Arcade Fire - Reflektor (2013)

Mooie overpeinzing Kistenkuif. Hoe je het ook wendt of keert, er moet gewoon brood op de plank als je er fulltime voor gekozen hebt in een band te spelen. En dat het songmateriaal dan ietwat in dienst staat van dat brood verdienen kun je niemand kwalijk nemen. In hoeverre er compromissen zijn gesloten en het gebodene ten koste is gegaan van de pure kunstvorm muziek, oftewel had AF andere nummers en/of arrangementen gebruikt als ze niet met volle stadions in hun achterhoofd hadden gewerkt aan dit album, zullen we denk ik nooit te weten komen.

Wat een gebrabbel hierboven.

Als je even een beetje doorzoekt bij de muziek uit deze tijd kom je bij legio artiesten en bands, ook uit de Verenigde Staten, die ongeveer 832 keer minder meezingbaar is dan het minst meezingbare uit die "goeie ouwe tijden". Hoewel ik ook wel een beetje het gevoel heb dat Arcade Fire hier wat te veel op de livereacties heeft gelet, zijn er zo ontieglijk veel recente acts te bedenken uit de hele wereld die totaal niet gemaakt zijn om live te scoren. Superlogisch ook, want naast de vele factoren die muziek nu ongrijpbaarder kunnen maken, hadden veel oude bands en artiesten natuurlijk net zo veel de drang om hun muziek meezingbaar te maken, misschien niet voor de live-optredens, maar in ieder geval voor op de platen.

Zijn we het dus gedeeltelijk eens. Overigens had ik het (toch goed leesbaar?) over de huidige 'grote' acts, met de bij hun status horende verplichtingen, waarbij ik deze tendens signaleerde.

In de 'goeie ouwe tijden' romantiek die je aanstipt, geloof ik niet zo. Ik luister nu met net zo veel plezier als destijds en wordt nog steeds uitgedaagd en geraakt, ook door jong talent. Muziek overstijgt generaties.

Nee, sorry, niet waar, zal ik het dan maar voor u uittekenen; ik begreep het bericht niet helemaal, ik zag wat over gelaagheid die verdwenen was en over dansbaar, dus ik vroeg of dat bericht daadwerkelijk stelde wat ik al eerder heb gemeld.

U was er uiteraard als de kippen bij, want het is een persoonlijke kruistocht en van mij mag u, maar in uw haast vergeet u te lezen of beter u leest wat u wilt lezen, want ik heb het dus niet gehad over vlakke dansbare pop, maar wat mij nog het meest verbaasde is dat Justin Bieber schijnbaar in uw referentiekader valt.

Hierbij akte van het dalende niveau van MuMe. Toch jammer.
Tip: Concentreer je op de inhoud van iemands mening en geef daar verweer tegen.

Yep. Terug over de muziek:
De sfeer op dit album doet me aan twee dingen denken. De plaat 'Pop' van U2 en 'The Age of Adz' van Sufjan Stevens. Beide platen zijn geen stijlbreuk met eerder werk, maar wel een soort relativering ervan. U2, Stevens en Arcade Fire zijn grote acts mt een gelauwerd verleden. Durfde een band als Coldplay dat maar eens...

Zo'n swing vond ik bij Sufjan en bij U2 te gek, en bij Arcade Fire ook. Ze knipogen naar me, zetten me op het verkeerde been, maar herbergen nog zoveel klasse in zich dat de duimen hier toch zonder twijfel weer omhoog gaan.

Ik heb enkel moeite met het dreutelige Porno...

Best wel een verrassend album. Voor iemand zoals ik, die niet zo heel erg vaak naar Arcade Fire luistert, klinkt Reflektor behoorlijk afwijkend van hun eerdere werk. Arcade Fire heeft een soort (alternatieve) mainstream geluid waar ik niet heel erg dol op ben. Aan de andere kant zijn ze daarbinnen juist erg creatief. Met name hun eerste twee albums vertonen voor rockbegrippen relatief fantasierijk instrumentgebruik en mede daardoor komen ze met verfrissende arrangementen.

Die lijn zetten ze hier door, al is de aankleding dan weer erg anders. In eerste instantie geloofde ik het wel, maar als ze me dan lokken met Kierkegaard ga ik toch overstag. Die tekst is hier te lezen: S?ren Kierkegaard, "The Present Age" (1846) - historyguide.org Kudo's voor Kierkegaard. Grappig hoe een tekst uit 1846 met de ogen van nu heel logisch en zelfs een tikkeltje voorspelbaar lijkt.

Nu ben ik eigenlijk enthousiaster over die tekst dan over Reflektor (ik krijg spontaan zin om het in een essay aan Nietzsche en Baudrillard te verbinden), maar dit initiatief zouden meer bands moeten volgen.

De opstandige en hoopgevende teksten van Camus vind ik beter aansluiten bij deze tijd. Nu nog de muziek erbij. Welke band of artiest zou jij voor de bewerking ervan geschikt vinden?

De vraag stellen is 'm beantwoorden

Wat een kul van Arcade Fire om Kierkegaard erbij te halen.

Aangeschaft na het meerdere malen beluisteren van Reflektor, Normal Person en We Exist. Helaas zijn dit voor mij, samen met Porno, ook de enige,echte goede tracks. Here Comes The Night Time is aardig, maar om dat nou uit te breiden met een 2e versie waardoor dit nummer zo'n 10 minuten in beslag neemt, is me echt te veel van het niet zo heel goede. Net als de lengte van Supersymmetry. Toch wel een tegenvaller na The Suburbs.

Ik ben niet onwijs bekend met Camus, maar ik moet een klein beetje aan Nick Drake denken. Alleen dat zou nog wel eens lastig kunnen worden en hij verschilt in ieder geval op één belangrijk aspect van mening met Camus (anders was hij er nu nog).

als iets meer dansbaar wordt, wordt het al vaker platjes genoemd. ik heb die indruk toch. vreemd..arcade fire heeft nog niets van zijn klasse verloren

Deze voormiddag pas voor het eerst beluisterd, terwijl ik toch een enorme fan ben van Arcade Fire. Er waren echter enkele kleine struikelblokken die me steeds verhinderen. De hoofdreden is de albumduur. Dat viel uiteindelijk goed mee, de plaat kent zo op het eerste gehoor (voor zover je dat al kan zeggen) enkele mindere momenten, maar overall klinkt het vrij sterk. De opener kende ik natuurlijk al op voorhand, en dat blijft ook een ijzersterke song.

Andere songs die me meteen in positieve zin opvielen, zijn 'Awful Sound (Oh Eurydice)' en 'Normal Person'. Veel meer valt er nu nog niet te zeggen, al is de touch van Murphy wel hoorbaar, en heeft de band zich blijkbaar nog verder ontwikkeld, nadat ze met zowel 'Neon Bible' en 'The Suburbs' toch ook al een beetje van de door 'Funeral' geplaveide weg afweken.

Meer luisterbeurten zullen zich sowieso nog aandienen, al kan het goed zijn dat ik de plaat dit jaar niet eens meer kan beoordelen. Zo gaat dat, als je met een overaanbod van sterke albums, gecombineerd met een brede smaak, te kampen hebt.

Afgelopen maandag was ik in London bij het kleinschalige optreden van the Reflektors in het fraaie Roundhouse. Deze setting alleen al leidde tot een bevlogen optreden en een fantastische sfeer. Op de setlist die gespeeld werd, stonden logischerwijs 9 nummers van dit album. Opvallend was dat de nummers live nu al als een huis stonden.

Is ie nou beter of slechter dan.......? Dat is toch wel vaak de discussie hier. Maar deze plaat is allereerst anders, zonder dat de herkenbaarheid van Arcade Fire wordt aangetast. De sound blijft nog steeds groots, massief, met een mooie opbouw in de songs. Maar het is op veel platen onmiskenbaar percussiever en dansbaarder. Met toch wel weer veel variatie in het geluid. Het swingende 'Reflektor' (geweldige song), de rocker 'Normal Person', de Smiths-echo van 'You Already Know', de groove in de Orpheus en Eurydice tracks, en de hypnotiserende LCD Soundsystem pulse van 'Porno'.
Het heeft even geduurd (moest 'm even laten indalen), maar Arcade Fire heeft opnieuw een grootse plaat gemaakt. Bij 'The Suburbs' werd ik gegrepen door de weemoedige melancholie die dat album opriep. Dat was een monumentaal album, die een plek in mn top 10 heeft gevonden. 'Reflektor' boort die diepe emoties niet aan, maar tjonge jonge, wat kan deze band opwindende muziek maken.

Voor mijn gevoel met hun gelaagdheid, absurdistische kwinkslagen en progressiviteit springen The Arctic Monkeys er het meeste uit

' The Age of Adz' nog maar vermelden bij deze plaat lijkt objectief gezien muzikale heiligschennis. En dan heb ik het niet over gevoel of emoties, maar over pure feitelijke moeilijkheidsgraad (ook tekstueel) en instrumentatie.

OT: snap ook helemaal niet waarom er bij Reflektor zo veel over 'voelen' van de muziek gepraat wordt. 'Het exotische karakter (inexistent volgens mij), het vatten van collectieve gevoelens in de muziek', je moet het allemaal voelen, al zeker niet vaststellen. God als ik iets wil voelen, steek ik mijn handen wel in een pot met heet water.

Oei, Reflector vergelijken met Age of Adz van Sufjan.

Of begrijp ik het verkeerd?

Zo raar is dat toch niet? Beide artiesten zijn gevierde 'indie-iconen' (als je dat al zo kunt noemen) en beide artiesten komen met een 'knipoogalbum'. Ze nemen zo hun eigen succes een beetje op de korrel. Het gevaar van teveel pretenties ligt bij beiden op de loer, maar ze weten het beiden op een groteske manier toch zó te draaien dat het publiek (ik dus) het pikt.

Tuurlijk ligt het muzikaal ver uiteen, maar de vergelijking is me dunkt toch zo slecht niet. Een album hoeft toch niet alleen op muzikaal/technische gronden vergeleken te worden?

Muzikaal ligt het inderdaad erg ver uiteen. Ik vind het ook een vreemde vergelijking.

Zelfs complimenten zijn niet veilig voor het alziend oog van west.

Het is geen oog hoor, mijn avatar: het is paars vinyl (van Temple of the Dog, recent uitgegeven )...

THRILLING!!

Nee, dit gaat hem dus echt niet worden. Over smaak valt te twisten, meerdere keren geprobeerd, maar ze blijven voor mij een herhaling van stromingen uit de jaren 80. Been there, done that !

Reacties die meer op de persoon gingen dan over het album verwijderd.

Ja, laten we dat aub niet doen. Age of Adz is net het schoolvoorbeeld van een artiest die zichzelf na alle hype danig dodelijk serieus neemt en de noodzaak voelt om een Belangrijk Album uit te brengen met een heleboel navelstaarderig gedoe en 500 ideeën in één nummer die helemaal niet bij elkaar passen. Het is zowat het slechtste album dat ik de laatste 5 jaar gehoord heb door een gewaardeerde artiest.
Arcade Fire experimenteert hier ook met verschillende stijlen maar hun profleringsdrang wordt nooit zo groot dat het in de weg komt te staan van de kwaliteit van de nummers.

mag ik een vergelijking maken het heeft veel weg van new order

Beetje offtopic natuurlijk, maar die ervaring heb ik nou totaal niet bij Age of Adz. Impossible Soul eindigt in een feestje! En het clipje van 'Too Much' wel eens bekeken? Als daar geen knipoog in zit... Of je het goed vindt is natuurlijk een tweede, maar het pretendeert geen Belangrijk Album te zijn, tekstueel zeker ook niet...

Terug naar Reflektor: het ging mij alleen op de verhouding met voorgaande albums. Eerdere albums hebben bij allebei zwaardere thema's en minder elektronische omlijsting. Maar goed, 't is maar een meninkje - ik waardeer beide albums zeer.

Als je een beetje geschoold bent in muziek dan verdient deze plaat minimaal een vier, maar ja met alle respect is het jan met de pet op die beslist en dat moet je respecteren. Bij deze ...