Arcade Fire - Reflektor (2013)

En ja ik heb muziekschool jaren gevolgd en dat wil natuurlijk geen kl''''ten zeggen. Ik ben geen referentie.

Zit ik toch goed met mijn 4*!

5* zit er echt niet in, dus hooggeschoold zal ik wel nooit worden als het op muziek aankomt.

age of adz was natuurlijk wél schitterend

Nou, ik heb ook eens een mening gevormd (eindelijk).

Arcade Fire zet hier een knap staaltje muziek neer, er komt veel heerlijks voorbij en ik mag er graag naar luisteren. Er gebeurt veel en de muziek is rijk en veelgelaagd, waardoor er het nodige te ontdekken is. Dat de magie van het debuut nooit meer terugkomt had ik al geaccepteerd, dus wat dat betreft is dit zeker geen tegenvaller. Ik weet nog niet waar ik hem plaats in vergelijking tot de andere platen van deze groep, daar is het nog te vroeg voor, maar waarderen doe ik het. Ergens heb ik wel het gevoel dat de emotie die Win Butler zo mooi kan overdragen hier veel te weinig wordt benut, sowieso is dit meer muziek die ik lekker vind dan muziek die me echt heel erg raakt en dat is wel een verschilletje met eerdere albums, hoewel dat op de laatste twee ook zeker niet continu het geval is. Hoe dan ook: prima album, niet één van de allerbeste van het jaar, hoewel uit het rockcircuit vermoedelijk wel.

Is dit serieus? Gaat iemand hier nu serieus beweren dat een 'geschoold muziekkenner' hier minimaal een vier voor moet geven? De arrogantie...pfff
Dat is zoiets als een kunstkenner die mensen gaat vertellen dat we het werk van Karel Appel allemaal geweldig moeten vinden.

Er staan een paar sterke singles op, maar in mijn ogen worden deze afgewisseld met enkele mindere nummers.

De single Afterlife vind ik nu net het minste nummer hier. Teveel Arcade Fire paint-by-numbers. Wel goed, maar niet opzienbarend.

jan met de pet op!

Mwah vanuit de basis dat je ergens voor geleerd hebt en kennis op doet mag je best uitspraken doen, maar ja, mijn ex-vriendinnetje is een bassiste, heeft conservatorium gedaan, maar met de beste wil van de wereld kan ik niet zeggen dat ze ook maar enige kennis van muziek heeft.

Dat je een goede muzikant bent wil zeker niet zeggen dat je goed kan schrijven. Er zijn genoeg bands met virtuozen die geen goede song kunnen pennen. Arcade Fire zijn zeker niet de beste muzikanten maar de beperkingen die ze hebben compenseren ze heel goed met creativiteit en emotie.

Funeral overtreffen kan niet. Maar zelfs in de buurt komen had ik voor Arcade Fire onmogelijk geacht. De beleving, de drive, de unieke luisterervaring dat Funeral me biedt, dat kan een band toch niet nog eens opwekken? Overtreffen kan inderdaad niet, maar Reflektor komt toch echt in de buurt. Dames en heren, wat een album! Zo heerlijk eigenwijs, ze doen volledig waar ze zelf zin in hebben. Vrolijk, creatief, duidelijk met passie gespeeld, maar vooral opvallend dansbaar. Je hoort wat Talking Heads, Depeche mode en zelfs een Michael Jackson komt langs bij We Exist, maar toch houden ze bovenal een eigen geluid. Per luisterbeurt heb ik nieuwe favorieten, voorlopig zijn dit: Here Comes the Night (geweldige tekst!), Porno en It's Never Over. De rustige stukken in laatstgenoemde zijn een van de mooiste stukken muziek die ik ooit heb gehoord. Dit kan nog wel is in mijn top-10 belanden, maar voorlopig houdt Normal Person me tegen van 5 sterren.

But if there's no music up in heaven, then what's it for? En zo is dat.

4,5*

Kom hier toch wel wat van terug.

De eerste vijf nummers en Porno zijn toch wel ijzersterk. You Already Know en Joan of Arc bevallen de ene keer wel en de andere keer niet. You Already Know vind ik nogal melig.

De tweede schijf begint ook wat meer te bevallen, maar deel 2 van Here Comes The Night Time en het einde van Supersymmetry blijf ik als overbodig ervaren. Krijg bijna het idee dat ze per se een dubbelalbum wilden afleveren. Dat moeten ze natuurlijk zelf weten, maar ik blijf het vervelend vinden dat ik op moet staan.

Vind het trouwens een beetje overdreven om te spreken van een grote stijlverandering. De helft van de tracks had zo op The Suburbs kunnen staan. We Exist en Normal Person hadden zelfs qua teksten heel goed op dat album gepast.

Al met al bevalt het steeds beter. Weet nog niet of ik geschoold genoeg ben om hier 4 sterren op te plakken.

Vers van de pers: official video Afterlife http://t.co/kEBENlW6Uf

(Tweet van @ArcadeFire 21:19u)

Je hoeft dus echt geen kenner te zijn om dit te waarderen. Je bent een liefhebber ! Ik hou van muziek, ben niet afgestudeerd in de musicologie. Maar dit is gewoon niet mijn muziek. ik heb het wel geprobeerd om eens te beluisteren vanwege de positieve reacties hier en de rotatielijst waardering. Het is goed om nieuwe muziek te beluisteren en niet altijd te blijven hangen in je eigen 'oude' voorkeur. Dus zou het wel af kunnen kraken door een lage waardering te geven omdat ik het niet mooi vind, maar dat, vind ik, is niet eerlijk. Dus geen waardering in sterren van mij.

Disco

Het is gebeurd: alles is bezonken, ieder nummer op de nieuwe Arcade Fire heeft zijn eigen plekje gekregen in mijn hoofd en de opgetrokken wenkbrauwen (vanwege de veranderingen in stijl althans) komen niet meer terug. Zodra dit album van ondertussen toch wel ongeveer mijn favoriete band ooit beschikbaar was heb ik 'm meteen binnengehaald en het was wennen, genieten, maar achteraf ook enigszins teleurgesteld achterblijven.

Let wel: teleurgesteld betekent niet dat dit een middelmatige plaat is - kijk maar wat het sterretje boven m'n berichtje zegt. Luister maar naar zo'n liedje als Here Comes the Night Time, waar sprookjesachtige synthesizers, een kreunend basgeluid, exotische trommels en verbeten zang van oude vertrouwde Butler voorbij komen en waar al mijn genietsensoren in m'n hersenen van op hol slaan. En het blijft niet bij één hoogtepunt: wat mij betreft wordt ook het naar mijn mening schromelijk ondergewaardeerde Flashbulb Eyes, met zijn tekst die het midden houdt tussen mysterieus en theatraal, zijn radicale echo en zijn goddelijk geniale gitaarriffje ingelijst in de Hall of Fame van de moderne muziek. En ja, ook single Afterlife doet vanaf de eerste tonen wat met mijn stemming (met één groot minpunt - scroll naar beneden voor verdere info) en zelfs vuller Here Comes the Night Time Part II zou ik niet overbodig willen noemen.

Het is bewonderenswaardig hoe Arcade Fire weigert om na de koerswisseling van 90 graden op The Suburbs in dezelfde richting door te bewegen. Natuurlijk, al die elektronica kwam niet uit de lucht vallen als je even naar Sprawl II op de voorganger luistert, maar zo dominant, zo duister als ze hier zijn: ik had het voor het horen van topsingle Reflektor niet gedacht en zal personen die beweren van wel ook ernstig sceptisch aanstaren. Het is bewonderenswaardig hoe Arcade Fire, hoe recht voor z'n raap ze op deze nieuwkomer ook kunnen zijn, toch nog hun oude mysterieuze ondertoon kunnen houden. Het is bewonderenswaardig hoe perfect de samenzang tussen Butler en Chassagne klinkt - alsof ze niet alleen in het echie, maar ook op plaat elkaars foutjes aanvullen. Het is bewonderenswaardig hoe waanzinnig catchy ze sommige liedjes (iedereen die niet eens mentaal losgaat in het heerlijke refrein van You Already Know moet vast een grijs leven leiden) kunnen maken zonder de diepgang uit het oog te verliezen. Maar toch: ik ben een beetje teleurgesteld.

Ik ben een beetje teleurgesteld omdat de beste band ter wereld hier de scheurtjes in hun teksten niet kan verbergen - meestal zijn de teksten interessant, maar vaker op de voorganger, waar ze soms het enige kleine struikelblokje waren, heeft Butler niet heel veel boeiends of moois te zeggen. Het refrein van Afterlife is natuurlijk het meest in het oog springende voorbeeld, maar het voor de rest wel redelijk enerverende Porno is tekstueel nou niet bepaald opwindend te noemen. Ik ben in mindere mate ook een beetje teleurgesteld dat zo'n vernieuwende, interessante band als Arcade Fire, die tegen alle clichés aan zou moeten trappen (oké, meestal doen ze het nog steeds wel) valt voor de "hopsakee, 6 minuten oninteressant gefrutsel aan het eind van de plaat'-truc. Maar dat is allemaal relatief tegenover mijn grootste teleurstelling: Arcade Fire heeft het voor het eerst in de tien jaar dat ze in deze formatie op de aarde rondlopen voor elkaar gekregen om twee ronduit matige liedjes te schrijven. En dan ook nog eens in een tweeluik.

Toegegeven, Awful Sound is niet middle of the road. Ook al roept het twee keer weerklinkende refrein in de verte associaties op met de Toppers (en weer die matige tekst), het ritme is nog wel vermakelijk en de pieptonen vlak voor dit refreintje zijn in ieder geval niet standaard - wel hinderlijk. Grootste struikelblok van dit liedje is gewoon dat het niet zo boeiend is. Met 3 minuten hadden ze even veel of meer kunnen zeggen en misschien ook nog even dat infantiele drumloopje voor het refrein weg kunnen knippen. It's Never Over daarintegen overschrijdt voor het eerst sinds deze band bestaat de grens tussen kunst en kitsch in het intro, heeft voor het eerst echt storende elektronica en weer zo'n vervelend refreintje - nu vanwege het nerveuze gemompel van de anders zo fantastische Butler. Zelfs de meer dan aardige coupletten in de eerste minuten weten de wrange smaak van het pielerige refrein en de te repetitieve laatste minuten niet weg te spoelen.

Klinkt te negatief voor 4 sterren hè? Weet ik. Ik geef ze zo'n hoge beoordeling niet omdat het (nog steeds) mijn favoriete band is en ik die liedjes negeer. Ik geef ze zo'n hoge beoordeling omdat ik, hoewel ik het misschien niet genoeg heb benadrukt, het grootste deel van de andere liedjes nog steeds onverminderd geniaal, prachtig en overdonderend vind. Ik leer er ooit wel mee leven, het beruchte tweeluik en de teksten, vooral als ik ze nog een keer live ga zien. Een AF-plaat die niet (bijna) perfect is ben ik nu echter nog niet gewend van deze band en dat is een beetje jammer, maar als ik weer even naar de andere kant van de kamer word gegooid door zo'n nummer als Normal Person wil ik het wel even verdringen.

Het heeft even geduurd maar de band heeft mij na intensieve beluistering kunnen overtuigen met dit album.
Eigenlijk knap ik alleen af op het pakweg 6 minuten durende gepiel na de schitterende afsluiter Supersymmetry.
De koerswijziging met een wat donkere maar tevens toegankelijkere sound en veel synthersizers bevalt mij prima, opener & titelnummer Reflektor is fraai en zelfs dansbaar.
We Exist heeft een heerlijke basdreun en vind ik een van de sterkhouders op dit album.
Het duo Porno & Afterlife blijf ik de hoogtepunten van dit album vinden,de rest van de plaat vind ik goed tot zeer goed, tevens zou Afterlife wel eens een doorbraak kunnen betekenen naar een breder publiek.
Grappig dat de mijn beide dochters mij erop wezen dat Arcade Fire een nummer voor de nogal wrede film de Hongerspelen hebben gespeeld/geschreven en ik dit lange tijd niet als zodanig herkend had.

Doet nog niet veel, sterker nog, irriteert soms, experimenteer drift respecteer ik wel. Maar wie weet groeit ie nog. Oordeel volgt als ik m echt een paar x heb beluister. Staat nog mijlenver af van mijn platen van het jaar (Daughn Gibson, Cave, Goldfrapp, Darkside, the Field)

Ik vind 'Awful sound' net het beste nummer van de plaat. Melodieus, avontuurlijk en dromerig. Zelfs mijn dochter van 4 jaar zingt dit nummer mee uit volle borst. . Persoonlijk blijf ik Cd 2 meer opleggen dan Cd 1. Sommige nummers uit Cd 1 beklijven me gewoon minder. Toch blijft dit een topplaat.

Ik luister die laatste 6 minuten ook niet, maar het is nu juist wel letterlijk een reflectie van het album: speel het achterstevoren af (wave omkeren) en je zapt langs (bijna?) alle nummers van het album. Gewoon een ludiek ideetje... (maar ja, alleen in de huidige vorm eindig je weer bij de begintrack - Reflektor).

Lekker cliché misschien, maar dit is er echt een: een groeiplaat. Waar ik opener Reflektor vanaf het begin af aan al geniaal vond, moest ik aan de rest van de plaat erg wennen. Maar op een gegeven moment wordt het langzaam beter, sterker. Heb dat alleen bij Alt-J eerder zo sterk meegemaakt. Ik ben van een 3 naar 4,5 gegaan, toen van een 2,5 naar een 5 (hoe erg kun je je vergissen in een plaat?). Misschien de minste AF tot nu toe, desalniettemin een topplaat.

die pet kun je weg gooien de 504 mensen vinden het toch 1.5 ster meer dan jouw mening ik
hoop dat je geen hond hebt want die brengt jouw pet weer terug
dus koop een muts voor het gaat vriezen

grtz

Ben zelf 'n 4 sterren stemmer, maar vind alle commotie & aandacht rondom dit album (naar een nummer van Motorhead) 'Over The Top'...... Inderdaad is het een bijzonder album; krijg het gevoel dat het soms te doen is om bijzonder bijzonder te zijn - en dat is helaas maar deels gelukt. ( Heb persoonlijk Sigur Ros, Porcupine Tree en Steven Wilson op een hoger niveau staan; ik dank u!).....

Meningen zijn meningen natuurlijk dus die respecteren we natuurlijk maar Sigur Ros, Porcupine Tree en Steven Wilson vallen niet echt te vergelijken met Arcade Fire. Die artiesten maken generaliserend gesproken respectievelijk postrock en progrock terwijl Arcade Fire meer in bredere zin indierock/pop maakt met vaak een symfonisch sausje.

Ik vind persoonlijk Arcade Fire moeilijk met andere artiesten te vergelijken al is het alleen al omdat de band zoveel verschillende wegen heeft ingeslagen en ik vermoed dat dit nog lang niet alles is wat ze voor ons in petto heeft.

ik heb gelezen dat arcade fire de tweede u2 wordt,ik heb er allemaal geen probleem mee maar ik ben bang dat ze wat TE comercieel gaan worden en jaar na jaar een album gaan uitbrengen ik ben echt een indie fan en ik haat het dat nu alle mensen die plaat enzo gaan kopen.
arcade fire is in mijn ogen een unieke band en ik heb liever dat ze met hun volgende plaat toch meer richting neon bible gaan,maar ja we kunnen het niet tegenhouden.

Waarom haat je het eigenlijk dat dit album zo massaal wordt gewaardeerd? Misschien vinden velen het oprecht steengoed. Jij trouwens ook gezien je waardering. So what's the problem? Dat een als indieband begonnen stel gasten wereldberoemd zijn geworden? Tja, zo werkt de muziekbusiness nu eenmaal. Ook U2 is klein en dwars begonnen. Roxy Music idem dito. Welke echt grote band eigenlijk niet? En als je eenmaal in de eredivisie speelt is het weinigen gegeven oorspronkelijk te blijven. Ik vind dat geen probleem. Bands of solo-artiesten zijn niet heilig, al lijkt het daar soms veel op. Het gaat om de muziek en als die afvlakt door de nieuw verworven status dan blijf je trouw aan de albums die je bevallen en ga je verder op zoek naar nieuwe muzikale uitdagingen. Er gebeurt genoeg in muziekland om ieders smaak te kunnen bedienen. Toptijd voor de echte indie-fan zoals jij, lijkt mij. Of vindt je het jammer dat jij AF nu met zovelen moet delen...

ik wil die met iedereen delen hoor,maar toch hun nieuwste cd klinkt gewoon breder dan hun vorige albums,top album maar toch de minste,

Ik ben benieuwd welk AF-album er over tien jaar in je top 10 zal staan. It takes time...

Waarom staat Reflektor dan boven Suburbs en Neon Bible in je top 10 .

Waarom staat Reflektor dan boven Suburbs en Neon Bible in je top 10 .[/quote

1.neon bible
2.reflektor
3.the suburbs

neon bible blijft mijn beste album,tussen reflektor en suburbs is het een twijfel geval.]