Placebo - Meds (2006)

Altijd leuk om uit te kijken naar een nieuwe Placebo, en wederom een mooie hoes!

Een prachtige hoes weer! Wil de poster sowieso hebben.
*noteert 13 maart in agenda*

Ik ben benieuwd

Voeg daar Electro_ ook maar aan toe.

Zeker geen slecht album dit, maar ik moet zeggen dat ze zichzelf nu wel een beetje gaan herhalen (voor zover ze dat al niet deden).

Het album is zeker niet vernieuwend, maar wel weer 'gewoon' goed, in de stijl van Black Market Music en Sleeping With Ghosts.

Gelukkig maar.

Zat het nummer Broken Promise met Michael Stipe te luisteren, heerlijk mooi rustig begin..... En dan BENG!!! Ik zat rechtop in mijn stoel!! Moest ff wennen, maar uiteindelijk toch wel goed nummer!

... ook deze jongen is erg benieuwd naar de nieuwe Placebo!!!

Die al op internet rondslingert.....

... zoals dat gewoonlijk gaat tegenwoordig...

maaarreeee.. kuch kuch, ik héb de hint begrepen hoor ;-p

De nieuwe Placebo dus:

Opener is de titelsong Meds met the Kills-zangeres VV.
Je moet even goed opletten wanneer deze dame nu meezingt, want ze vult Brian Molko eigenlijk perfect en naadloos aan in deze lekkere song zoals we er eigenlijk zoveel kennen van Placebo.
Niks nieuws onder de zon.
Infra-red opent lekker en gaat weer als een cirkelzaag tekeer: het geluid is lekker snerend en neemt af en toe even gas terug. Maar ook nu moet weer gezegd worden: niks nieuws onder de zon. Erg? Welnee. Zolang de mannen van dit soort nummers blijven maken ben ik al heel tevreden.
Drag laat wederom geen nieuw geluid horen. Ik zal vanaf nu dan ook niets meer hierover zeggen
Een lekkere rock-stamper met het kenmerkende stemgeluid van Molko.
Hierna volgt Space Monkey. Hey: hoor ik daar Massive Attack-invloeden? Tricky? Verdomd! Het had zo kunnen zijn. Spannend, dreigend nummer zoals ook de heren van Massive Attack of Tricky dat kunnen. Wel is het stempel van Placebo goed te horen. Sterker: Massive Attack heeft niet eens bijgedragen aan dit album
Follow the Cops Back Home gaat van start met een desolaat gitaargeluid. Een wat rustiger nummer, maar wel weer met een donker randje.
Post Blue klinkt ook wel rauw. Lekkere bas-loop ook.
Het moet het vooral hebben van de drive in het ritme, want melodieus vind ik het niet echt een sterke song en valt hij me nu nog niet genoeg op.
Because I Want You gaat tekeer zoals we dat ook op b.v. het debuut-album hoorden.
Prima nummer, fijn te horen, maar ik val er niet stijl van achterover.
Door naar Blind ook weer een nummer dat mij vooralsnog niet erg weet te pakken. Maar dat is een probleem wat ik altijd wel heb met deze band. Op de een of andere manier zakt het halverwege altijd wat in. Er ontstaat altijd een beetje Placebo-moeheid tijdens een het luisteren naar hun cd's. Een reden ook dat de band nooit echt tot de 5* wil doordringen bij mij. Ook met deze cd gaat dat dus weer niet gebeuren. Nummers als Blind zijn daar toch altijd debet aan.
Pierrot the Clown zorgt er dan wel weer voor dat ik recht overeind kom te zitten. Mooi intro. Mooi nummer. Een favoriet. Zo wil ik er wel meer horen!
Dan het nummer met Michael Stipe: dat is al genoeg reden om even van overeind te blijven zitten. Broken Promise start met een mooi piano-intro (het lijkt wel de plaat van de mooie intro's). En dan zoals Musicfriek het al omschreef: BENG! Volop erin hakken, niks mooi of lieflijk. Dit is Placebo en niet de laatste R.E.M. Hoe dan ook wel weer een van de favorieten van dit album.
One of a Kind: ook weer zo'n intro waarvan ik denk "hey klinkt goed". Opvallend nummer ook wel. Gaat een beetje alle kanten op, maar dat mag ik wel. Het lijkt erop dat ze wat meer hadden willen experimenteren maar het uiteindelijk toch niet durfden. Dit nummer vind ik daar een goed voorbeeld van. Klinkt net een ietsiepietsie anders, maar toch ook weer te weinig om te kunnen zeggen dat ze andere wegen zijn ingeslagen. Eigenlijk wel jammer.
In the Cold Light of Morning gaat wederom mooi van start. Mooi, met een duister randje. Ik hou hier wel van.
Ook dit nummer wil ik wel bijschrijven bij mijn favorieten van dit album.
Song to Say Goodbye is weer typisch een echte Placebo-song. Een prima afsluiter, waar ik op de achtergrond in de rustige gedeeltes een klein beetje de Massive Attack groove (zoals te horen op 100th Window) ontwaar.

Slotconclusie: Placebo zoals we Placebo kennen. Placebo die af en toe kleine stapjes vooruit zet, maar niet voldoende om te kunnen zeggen dat ze vernieuwend of verrassend bezig zijn.
Placebo zoals alle Placebo's voor mij: sterk album. 4 Sterren meer dan waard, maar wanneer komen ze nu met dat album waarmee ze daar eens aan voorbijgaan?
Waarschijnlijk nooit bij mij vrees ik en dat is helemaal niet erg zolang ze goede albums als Meds weten af te leveren; om over de pracht-hoezen maar te zwijgen.
Met dit album kan ik wel weer vooruit.

Ik vond hem op het eerste gehoor al meteen beter als Sleeping With Ghosts,wat ik de minst goede van Placebo vond. Meds,Song To Say Goodbye en Follow The Cops Back Home zijn persoonlijke favorieten op deze plaat. Post-Blue vind ik dan weer minder. En inderdaad weer een mooie hoes! Tot nu toe krijgt hij van mij een 3,5

Ben ik nu de enige die het cdhoesje teleurstellend vind ?
Hij lijkt wel erg veel op de hoezen van SWG en AMWF, maar als poster zou het inderdaad super zijn.
Naar album heb ik nog niet volledig geluisterd en ik ga vanaf nu ook pas stemmen na 2 maanden, want bij X&Y ben ik toch wel serieus door de bocht gegaan...

Ja, de hoes doet mij ook niet zoveel. Eerdere hoezen (Zeker die van SWG) vind ik wel heel erg mooi.

De hoes is fantastisch!
Net als het album: 4,5*

Ik heb er echt van genoten en ben weer opnieuw verliefd geworden.

Ik heb zin in dit album! Nu moet ik hem nog vinden, want ik kan niet wachten tot maart...

ik heb hem nu een paar keer geluisterd en ik vind het nu al 1 van de betere misschien wel het beste album van placebo. Erg innovatief is het album niet maar daarentegen is de afwisseling van catchy rocknummers met wat minder toegankelijk werk uitstekend.

Helemaal mee eens. Na het ietsje teleurstellende Sleeping with ghosts is Placebo weer helemaal back in shape met Meds. Vernieuwend of verrassend is het niet, maar de mix van topzware en weemoedige ballads met gierende en explosieve rocksongs zit Placebo gewoon als gegoten en dit trucje beheersen ze als geen ander. Eerste meesterwerk van 2006. 4,5*.

Hé en Drillem dan?

Bij mij verdienen albums vanaf 4,5* pas het stempel meesterwerk en Drillem staat op 4*.

Ik denk dat ik dit album ook wel eens hun beste zou kunnen gaan vinden op den duur.
Voor het eerst kan ik een Placebo cd in zijn geheel draaien met enorm veel plezier en hem dan ook nog eens een 2e keer in de herhaling gooien.
Voor mij nu nog te vroeg om een verhoging naar 4,5 te maken, maar uitsluiten doe ik het zeker niet meer.

Voor mij blijft Without you I'm nothing hun ultieme album, die staat bij mij op 5*.

Ik heb hem nu al een paar keer beluisterd en dit is echt een top album!!!

Iemand al enig idee wat de eerste single wordt van dit album??? Persoonlijk hoop ik dat Space Monkey op single komt, die is wel errug lekker..

Kijk es op hunwebsite

Hier ben ik het volledig mee eens. Ik draai hem helemaal grijs momenteel. Ik was zo bang voor een teleurstelling, maar niets bleek minder waar.

Heb ff gekeken en Song to Say Goodbye wordt dus hun eerste single in Europa. In Engeland wordt Because I Want You uitgebracht... Ok, weet ik dat ook weer!

Ik dacht dat ik wel zo'n beetje klaar was met Placebo (ik vond de vorige plaat best goed, maar ik luisterde er eigenlijk niet veel naar), maar ik ben nu toch wel erg benieuwd.

Zoiets dacht ik ook. Ik was bang dat het iets mindere Sleeping with ghosts het begin van het verval was, maar dat is gelukkig niet uitgekomen. Een extra jaartje rust heeft de heren blijkbaar goed gedaan.