Er is al veel gezegd over Reflector, de gloednieuwe dubbelaar van het uit Montreal afkomstige Arcade Fire. Frontman Win Butler wilde dat de release net zo'n opwinding teweeg zou brengen als destijds met Michael Jackson's Thriller. En inderdaad, je moet onder een steen hebben geleefd, wil je niks meegekregen hebben van de slimme marketingcampagne rondom Reflector. Hoogst irritant natuurlijk, ruim twee maanden vol met geforceerde en nietszeggende persberichten. Uw recensent heeft ze allemaal bewust niet gelezen, evenals de overvloed aan recensies die ongetwijfeld overal voorbij komen, om met een zo open mogelijke mind de wereld van Reflector in te duiken.
Want een eigen wereld is het zeker geworden. De opvolger van de succesvolle conceptplaat The Suburbs werd geproduceerd door James Murphy, voormalig frontman van de bevriende band Lcd Soundsystem. Het levert een gedurfd, lang en gevarieerd album op, dat ongetwijfeld een grote haat-liefde verhouding onder fans gaat creëren. Reflector klinkt over de gehele linie meeslepend en ambitieus, zij het minder modern dan voorgaand werk, met soms een opvallend jaren '80-sausje. Denk: meer Talking Heads, David Bowie en - uiteraard - Lcd Soundsystem. En toch altijd herkenbaar als Arcade Fire.
Het getuigt van lef dat Arcade Fire nu met deze plaat komt. De band zoekt voortdurend de grenzen op met maatschappij-kritische teksten en maakt uitstapjes naar onverwachte genres. Opvallend is de opening met de meer dan fantastische single 'Reflector' en de zwoele, dansbare rocker 'We Exist', die niet geheel representatief zijn voor de sfeer van de plaat. Zo is daar ook 'Afterlife', dat even episch als 'Midnight City' van M83 klinkt, en het geforceerd vrolijke 'Here Comes The Night Time' met luchtige disco arrangementen. Fans van het eerste uur kunnen hun hart opgelucht ophalen bij 'Normal Person', een onvervalste Arcade Fire rocker. Bezinning is er in de vorm van 'Here Comes The Night Time part II', met veel ruimte voor de arrangementen van Owen Pallett (de strijkers) en Colin Stetson (de blazers).
De James Murphy-stempel is in veel nummers duidelijk aanwezig. Vooral in de wat melancholischere tweede helft. Niet alleen zijn veel songs meer dansbaar dan we van Arcade Fire gewend zijn, ook gaan ze langer door dan op eerdere platen als The Suburbs. Niet erg, het heeft namelijk zeker zijn charme. Alleen de elf minuten durende afsluiter 'Supersymmetry' gaat te lang door. In 'Porno' is het Murphy-stempel het duidelijkst hoorbaar. De manier van zingen, donkere synthesizers en stuwende climaxen doen in 'Porno' ernstig denken aan Lcd.
Dit alles maakt Reflector een plaat waar we het nog maanden, zo niet jaren, over gaan hebben. Dat is knap in een tijdperk waar de goede releases je om de oren vliegen en echte langspeelplaten vaak worden gemeden. Reflector is een zeldzaam indrukwekkend geheel dat wel veel energie van de luisteraar vergt. Maar die energie wordt beloont. De opgeblazen hype was terecht. Een unieke prestatie van één van de belangrijkste bands van deze tijd.
Van:
Daan's Muziek Blog