Judas Priest - British Steel (1980)

Voor mij de eerste echte kraker van Priest, het jaren 70 werk blijft toch iets minder plakken helaas.
Al ga ik die albums zeker nog eens beter beluisteren.
Nummertjes als Rapid Fire, Breaking the Law, Grinder en Living After Midnight zijn geweldig, eigenlijk krijgt alleen United een onvoldoende.

Als je Priest in topvorm wil zien, koop je de nieuwe versie van dit album met de live DVD erbij. Voor mij het beste Priest optreden dat ooit op beeld is gezet. Echt GEWELDIG!!!!!!!!!!!!! Zelden zo'n strakke band gezien. Heavy as hell

‘Alsjeblieeeeeeft!’ riep Felix Meurders, toen hij het Betonuur presenteerde als vervanger van Alfred Lagarde. De slottonen van Rapid Fire knalden tegelijkertijd door de ether. Het was een hete dinsdagmiddag in juli 1980 na een uitzending van Radio Tour de France, dat toen nog op Hilversum 3 werd uitgezonden. Lagarde lag waarschijnlijk op een strand met een fles whiskey onder zijn handdoek, maar Meurders kon óók enthousiast zijn. En dat voor één van de meest brute metalliedjes die de wereld toentertijd kende, een genre dat niet helemaal des Meurders was...

Mijn leven met British Steel kent drie hoofdstukken. Allereerst 1980 of 1981, toen ik de prachtige hoes met het glanzende vinyl erin uit de bieb had geleend. De eerste Priest die ik in zijn geheel hoorde. Naast Rapid Fire viel vooral Steeler op, beide songs kregen als rapportcijfer een 12. Een 8 kreeg Grinder, een 7 voor You Don’t Have… en een 6 of lager voor meezingers als Living after Midnight of United, liedjes die niet mijn cassettebandje haalden. Ik vond deze plaat vergelijkbaar met de platen van Whitesnake in die dagen, de band die briljantjes afwisselde met fillers. Hoorde je één elpee van ze, dan had je van de helft plezier.

Hoofdstuk 2, de jaren 1993 - 1997, toen op MTV Beavis and Butthead Breaking the Law keken en met hun karakteristieke stemmen meesnauwden. Deed ik vaak na in die dagen, onweerstaanbaar, ook al was ik inmiddels huisvader met kinderen. De clip van die track zag ik voor het eerst in deze show; hoe be-la-che-lijk wat ik daar kreeg te zien! Spinal Tap, zó slecht dat het weer leuk werd. Maar het ijzer van British Steel kreeg hier een gevoelige deuk. Meer roeststaal, zoals dat in menig Franse auto zat. Dat Breaking the Law bij B&B Washing the Dog werd, maakte het niet beter. Niet eerlijk om de band hierop af te rekenen, ik weet het, maar het leed was geschied.

Hoofdstuk 3, najaar 2018, de herkansing. Ik ben via streaming de catalogus van de band aan het doorspitten. British Steel klinkt als het begin van een nieuwe fase voor de band met een zwaardere sound, zij het dat die al enigszins werd opgestart met Killing Machine van twee jaar eerder. Jammer dat de drums nogal droog klinken in vergelijking met de albums uit 1980 van onder meer Sabbath, Saxon en Maiden; anderzijds is de gitaarsound überlekker, veel massiever dan voorheen.
Rapid Fire en Steeler blijven mijn absolute favorieten, want snel en heavy en prachtig dreigend gezongen. Als een buitenaards wezen in mijn tuin zou landen en zou eisen: 'Let me hear what heavy metal is!' dan zou ik hem/haar/het deze songs laten horen.
De andere drie songs die ik goed vind zijn allemaal zwaar en slepend: Metal Gods, Grinder en nieuwe favoriet The Rage, met verrassenderwijs een reggae-intro á la tijdgenoten Fischer-Z of The Police.
Matig of zelfs miskleunen vind ik de rest, die voor mij onder de categorie meezingers en partysongs vallen.

Afgelopen najaar las ik Confess, de biografie van Rob Halford. Jammer genoeg vertelt hij hierin niet veel over de totstandkoming van deze plaat. Ik had bijvoorbeeld graag willen weten of de zwaardere sound bewust was gekozen met het oog op de NwoBhm, of dat het eenvoudigweg de volgende logische stap was.

Felix Meurders is tegenwoordig op zaterdagochtend te horen op Radio 5. Misschien moet ik Rapid Fire aanvragen met het verzoek of hij weer zo heerlijk ‘Alsjeblieeeeeeft!’ wil roepen bij het slot. Wát een kickstarter blijft dit lied!

Deze plaat afgelopen week nog weer beluisterd, maar vind het maar wat soft en mat klinken, en hij mag dan uit 1980 komen, maar ik zie in deze plaat niet die mijlpaal uit de metal geschiedenis waar sommigen het weleens over hebben! 1980 was een bijzonder jaar wat metal en hardrock albums betreft en die van Iron Maiden en Black Sabbath zet ik dan vele malen liever op, dat zijn dan eerder mijlpalen, tenminste voor mij dan! Op Unleast in the East na heb ik toch minder met het eerdere werk van Priest, en bevallen hun albums mij pas echt goed vanaf Screaming for Vengeance

'Soft en mat' zegtie.

British Steel klinkt na al die jaren nog steeds zo fris als een hoentje. En met te gekke klassiekers aan boord zoals Rapid Fire, Metal Gods en Breaking The Law aan boord is er veel waar andere artiesten aan moeten tippen, mochten ze dit naar de kroon willen steken. En dan heb je aan de andere kant nog het mysterieuze The Rage en het wat lichtvoetigere Living After Midnight. En dat allemaal in iets meer dan een half uur. Nog steeds boeiend van de eerste tot en met de laatste minuut.

Ja , een absolute klassieker!

Het belang niet zien van deze klassieker heeft niks met persoonlijke voorkeur te maken maar wijst op een gebrekkige kennis van de geschiedenis van metal. Samen met Ace of Spades en de debuten van Iron Maiden en Angel Witch is British Steel in 1980 de grootste drijvende kracht van de NWoBHM die later tot speed-, power- en thrashmetal zou leiden.

Klopt wel dat dit album belangrijk was voor de heavy metal. Maar persoonlijk vind ik songs als Living after midnight, Breaking the Law en United geen ruk aan. De songs Metal Gods, Grinder, Rapid Fire en Steeler beuken er dan weer heerlijk op los, heerlijk! Dat zijn voor mij de songs die de opmaat zijn naar Screaming for Vengeance en Defenders of the Faith....

Ik vind het ook een tikkeltje wisselvallig. Gebeurt wel vaker bij Judas Priest. Al hebben ze ook meerdere albums die ik als geheel geweldig vind. Mijn top 5:

Defenders of the Faith
Painkiller
Sin After Sin
Screaming for Vengeance
Sad Wings of Destiny

Van de Judas Priest albums heb ik deze niet in mijn persoonlijke top 5 staan! Misschien voor de geschiedenis van de metal wel een belangrijk album, maar voor mij niet! Dan zie ik Sad Wings of Destiny, het live album Unleast in the East en Painkiller eerder als Priest klassiekers! In vele persoonlijke lijstjes die her en der te vinden zijn op internet als je gaat googlen op top 5 of top 10 beste Judas Priest albums dan staat deze British Steel vrijwel altijd wel hoog in de klasseringen. Op Rapid Fire en Metal Gods na vind ik dit een vrij matig album, maar die 2 nummers waren natuurlijk wel de opmaat naar Screaming for Vengeance, maar om dit gehele album als klassieker te zien gaat mij te ver! Heb deze jaren op cd gehad maar een tijd terug van de hand gedaan omdat ik hem zo goed als nooit opzette. Dan is het altijd 1 van de onderstaande 6 Judas Priest albums.
Mijn top 6
Painkiller
Defenders of the Faith
Unleast in the East
Sad Wings of Destiny
Screaming for Vengeance
Sin After Sin

Mijn top 5....
Met stip op 1. Defenders of the Faith
2. Screaming for Vengeance
3. Ram it Down
4. Painkiller
5. Stained Glass

Zou ik de live/studio ( ) plaat Unleashed in the East erbij zetten dan zou dat nr 2 worden....

Heb net een British Steel-trui aan die ik een tijdje terug bij Large besteld heb en alhoewel het wennen is zo prominent met Judas Priest rond te lopen is het best wel een invloedrijke band in mijn bestaan geweest.

Als dit album de kwaliteit van de eerste vier nummers over het hele album had behouden, was dit misschien wel een van de beste albums in het (vroege) metalgenre ooit geweest.

Rapid Fire is bijna speedmetal avant la lettre en voelt een beetje waar NWOBHM opstijgt, Metal Gods met zijn hypnotiserende ritme dat de meedogenloze mars van de robots uitstraalt, Breaking The Law is een klassieke knaller van Beavis and Butthead niveau en Grinder met zijn K.K. Downing en Glenn Tipton gitaargevechten in een bijna AC/DC-achtige eenvoud is pure rock 'n' roll.

Ik werd omver geblazen door dit album tot dusverre en toen kwam United. Wat was dat in vredesnaam? En The Rage. En de gruwelijke bonustrack Red, White & Blue.
Misschien onderbroken door een paar aardige nummers, maar het haalt het gemiddelde van dit album toch aardig wat punten naar beneden. En dat vind ik echt jammer. 5* voor de eerste 4 nummers. Een 3,5* voor het gemiddelde.

300% mee eens. Exact zoals ik dit, in mijn ogen en oren, nogal overschatte album ervaar.

Ik heb dit album een paar jaar gehad, toen maar weer verkocht. Een erg wisselvallig album, en dat maakte dat ik mijn interesse snel verloor.

The Rage is juist een te gekke afwijkende track met zijn Police-invloeden dat hand in hand gaat met epische bombast. Op de bonustrack die jij noemt, ben ik ook niet zo gek. En deze staat weliswaar op wat heruitgaven maar heeft niets met British Steel van doen. Deze lijkt te zijn opgemomen tijdens de Turbo of Ram It Down sessies.

Priest waardeer ik juist door het bikkelharde naast het wat meer luchtige werk te laten bestaan. En British Steel is daarmee een iconisch album geworden waarop de band juist haar definitieve vorm en imago vond waarom ze jarenlang bekend zouden staan.

Ik zal het nummer nog een kans geven

Overschat? Het zal me een worst wezen eigenlijk haha. Prima priest album. Breaking the law en living after midnight zijn uitgegroeid tot metal classics. Maar ook rapid fire, grinder en metal gods zijn heerlijke nummers. United is idd het grote min punt van de plaat en doet mij ook weinig , samen met bonus track Red, White & Blue. Hun beste plaat is het niet, maar hij mag er zijn. En na al die jaren draai ik hem nog steeds met alle plezier.

Bij mij staat in de seventies studio albums op
1 Sad wings of destiny
1 Sin after sin
2 Stained Class
3 Killing machine
4 Rock a Rolla
In de eighties
1 Ram it down
1 Screaming for vengeance
2 Brittisch Steel
3 Defenders of the faith
4 Turbo
5 Point of entry
Live albums staat bij mij uiteraard Unleashed in the east op 1 boven Priest live

Tja, dit is een typische JP-plaat volgens mij: een paar goede, een paar middelmatige en een paar zwakke nummers. Ik denk spontaan aan mijn Santana-periode. Toen moest het kaf ook van het koren gescheiden worden. Wat de selectie haalt, is dan wel goed tot heel goed. Alleen valt minstens evenveel zwaar door de mand.

Tussenstand:
1 Rocka Rolla (3,5)
2 Sad Wings of Destiny (3,25)
3 Killing Machine (3)
4 British Steel (2,75)
5 Sin After Sin (2,75)
6 Stained Class (2,5)

In mijn boek is British Steel het een regelrechte klassieker zoals Ace Of Spades, Back In Black, Blackout en meer van dat soort krakers.

Vlijmscherp in Rapid Fire en Steeler. Luchtig in Livin' After Midnight, You Don't Have To Be Old..en Grinder. Meezingerig in United en tot slot episch in The Rage.

Een even simpel als effectief heavy metalalbum dat ik al lang met me meedraag.

Vanmiddag dacht ik voor de derde keer de Europese versie die met Rapid Fire opent te hebben gegrepen. Blijkt het toch weer een Amerikaanse persing te zijn. Vanwege het mooie splattervinyl houd ik hem toch maar.

Balen en toch ook weer niet.

De versie die voor Europa bestemd was begint ook met het titelnummer. Het is de UK versie die met Rapid Fire opent. En even kijken op Discogs levert dit nog op: Colombia, Australië, Spanje, Ierland, Filipijnen, Nieuw-Zeeland en Joegoslavië hebben ook de tracklist in de volgorde van de UK versie. Je vraagt je toch of daar een logica achter heeft gezeten en welke dan.

O, dat wist ik niet eens. Dan moet ik nog even verder zoeken en dubbelchecken.

Het is mij ook niet duidelijk waarom de Europese versie moet afwijken. De motieven van de Amerikanen kennen we ondertussen wel.

Het gekke is dat ik een UK release blijk te hebben.

Maar dan wel met Breaking The Law als opener van de A kant en Livin' After Midnight als opener van de B kant.

Reconfigured track running order.

Terwijl ik naast de Europese versie uit 1980 nog de Europese cd versie uit 2001 heb die dan weer de oorspronkelijke UK tracklist volgorde heeft, beginnend met Rapid Fire. Gekker moet het niet worden.

Bizar.

Aan dat soort fratsen deed Iron Maiden gelukkig niet.