New Order - Low-Life (1985)

Voor The Perfect Kiss alleen al 5 sterren.
(De rest is ook okay hoor.)

Aardig, maar weet me allemaal wat minder te raken.

Wat mij betreft is dit gewoon popmuziek. Foute, slechte pop. De korte speelduur is zowat het enige pluspunt.

Volgens mij doe je er beter aan New Order gewoon links te laten liggen. Ik had je bij voorbaat wel kunnen vertellen dat je dit vreselijk zou vinden.

Moet toch checken wat men op MuM als betere electronic dan menig van mijn favorieten aanduidt, niet ?

Ben gewoon het lijstje van boven naar beneden aan het afwerken. Kom af en toe nog wel aardige nummers tegen, van projecten als Underworld, Massive Attack en Portishead, dus haal er ook nog wel wat uit, al vind ik de albums in hun geheel meestal niet geweldig. Verder jammer voor albums als deze.

Tuurlijk mag dat. En als je zo af en toe leuke nummers tegen komt, dan heb je weer iets voor je mapje pop en was het het toch nog waard.

Misschien vind je de Arthur Baker remix van Confusion wel leuk? New Order goes techno.

"Dance" is dit misschien wel, maar echt electronic natuurlijk niet.

Dit is een buitengewoon sterk album. De transformatie van Joy Division via movement en experimenten op 1981-1982 en pc&l naar een volledig eigen geluid. Een, iig voor die tijd, perfecte mix van dansbaar en guitaarrock. Hoogtepunt wat mij betreft Perfect kiss, maar dan wel de 12" versie. Dit hier is de ingekorte (foei!) versie.

Love Vigilantes moet echt de eerste compleet onbezonnen albumtrack van New Order zijn. Het klinkt zo... zorgeloos!

The Perfect Kiss is vervolgens een van mijn favoriete New Order-nummers. Echt heel mooi! Erg apart ook, die kwakende kikkers in de break. Misschien wel hun beste echte "liedje" (samen met Regret). En let ook op die koebel, die tegenwoordig terug komt bij veel hippe punkfunkbandjes.

This Time Of Night klinkt vervolgens als een redelijk standaardtrack. Niet slecht, maar zeker geen hoogvlieger. Sunrise doet me een beetje denken aan The Cure, vooral door de zang. Op de een of andere manier een nummer dat me wat aan Movement doet denken (al worden hier wat meer registers open getrokken). Een dramatisch nummer in goede zin. Elegia houdt de sombere sfeer vast, niet verrassend natuurlijk, gezien de titel. Een mooi instrumentaal nummer.

Sooner Than You Think en Sub-Culture klinken gelukkig een stuk opbeurender. Niet dat dit nu het beste is dat New Order heeft gemaakt, maar het zijn wel dit soort nummers die maken dat ik deze band zo kan waarderen. Eerlijke, herkenbare teksten, gouden melodieën en heel veel gevoel.

Voor Face Up geldt eigenlijk hetzelfde. Als ik dit soort nummers hoor, zou ik haast wensen dat ik in Engeland geboren was en groot was gebracht met elke dag New Order op de radio.

Een fijn album dit. Wat evenwichtiger dan de voorganger, maar ook met een minder hoge moeilijkheidsgraad (vgl. turnen). 4*

Voor sommige mensen moeilijk te aanvaarden: niet echt rock, niet echt electronisch...Maar zeer vernieuwend en invloedrijk. Alvast in de toptien van mijn beste albums.

Sterke plaat. Favoriete nummers voor het moment zijn Sunrise (wellicht logisch als Cure-fan) en het mooie instrumentale Elegia.

Nog niet zoveel geschreven hier. Eigenlijk wel onterecht, want alhoewel Movement en PCL meestal meer credits krijgen, is dit wat mij betret NO's beste plaat. Zelfs in zijn treurnis klinkt ie nog zo zelfverzekerd. Ja, NO was duidelijk een van de beste bands uit die tijd.

Grappig, ik ken Perfect Kiss primair van dit album en vond de 12inch versie juist foei! En langdradig.

Het mooie van de 12" versie van The Perfect Kiss is juist dat ie naar een geweldige climax toewerkt.

Hier wordt het nummer op een schandalige wijze geaborteerd via de fade out-knop.

De LP versie had wel een erg mooie hoes, met dat overtrekpapier.

de beste platen duren niet te lang ...

Even afwachten nog of die erop komt maar heb de clip van de lange versie van The Perfect Kiss toegevoegd. Het mooie aan die clip is dat je ze gewoon het nummer helemaal ziet spelen zonder enige poespas. Dan kun je niet alleen horen, maar ook zien waarom een nummer als dit niet ingekort moet worden zoals op het album.

Oei, deze na een tijdje nog eens opgelegd en dat viel niet mee.
Dat van die sterke plaat wil ik toch even herzien, behalve de eerder door mij genoemde nummers vind ik het bedroevend glad. De commentaar van Onderhond vind ik nog steeds een beetje overdreven, al kan ik er mij stilaan ergens wel in vinden.

Haha, ik had deze clip ooit eens gezien een jaar of twintig geleden, maar hij is nog erger dan ik dacht.

Negen minuten lang gortdroog spelende musici, kom daar nog maar eens om in de huidige zapcultuur.

Ze cultiveren hier wel echt hun imago van doodsaaie antihelden. Nummertje spelen, klaar, wegwezen.

Dank voor het plaatsen, Reptile.

Dat is dus ook juist de bedoeling van die clip, neem ik tenminste aan haha...

Ik heb ook een "live" uitvoering van Blue Monday gezien bij Top of the Pops. Dat was ook vrij hilarisch.

true true

Eerste factory records CD-versie heeft dit ook, althans de mijne wel, gelukkig.

De eerste twee New Order albums zijn wat mij betreft 2 regelrechte pareltjes die nauwelijks voor elkaar onderdoen. Het volgende studio-album gaat dan weer iets te ver door met de typische jaren 80 sound waar ik dan weer helemaal niks mee heb. Doe mij maar de donkere tijden van de band.. Denk dus ook dat ik alle volgende albums maar links laat liggen, doe ik niemand een plezier mee vermoedelijk.

2,5* voor Low-Life (ter vergelijking, Movement en P,C&L gaf ik 4,5)

Misschien toch ook Brotherhood nog proberen, Montorsi. Die is wat meer gitaargeoriënteerd en minder edelkitsch dan deze.

Voor mij is dit een plaat van prima kwaliteit: hoog gemiddelde en geen dieptepunten. Tongue-in-cheek track 8 vind ik wat minder, maar alla.

Het knijpen van "The Perfect Kiss" vind ik gewoon schande - dat nummer heeft een bepaalde opbouw en die wordt gewoon met voeten getreden: het samenspel tussen bas en synthesizer(s) stuwt het nummer vooruit. Dat inkorten hebben ze nota bene ook gedaan op "Best of NO" op "Retro" (tenminste de studioversie; live staat de lange uitvoering op de vierde live cd) - het zou me niets verbazen als dat ook is gedaan op NO 'Singles".

Mooi trouwens die Emulator (Depeche Mode gebruikte 'em ook); NO gezien destijds '85, of zo in Vreeburg (dacht ik) - wat toen opviel, was het frequente wisselen van die 5"-diskettes tussen de nummers door. Ook toen een vrij statisch optreden - maar oei, wat een impact!

bedankt voor de tip! Misschien zie je binnenkort een waardering van me bij het bewuste album.

Al qua vormgeving maakt dit album een prima indruk. De hoes van mijn lp bestaat uit een overtrekvel wat om de eigenlijke hoes is gevouwen. Daarvoor maakt het al een prima indruk.

Waarom ik destijds dit album heb gekocht is voor mij een raadsel, maar achteraf ben ik er wel blij mee. Al doet de zang wat zeurderig aan is de instrumentatie dik in orde. Mooie sfeer volle ietwat desolate klanken uit de electronica winkel en een stuwende bass zijn de belangrijkste bestandsdelen. Daarnaast heeft het wat verscheurends wat komt door de klanken die uit de gitaar komen.

Door al deze feiten is Low-Life een album geworden met songs die weliswaar wat depri klinken, maar wel erg lekker in het gehoor liggen. Nu ik de muziek na jaren weer hoor bekruipt mij toch een gevoel dat ik in 1985 een wijs besluit heb genomen om dit album in huis te halen. Vooral een track als Sunrise is erg lekker door die scheurende gitaar en dat heerlijke ritme.

En nog zo'n parreltje is het instrumentale Elegia. Het doet mij denken aan een film waarvan het einde bepaald niet gelukkig was. Sooner Than You Think heeft wel iets vrolijks, maar de bass die er in te horen is geeft er toch een grijze tint aan. Hierdoor luistert het erg lekker weg. Het wat disco-achtige Sub-Culture had voor mij achterwege kunnen worden gelaten. Alhoewel die gitaar op het einde veel goed maakt. Face-Up doet mij in het begin denken aan zware arbeid in de haven, maar dat is van korte duur helaas. Wat volgt is wel een song met de nodige passie.

Door deze kennismaking met iets uit mijn verleden ben ik er vandaag opnieuw er achter gekomen dat dit een behoorlijk album is met ietwat depri songs en boeiende instrumentatie.

LOW LIFE
Ik kreeg hem in 1985 van een klasgenoot op cassette toegestopt.
Een paar maanden later kocht ik de 12" versies van beide singles.
Het derde album van New Order weet me nog altijd te bekoren.

Low Life is met zijn 8 tracks toch een bijzonder gevarieerd album.
Nooit heeft de groep zo divers geklonken als op deze plaat.

Love Vigilantes opent als een soort country wave.
Met een romantische verhaallijn en de melodica in een glansrol.

The Perfect Kiss is in zijn albumversie van alle franje ontdaan.
Jammer, maar het blijft hoedanook een perfecte New Order single.

This Time of Night laat een gerijpte groep horen.
Meer traditionele rocksong met een gepassioneerd refrein.

Sunrise is A Forest van de Cure: andere akkoorden,
maar gelijkaardige opbouw en climax ... schitterende tekst ook.

Elegia is als een instrumentale bos chrysanten op Ian Curtis' graf.
Intrigerend hoe de groep hier als een gediplomeerde Mike Oldfield klinkt.

Sooner Than You Think weegt lichter dan de andere nummers.
Maar het nummer zorgt voor de nodige variatie in de tracklijst.

Sub-Culture is in zijn albumversie tot de essentie herleid.
Meersterlijke synthakkoorden en een aanstekelijk, meezingbaar refrein.

Face Up begint met loodzware, gothische synthdreunen
en ratelt dan als een op hol geslagen sequencer de nacht in.

The Perfect Kiss (12" versie) is de onversneden oerversie van het nummer.
Bijzonder omwille van de percussieve hoogstandjes en het "kikkerkoor".

Kiss of Death is de nog altijd fraaie dub-versie,
die iets dichter bij de singel-edit aanleunt.

Perfect Pit (alleen op de vinyl 12") is een nauwelijks 2 minuten
durende demo van het basis sequencer patroon van The Perfect Kiss.

Sub-Culture werd volledig herzien in de 12" versie
met meer gitaar en bas en met soulvolle backingvocals.

Dub-Vulture trekt de lijn van deze herziene remix door en
voegt er nog een hele trukendoos productie-effecten aan toe.

Het ziet ernaar uit dat deze beide extended versies
van Sub-Culture voor het eerst op CD zullen verschijnen
als bonus bij het geremasterede Low Life album.

Ook de lange versie van The Perfect Kiss zal van de partij zijn, maar
Kiss of Death (wel op Substance) en Perfect Pit jammer genoeg niet.

ps. De versie van The Perfect Kiss op de Substance CD
was 1 minuut korter dan de oorspronkelijke 12" ... ook Sub-Culture
was op de Substance CD gereduceerd tot een 4 minuten versie.


IAN CURTIS is nog altijd aanwezig op het album.

Vooral de eerste zin uit Sunrise (een intrigerend gebed)
I've been waiting to hear your voice for too long now
doet denken aan Ians openingslijn van Disorder.
Van Disorder naar New Order is maar een paar letters verschil.

Elegia is heel duidelijk een grafhymne. De 17 minuten durende oerversie
(ook op de Retro box) verschijnt ook weer integraal op de remaster.

Het lijkt wat ver gezocht (en dat vind ik juist zo intrigerend
aan de teksten van New Order), maar je kan Love Vigilantes
beluisteren als de terugkeer van Ian Curtis ...

I want to see my family
My wife and child waiting for me
I've got to go home
I've been so alone, you see

En in die laatste zin klinkt In a Lonely Place door.

Geef toe, soms zijn New Order teksten lekker spooky.
Spooky? Ook zelf weer een song van deze groep ...