweest. Een album om eens lekker voor te gaan zitten met een goed glas schuimend bier.

Ha, eindelijk iemand die de proggy trekjes van het album (h)erkend. Doet inderdaad aan In the court of... denken, met name de rustige stukken met dwarsfluit (bijv. Aurora Gone).

Had het album ook nog niet beluisterd door de iets lagere quotering. Maar komaan jongens, idd. wat een stap voorwaarts. We zitten toch niet meer te wachten op een nieuwe trials. Wat een samenhangend geheel, etherisch is hier indeed een wegeplaatst woord. Kan niet wachten om ze live te zien, dan komt deze muziek nog meer tot zijn recht.

Het is blijkbaar toch echt een kwestie van smaak bij dit album. Natuurlijk hoeven ze zich niet te herhalen. Maar het moet wel goed en interessant blijven. Ook nieuwe kansen (luisterbeurten) om na te gaan of het toch tijd nodig heeft, doet mij geen ander oordeel geven. Ik hoor geen proggy trekjes, terwijl ik wel groot liefhebber van het genre ben. Ik vind het vooral saai en eentonig en pakt dus ook nog steeds niet. Hoe verschillend je muziek kan beleven, mooi.

Ik heb deze plaat inmiddels een keer of twintig beluisterd, en eigenlijk had ik bij de eerste draaibeurt al geen moeite meer met de stem: zonder dat Eric Pulido nou qua bereik of persoonlijkheid een briljante zanger is is heeft hij toch een klankkleur die prima bij de muziek past. Mijn bezwaar bij dit album betreft eerder het feit dat het niveau van de composities na de sublieme eerste vier nummers enigszins wisselvallig wordt, met sommige vlakke melodieën en enigszins meanderende nummers, maar na verloop van tijd begint alles een beetje op z'n plaats te vallen en komen ook de mindere nummers tot leven. Klassieke groeiplaat dus, hoewel ik nog niet durf te zeggen of hij het niveau van z'n twee prachtige voorgangers haalt.
        Net als Bonk hierboven hoor ik overigens nergens prog-elementen, hoewel sommige nummers me qua arrangementen en vocale harmonieën wel aan de Moody Blues doen denken (bijvoorbeeld Aurora gone).

Erg goed album... De wisseling van de zanger maakt me niet uit. Muzikaal op hoog niveau qua compositie. Ik vind de drums weer top, ingetogen maar gevarieerd gespeeld.. Dit is mn favoriete Midlake album..

Deze stelt me best wel teleur. Waar is de harmoniezang van The Trials gebleven? Het folky karakter wordt steeds minder. De rock en de ietwat psychedelisch aandoende klanken die ervoor terugkomen, passen niet zo bij Midlake. Het doet allemaal een beetje gekunsteld en geforceerd aan zonder dat er veel emotie en goede songs tegenover staan.

Gelukkig zijn er nog bands die hun geluid durven te veranderen al houdt dat in dat sommigen afhaken. Gelukkig ook dat bands zelf bepalen wat bij ze past qua stijl, geluid en ontwikkeling.

Fijne band met een leuke sound, fijn album. De laatste twee nummers slepen wel wat aan.
Mijn favorieten zijn het titelnummer en de lekker beukende instrumental 'Vale'.

Eigenlijk zijn de eerste drie nummers wel heel erg goed...

Ik mis hier het spannende en mysterieuze van de voorgaande albums. Het geluid is me, na zo'n 10 luisterbeurten, nog steeds te synthetisch, en bovendien vind ik Eric Pulido 's stem net niet boeiend genoeg. Ik blijf het proberen en houd dit album op het stapeltje cd's ter herbeluistering. Wellicht als het straks herfst wordt...

Best nog wel goed, maar ga hem nog een paar keer moeten luisteren. Tim Smith was voor mij dé man bij Midlake en ik mis zijn stem en melodieën wel. Desalniettemin vangen ze het inderdaad nog wel goed op. Dit had ik niet verwacht.

Wat een geweldig album zeg. Na jaren weer eens gedraaid en doet mij denken aan de jaren 70. Dit is voor mij een veel betere sound dan hun eerste albums. En ja, die is anders en veranderd, maar ben het met nightfriend eens: zij durven dit aan waardoor weer nieuwe liefhebbers van hun muziek komen en anderen weer gaan.
Alleen al het instrumentale Vale is subliem. Volle pond, waarin de volwassenheid ten opzichte van hun eerste albums is te horen!

Midlake leerde ik kennen via Trials of Van Occupanther, en dat was een zeer prettige kennismaking. Mooie muziek, met weemoed naar de jaren 70. Intussen zijn er wat wisselingen geweest, maar ondanks dat deze toch zwaarwichtig waren klinkt Midlake nog steeds als voorheen.
Het eerste nummer is prachtig en ik dacht, waar doet dit me toch aan denken ? De manier van zingen en ook vooral de productie. Bram Tchakovsky met Sarah Smiles !! Een nummer wat ik toendertijd prachtig vond. Dezelfde wat afstandelijke manier van zingen.
Ook de rest van het album heeft dezelfde weemoedige jaren 70 sfeer. Er wordt weer bijzonder goed gemusiceerd, het is soms duidelijk psychedelischer dan voorgaande platen, soms wordt er zelfs redelijk freaky gespeeld, maar het past allemaal mooi in elkaar.
Ik hou hier wel van, een mooie mix van prog, rock en folk doordrenkt met een seventies sound, maar toch zeer origineel. Een aanrader.