New Order - Low-Life (1985)

Ja, typische. De deluxe editions van Depeche Mode heb ik ook al met en zonder
plastic beschermhoos zien liggen in de winkels. Zolang de voorraad strekt wellicht.

Edoch, veel luisterplezier gewenst.

Ook meegemaakt - "verdwijnen" vaak; gek genoeg in één Amazon-zending, met én zonder

David Copperfield is er niks bij.

Prima album van New Order. Net als een goede film gaat dit album snel voorbij. Vorige albums zijn beter maar minder toegankelijk. The Perfect Kiss blijft 1 van mijn all time NO favorieten.

Veel albums uit de jaren tachtig van de vorige eeuw hebben een duidelijk stempel wanneer ze gemaakt zijn. Vanavond deze maar weer eens gedraaaid en tot de conclusie gekomen dat dit een heerlijk tijdloos album is waar een passie in zit om u tegen te zeggen.

Geweldig album van deze levende legendes, kan iemand me soortgelijke bands/albums aanbevelen aub?

Het klinkt wellicht wat vreemd maar probeer eens de albums die Orchestral Manoeuvres in the Dark rond 1980 maakte eens. Qua sfeer zit dat wel wat in het verlengde van dit album. Dezelfde grijze sfeer zeg maar.

Of de voorganger van dit album natuurlijk!

Depeche Mode kan uiteraard ook.
En Soft Cell die op hun 12" singles ook voor de dansvloer kozen.

Electronic, de band van Barney en Johnny Marr (met aanvankelijke inbreng van Neil Tennant) zou ik zeker meenemen, met name de eerste twee albums, maar ook het album van The Other Two (project van Steve en Gillian) is een aanrader.

@dazzler: ik ben al bekend met alle NO-albums, en ken ook wel wat van Depeche Mode/OMD/Soft Cell, maar ik ga ze allemaal eens verder uitdiepen. Bedankt voor de tips!

Ik ben trouwens ook zeer benieuwd naar Electronic!

Dan zou ik zeggen: Blancmange, Yazoo en waarom bijvoorbeeld niet
The Crackdown en Microphonies van Cabaret Voltaire, hun meest toegankelijke platen.

Rational Youth of het eveneens Canadese Land of Giants lijkt me de meer safe optie; en wil je gek doen neem dan de eerste twee albums van Human League of het debuut van Heaven 17 (bij vookeur een versie met de singles erbij). CV is veeleer EBM - en dan kan je ook een tussenstop maken via Clan of Xymox - Medusa.

BlancMange is veel meer pop en dan kan je ook Thompson Twins erbij nemen etc etc.

Hmm, ik vind dat CV op beide vermelde albums duidelijk naar NO heeft geluisterd.
Daarom leg ik die dubbele lijn richting CV (experimenteler) en Blancmange (meer pop).
Thompson Twins verlaten toch weer meer het synthpop pad, gebruiken meer instrumenten.

Microphonies is echter uit 1984. Ik kan me voorstellen dat er vanuit CV een zekere interesse was voor NO, maar dat zal dan zeker vooral de productietechnische kant betreffen - de inbreng van Arthur Baker - sequencers, looping van samples etc. CV was van oudsher sterk geïnteresseerd in de technische kant.

Overigens als je toch meer richting EBM zou willen gaan is Clock DVA een voordehandliggende verkenningstocht.

Naar mijn mening blijft Thompson Twins overigens dichterbij synthpop dan BlancMange (tabla's bijv!).

Thompson Twins is percussie, gitaar en synths.
Blancmange is synths, tabla's (in een paar songs) en synths

Ik denk dat we verschillende definities van EBM hanteren.
Maar goed, laat Vinck zelf maar eens op verkenning gaan.

YouTube - Cabaret Voltaire - Crackdown

Uit 1983 en met gastmuzikant Dave Ball op een extra batterij percussie.

.

Het gaat ook wat de synths spelen en hoe ze worden benut en binnen welk stramien een band werkt. TT en BM zijn nergens zo doortastend geweest als NO in het bijv hanteren van sequencers en het 'layeren' van hun muziek. Bij NO is het live lang niet altijd goed mogelijk om te zien wie wat speelt, bij TT en BM was dat geen probleem - bij DM wel, maar dan kon je de synths herkennen (Oberheim vs Emulator bijv)

Synthpop - bijna electro:




In een andere song hoor je opnieuw verwantschap met Depeche Mode, maar ook qua zang met Siouxsie.

Oké, het lijstje is weer gegroeid, ik weet wat te doen de komende dagen

Ik vind sommige van bovenstaande acts bitterweinig overeenstemmen met NO, al kan het nooit kwaad om wat dieper te graven. Een act als Clock DVA behoort beslist tot mijn 80's favorieten, maar heeft erg weinig gemeenschappelijk met NO. In het beste geval kan je nog een link leggen tussen 'Thirst' en 'UP', maar dan nog... Medusa van COX en Cold War Night Life van Rational Youth zijn bovenste beste albums, staan toevallig allebei in mijn top 10 ook.

Bij de oude OMD heb ik nog wat meer het gevoel van de zgn Industriële achtergrond itt PC&L en Low Life. Laatstgenoemde albums schetsen dit minder, je hebt enerzijds nog dat grauwe Britse 80's gevoel maar de uplifting mood overheerst hier (al is dit zuiver persoonlijke belevenis/gevoel). Een Cold War Night Life schetst eerder wat de titel doet vermoeden, Medusa is nog een stuk donkerder al zullen de instrumentals je wel bevallen indien je van Elegia houdt.

Om nog wat NO verwante namen te geven; B-Movie en dan vooral met zijn BBC Sessions zit vrij dicht tegen de NO sound aan, toen de Britse band The Wake optrad dacht het publiek NO te aanschouwen dus dat zegt ook wel iets over hun sound. Het Belgische 'The Names' met Swimming zou ook een aanrader kunnen zijn. Probleem is dat ik je nog 101 namen kan geven, maar allemaal (net) niet zo goed als NO. De weerhaakjes, de cryptische teksten, die lekkere bas van Peter Hook; vroege NO had een soort magie die je niet bij andere bands terugvindt.

Voor iets recenter werk zou ik het album van Monomen uit 2007 proberen, één van de lekkerste hedendaagse 80's synth albums met een duidelijke NO touch. Veel plezier ermee.

@MoS - als je middenin een discussie stapt, loop je het risisco niet helemaal mee te pakken waar het om gaat. Daarnaast heb je te maken met een aantal persoonlijke voorkeuren.

Het gaat er niet om dat een band klinkt zoals NO; het gaat er ook om dat een band in het verlengde ervan ligt dan wel zou kunnen liggen als het aannemelijk wordt gemaakt.

Microphonies van CV is daarvan een goed voorbeeld - al is het een meer toegankelijk album, vind ik het meer industrial dan NO. Tussen industrial (later EBM) en NO zie ik géén link anders dan dat beide de synth (sequencing, loops etc) als hoofdinstrument gebruiken. Qua thematiek zie ik bijv wel een verwantschap tussen John Foxx (Metamatic) en Clock DVA - Man-Amplified: de mens-machine thematiek die ook Kraftwerk hanteert.

En met Kraftwerk hebben we meteen de link met OMD te pakken - OMD werkte met heel andere synths dan NO en hun experimentelere werk klinkt dan ook killer dan dat van NO ooit heeft gedaan - vandaar ook de benaming voor de experimentele OMD, en de eerste 2 Human League - "Cold Wave"- iets wat ook voor John Foxx en yes CoX geldt.

NO is imo nergens koud, eerder broeierig. Elders heeft iemand hier NO in die tijd getypeerd als Electrofunk - een begrijpelijke typering, maar niet passend; daarvoor zit er te weinig funk in. Rational Youth kwam destijds op mij over als een soort Canadese variant van Depeche Mode t.t.v het 2e album - de opvolger van Cold War Night Life is trouwens beduidend minder. Zou je Rational Youth nog als electro kunnen typeren, voor B-Movie is dat echt te veel eer; da's veel meer pop.

En NO is eigenlijk niet een band van één stijl - maar duidelijk een band die steeds anders klonk, ook afhankelijk van single of album. En gek genoeg is - ondanks de pulserende bas - Kapitein Hook niet een van de drijvende creatieve krachten geweest - zijn projecten, Monaco en Revenge hebben nl weingh om het lijf en zijn laatste, de JD-naspeelband, is echt verdrietend.

Bad Lieutenant van Barney en de projecten van andere NO-leden zijn veel prijzenswaardiger en de eerste Electronic is gewoon fijn.

Ik drop ook nog een naam : Front 242

En als je vooral de 12"s van NO apprecieert: Deze eens proberen

Prima album dat ook nu nog fris en modern klinkt.Één van hun betere met de prachtige single the Perfect kiss en het wat donkere Sunrise als mijn favorieten.

Link naar hoes in lego: Google Afbeeldingen resultaat voor http://farm7.static.flickr.com/6156/6258419976_ce8778a507.jpg

Vanmiddag weer eens beleuisterd. Misschien wel New Order's beste.
Zeer veelzijdig album waarin de band alle registers open trekt.
Sterke electrorock afgewisseld met indrukwekkende nummers als Elegia.
The Perfect Kiss behoort tot New Order's beste werk. Sub-Culture ook een sterke track.
Wellicht verhogen naar maximale score.

Zijn de 12" van New Order nog verzameld ?
Ik heb van Movement, PCL en Technique de 2CD versie. De 12" van Perfect Kiss heb ik op Substance staan.

The Perfect Kiss staat in 12" versie op de 2CD editie.
De 12" versie van dat nummer op Substance 2CD is één minuut ingekort.
Kiss of Death (de dubversie) vind je enkel op Substance 2CD en Perfect Pit is niet op cd.
The Perfect Kiss op MuMe

Sub-Culture staat in 12" versie op de 2CD editie samen met Dub-Vulture (de dub-versie).
De versie op Substance is een 7" edit van de 12" versie die alle leuke wendingen weglaat.
Sub-Culture op MuMe

Op de 2CD editie vind je ook de full length versie van Elegia (zie bonustracks).

Dank voor je info, dazzler.
Wat een indrukwekkende samenvatting van NO's 12" !
Ga er es op m'n gemak naar kijken deze week.
Nu naar Kerst verplichtingen met weinig New Order vrees ik

Heerlijk album met maar 1 dieptepunt: Face Up. Wat een vreselijke zang!
Voor de rest alleen maar hoogtepunten met voor mij Elegia aan de top. Moet toch eens achter de collector's edition gaan, alleen al voor de full length versie .

Een album dat met het verstrijken van de jaren alleen maar beter lijkt te worden.Ik vind dit ook uiteindelijk New order's beste en meest uitgebalanceerde album.De versies van the Perfect kiss en Sub-culture zijn op deze cd ook het beste (vooral de mix van de laatste op Substance vind ik erg matig).Het heeft maar één minpuntje,het duurt voor mijn gevoel te kort.Toch een halfje erbij.

Weer een moeilijk te beoordelen album omdat het net zoals bij zoveel albums regelmatig gebeurt eindigt met een door en door slecht nummer, zodat je er na afloop toch een katerig gevoel van overhoudt. Jammer, want de rest is prima, in het bijzonder The Perfect Kiss, Elegia en Sub-Culture.

Valt best mee toch? Ik vind het best lekker dat Face Up. Dat valse hoort er een beetje bij bij Barney, het is nou eenmaal geen geboren zanger.
Wat mij betreft hoort dit met de voorganger en Technique tot de beste drie van New Order.