New Order - Low-Life (1985)

Het moet gezegd, je recensie doet me anders naar Low-life luisteren.

17 minuten Elegia? Ik ga maar eens op zoek...

Een pluim op je hoed voor al je mooie recensies dazzler; ik hou het zeker in mijn achterhoofd als ik hem nog eens van stal haal.

Damn Dazzler, ik sluit me aan bij voorgaande, mooie recensie!!

@Dazzler: Net gedraaid, Perfect Kiss op 12" - staan 3 nummers op; dus we kunnen 'em als e.p. erin pleuren. Ik heb daar nog geen handigheid in, dus..

Vraagje nog: die kikkers-sample - New Order had een Emulator; heb je enig of ze die sample m.b.v. een Fairlight gecreëerd hebben, vind het typisch iets voor een Fairlight (vanwege het mooie, organische geluid); ken je die andere sample - ik hoor ik een soort vliegengeluid (vuurvlieg, libelle?) en volgens mij is hetzelfde geluid ook terug te vinden op Amon Tobin's laatste album "The Foley Room". Alhoewel een vergelijkbaar geluid ook zit in de film "The Buttrefly Effect" uit 2004 met Ashton Kutcher.

Gevonden! Oordeel:

Ik heb mijn gekoesterde biografie Pleasures and Wayward Destractions
niet meteen bij de hand, maar ik herinner me dat Stephen Morris hier inderdaad
met nieuwe elekronica experimenteerde en dat het kikkergeluid een leuke vondst was.

Ik kruip vanavond nog eens met dat boek in bed
om nog wat weetjes op te diepen over het writing process.

Het is trouwens ook hoorbaar aan Low Life hoe de bandleden
elk hun eigen accenten leggen in de verschillende tracks.

Face Up en The Perfect Kiss zijn duidelijk van Morris' hand.
Elegia en Sub-Culture hebben de onderschatte Gillian Gilbert toets.
De 4 andere songs zijn meer Sumner en Hook composities.

Ik heb vandaag 19 euro betaald voor LL deluxe.
Een eerste check-up bevestigde mijn vermoeden: prima.
En dan bedoel ik niet alleen het album, maar ook deze deluxe release.

Met heel veel respect voor het originele artwork.
Zo heeft men opnieuw geoptreerd voor de originele vinylhoes,
dws de groepsnaam banner staat rechts van Stephens foto.

Ik overloop even de bonustracks voor de nieuwsgierigen.

The Pefect Kiss in zijn originele 12" versie
Sub-Culture in zijn originele 12" versie
(een opgefunkte hitversie van de albumtrack)
Shellshock in zijn John Robie 12" remix
(ik hoor liever de originele 12" versie van 9.41 minuten,
maar deze John Robie remix is wel de bekendste versie)
Shame of the Nation in zijn originele 12" versie
(dat is de b-kant van State of the Nation uit 1986)
Elegia in zijn 17 minuten durende oerversie
(voorheen alleen verkrijgbaar op de Retro 4CD box)
Let's Go in zijn oorspronkelijke, instrumentale demo versie
(er bestaat echter ook een vocaal nummer met dezelfde titel dat
op de Amerikaanse versie van The Best of New Order verscheen)
Salvation Theme in zijn oorspronkelijke versie
(New Order was into filmscores anno 1986)
Dub-Vulture in zijn originele 12" versie
(de megatastische b-kant van Sub-Culture)

Persoonlijk had ik liever Kiss of Death en Perfect Pit gezien ipv
Shame of the Nation (past beter op Brotherhood) of de lange versie van Elegia.
Shellshock is okee in deze remix, maar ik blijf de 9.41 versie completer vinden.
Shellcock, de dubersie van ..., ontbreekt ook, maar dat is okee, omdat
die minder verschilt van de a-kant dan bv The Perfect Kiss en Sub-Culture.

De Liner notes zijn behoorlijk interessant.
Een must voor elke fan, deze deluxe editie van Low Life.

Volgens vele New order's grote meesterwerk en het is dat ik Movement de beste vond want deze komt zeker als goede tweede. Heerlijk rockende synthpop plaat vol lekkere nummers die je na het luisteren moeilijk uit je hoofd krijgt, eigenlijk is ieder nummer wel leuk op deze plaat en dit zorgt er dan ook voor dat hij als geheel heerlijk- wegluisterd, uitschieter is echter het donkere instrumentele Eligia als een soort van variant op Tubuler Bells van Mike Oldfield.

4 sterren

Substance is tot op heden het enige New Order album waarvan ik kan zeggen dat ik het echt ken. Maar als ik zo kijk naar de nummers die hier op staan denk ik dat ik het beste met deze kan verdergaan. De beste nummers op substance zijn wat mij betreft The Perfect Kiss en Subculture, op de voet gevolgd door Ceremony en Everything's Gone Green. Ik heb het meest met deze doorge-evolueerde New Order. De nummers uit de periode vlak naar JD doen mij toch minder, of misschien zijn ze gewoon moeilijker om in te komen.
Hoe dan ook, ik ga deze eens opzoeken.

Movement is de ultieme parel, maar als je niet zo positief tegenover Joy Division staat ligt het misschien moeilijker. Low-Life is meer dan ok, maar imo niet hun beste plaat.

Volgens mij zou Low Life inderdaad wel eens
de meest poppy plaat van New Order kunnen zijn.

Maar laat je niet verrassen, Dn!S, het is ook een behoorlijk
gevarieerde plaat (misschien recensies eens aanklikken om
meer te weten te komen over de nummers).

The Perfect Kiss en Substance zijn de dansvloer killers.
This Time of Night en Sooner Than You Think zijn popsongs
die het midden houden tussen beats en rocksong.

Love Vigilantes en Sunrise gaan meer naar het gitaarwerk.
Elegia is een onaardse instrumental en Face up het zwakkere broertje.

Gek genoeg behoudt Low Life, ondanks zijn variatie aan nummers
perfect het evenwicht ... iets wat helaas niet van de opvolger Brotherhood
kan gezegd worden ... Low Life is New Orders laatste grote album.

Daarna wordt het naar mijn mening knip en plakwerk, met hier
en daar uitschieters van songs, maar nooit echt ijzersterke albums.

Klinkt goed. Voordeel is dat ik al 1/4e van dit album ken. Jammer is dan weer dat ik niet meer verrast kan worden door het hoogtepunt van het album. In ieder geval bedankt voor de beschrijving.

Omdat er nog steeds mensen zijn die twijfelen ...

http://nl.youtube.com/watch?v=6vPt8LnkQ3g

http://nl.youtube.com/watch?v=g86H-G4R6oU

http://nl.youtube.com/watch?v=x9OCB69KwpU

http://nl.youtube.com/watch?v=BC1eNmBk0ME

http://nl.youtube.com/watch?v=Mitw5haqx5Y

http://nl.youtube.com/watch?v=ENwkZSvJ4yw

http://nl.youtube.com/watch?v=DDrAM4tjIbU

http://nl.youtube.com/watch?v=o2HlBvhygj4

http://nl.youtube.com/watch?v=wJWuwPIgydg

http://nl.youtube.com/watch?v=5ZjGbksUt8k

Quod erat demonstrandum ...

Deze user op YouTube heeft het hele album er in de orginele versie opstaan. Zo ook- Movement, Power Corruption & Lies, Brotherhood en Technique.

http://nl.youtube.com/user/BlueMonday1988

Van de extra cd van de Collector's Edition vind ik de instrumentale combinatie Let's Go / Salvation Theme erg lekker klinken. Grappig, dat zijn nou net niet de nummers waarom ik deze uitgave heb aangeschaft. Met de rest van de cd is overigens ook weinig mis, zeker niet met de 12" mixes: daar stonden de heren toch bekend om toentertijd. Alleen de Dub mix kan er net mee door, maar ik ben dan ook niet bepaald een fan van dub versies.

Hmm geen slecht album, Als de volledige versies van The Perfect Kiss en Elegia erop gezet waren, was het al een heel stuk beter.
Stukken beter dan Movement en PLC.
Die Bonusnummers bij New Order zijn vaak beter dan wat op de originele plaat staat, zie movement en Low-life.

Persoonlijk vind ik de nummers die veel op The Cure lijken wel het beste; namelijk Sunrise en Elegia. Hoor ook met regelmaat Pet Shop Boys er door heen. De zang van Sumner is hier een stuk minder; soms tegen het valse aan. Hij kan beter.

Gisteren nog eens door de collectie gebrownst.

De dual disc edities van Movement en Power Corruption and Lies zijn perfect.

Jammer dat op Low Life Shame of the Nation staat.
Een nummer dat eigenlijk bij Brotherhood past.

Ik had in de plaats daarvan veel liever Kiss of Death / Perfect Pit gehad.
Dan was ook deze release echt compleet geweest.

Na Shellschock gaat New Order me langzaamaan irriteren.
Bij vlagen nog eens een sterk nummer, maar vaak "op veiligheid" opererend.
Dan is de rek er wat uit ... talloze comebacks niet te na gesproken.

Hun drie eerste zijn de allerbeste.
En dan rekenden we de Joy Division platen even niet mee.

@Daz: Sunrise - ja dat lijkt wel in een kuuroord opgenomen te ziijn.

Ik heb deze dubbelaar op 4* staan - en dat komt m.n door de combi met de 12"s. Er zitten toch mindere nummers op (Sooner Than You Think en ook Face Up, als song, niet qua effecten en geluiden); itt anderen vind ik de lange versie van Elegia niet echt bijzonder, wel stemmig, maar te traag, uitgesponnen.

En ik ben het niet met Daz eens v.w.b. de 12"s na dit album: Bizarre Love Triangle, True faith en Touched by the Hand of God - zijn al tijden mjufaves: in de auto van cd, goed voor echt "Freude am Fahren" - eigenlijk zou zo'n boordcomputer ook een correlatie moeten kunnen leggen tussen gedraaide muziek en gereden snelheid - zou die het speakersysteem kunnen laten zeggen: "You are now playing New Order, you run a risk of speeding" - het speakersysteem, omdat ik niet denk dat TomTom van New Order houdt, wellicht eerder van Talk Talk.

Mooi dat op de heruitgave van Low Life ook de volledige 12 inch versie van Perfect Kiss staat: een van de betere jaren 80 nummers. En niet te vergeten: de 17 minuten versie van Elegia.

En jammer dat Kiss of Death en Perfect Pit ontbreken.
Dubversies die op de b-kant van deze 12" single stonden.

Hadden perfect gekund in plaats van Shame of the Nation,
een 12" single b-kant uit 1986 die eigenlijk op Brotherhood thuishoort.

Dat was inderdaad een logischere combinatie geweest. Kiss of death staat wel volledig op Substance, hetgeen overigens niet geldt voor Perfect Kiss, want die was jammer genoeg hierop ingekort.

Perfect Kiss is toch wel een van de beste danceplaten van New Order en waarbij de stem van Bernard een keer niet tegenvalt.

Low Life is een boeiende plaat. Wat mij het meest aanspreekt, is dat ondanks het ongebreidelde dansbare karakter, wat op typisch Britse leest geschoeid is, toch de mistroostigheid door de meeste nummers heen weerklinkt. In This Time Of Night bijvoorbeeld zorgen de loom gebrachte zanglijnen voor een bizar depressief sfeertje over een verder redelijk up-tempo dansnummer. Vandaar dat ik de redelijk zorgeloos klinkende opener Love Vigilantes waarschijnlijk de minste track vind. Het reeds gememoreerde Perfect Kiss is inderdaad in zijn zijn lange versie veel beter. Toch valt die op dit album ook niet slecht. Het immer voortdurende ritme, de synthetische percussie gecombineerd met het typische wave gitaar-en baswerk brengen de luisteraar in extase. Maar goed, knippen in je albumtracks is altijd zonde.
Het instumentaaltje Elegeia is werkelijk prachtig. Toch eens op zoek naar die lange oerversie.
Low Life is een mooie gevarieerde dans/rock/popplaat die ik ter afwisseling graag mag draaien.

Merk op dat New Order albums vaak "opgewekt" beginnen.

Dreams Never End
Age of Consent
Love Vigilantes
Paradise
Fine Time

was het geen fine time

En vergeet Regret niet open top vrolijk muziekie

De titels die Dazzler noemt, geven alle blijk van een positief geladen emotie; hebben dus een positieve betekenis. Regret (=spijt) zou ik daar zelf niet toe rekenen.

Op en top vrolijk MUZIEKJE, als ik de tekst ook daarbij zou bedoelen stond er wel liedje of song...

Userid wijsneus is al vergeven hiero en dus kan je je ook niet daarvoor kwalificeren.

Als je Dazzler's interpretaties leest, en daar ga ik van uit, weet je dat hij altijd ruim aandacht aan de tekst geeft.

Jouw opmerking over Regret puur verzwijzend naar de muziek, is dus zoiets als een sinaasappel (vrijwel altijd oranje, tenzij onrijp) trachten te linken aan een stoplicht (ook rood en groen tellen mee, sterker nog zijn belangrijker) - bovendien is "Regret" van Republic; een later album en minder gecanoniseerd, zeker gezien het feit dat daarvan nog geen dubbel-cd collector's edition is.

En ook op de hoes van Republic is het tweeslachtige te vinden in California: enerzijds de verwijzing naar beach life, anderzijds naar bosbranden (geen lolletje dus).