Placebo - Meds (2006)

De nieuwe Placebo dus:

Opener is de titelsong Meds met the Kills-zangeres VV.
Je moet even goed opletten wanneer deze dame nu meezingt, want ze vult Brian Molko eigenlijk perfect en naadloos aan in deze lekkere song zoals we er eigenlijk zoveel kennen van Placebo.
Niks nieuws onder de zon.
Infra-red opent lekker en gaat weer als een cirkelzaag tekeer: het geluid is lekker snerend en neemt af en toe even gas terug. Maar ook nu moet weer gezegd worden: niks nieuws onder de zon. Erg? Welnee. Zolang de mannen van dit soort nummers blijven maken ben ik al heel tevreden.
Drag laat wederom geen nieuw geluid horen. Ik zal vanaf nu dan ook niets meer hierover zeggen
Een lekkere rock-stamper met het kenmerkende stemgeluid van Molko.
Hierna volgt Space Monkey. Hey: hoor ik daar Massive Attack-invloeden? Tricky? Verdomd! Het had zo kunnen zijn. Spannend, dreigend nummer zoals ook de heren van Massive Attack of Tricky dat kunnen. Wel is het stempel van Placebo goed te horen. Sterker: Massive Attack heeft niet eens bijgedragen aan dit album
Follow the Cops Back Home gaat van start met een desolaat gitaargeluid. Een wat rustiger nummer, maar wel weer met een donker randje.
Post Blue klinkt ook wel rauw. Lekkere bas-loop ook.
Het moet het vooral hebben van de drive in het ritme, want melodieus vind ik het niet echt een sterke song en valt hij me nu nog niet genoeg op.
Because I Want You gaat tekeer zoals we dat ook op b.v. het debuut-album hoorden.
Prima nummer, fijn te horen, maar ik val er niet stijl van achterover.
Door naar Blind ook weer een nummer dat mij vooralsnog niet erg weet te pakken. Maar dat is een probleem wat ik altijd wel heb met deze band. Op de een of andere manier zakt het halverwege altijd wat in. Er ontstaat altijd een beetje Placebo-moeheid tijdens een het luisteren naar hun cd's. Een reden ook dat de band nooit echt tot de 5* wil doordringen bij mij. Ook met deze cd gaat dat dus weer niet gebeuren. Nummers als Blind zijn daar toch altijd debet aan.
Pierrot the Clown zorgt er dan wel weer voor dat ik recht overeind kom te zitten. Mooi intro. Mooi nummer. Een favoriet. Zo wil ik er wel meer horen!
Dan het nummer met Michael Stipe: dat is al genoeg reden om even van overeind te blijven zitten. Broken Promise start met een mooi piano-intro (het lijkt wel de plaat van de mooie intro's). En dan zoals Musicfriek het al omschreef: BENG! Volop erin hakken, niks mooi of lieflijk. Dit is Placebo en niet de laatste R.E.M. Hoe dan ook wel weer een van de favorieten van dit album.
One of a Kind: ook weer zo'n intro waarvan ik denk "hey klinkt goed". Opvallend nummer ook wel. Gaat een beetje alle kanten op, maar dat mag ik wel. Het lijkt erop dat ze wat meer hadden willen experimenteren maar het uiteindelijk toch niet durfden. Dit nummer vind ik daar een goed voorbeeld van. Klinkt net een ietsiepietsie anders, maar toch ook weer te weinig om te kunnen zeggen dat ze andere wegen zijn ingeslagen. Eigenlijk wel jammer.
In the Cold Light of Morning gaat wederom mooi van start. Mooi, met een duister randje. Ik hou hier wel van.
Ook dit nummer wil ik wel bijschrijven bij mijn favorieten van dit album.
Song to Say Goodbye is weer typisch een echte Placebo-song. Een prima afsluiter, waar ik op de achtergrond in de rustige gedeeltes een klein beetje de Massive Attack groove (zoals te horen op 100th Window) ontwaar.

Slotconclusie: Placebo zoals we Placebo kennen. Placebo die af en toe kleine stapjes vooruit zet, maar niet voldoende om te kunnen zeggen dat ze vernieuwend of verrassend bezig zijn.
Placebo zoals alle Placebo's voor mij: sterk album. 4 Sterren meer dan waard, maar wanneer komen ze nu met dat album waarmee ze daar eens aan voorbijgaan?
Waarschijnlijk nooit bij mij vrees ik en dat is helemaal niet erg zolang ze goede albums als Meds weten af te leveren; om over de pracht-hoezen maar te zwijgen.
Met dit album kan ik wel weer vooruit.

Gaat het dan toch nog goed komen tussen mij en Placebo ?

Typisch een act waar ik de uitverkoopjes van mee pak. Ben dan ook in het bezit van alle voorgaande releases maar het bezwaar dat ik tegen al die platen heb, is dat de meest prachtige dingen worden afgewisseld met lawaaierig gitaargedoe. Komt bij dat voor mij de stem van Molko prima overkomt in de wat tragere gedragen nummers maar dicht tegen de irritatiegrens schuurt in geval van meer up tempo songs.Wisselvallig dus

Op deze Meds valt het met die wisselvalligheid prima mee. De opener "Meds" voldoet aan bovenstaande beschrijving en doet nog het ergste vermoeden maar daarna neemt de kwaliteit van de songs hand over hand toe. De, voor Placebo begrippen opvallende constistentie, een verademing, wordt nog 1 x onderbroken door het simpele Because I want You. Dit niemendalletje wordt echter gevolgd door een van de hoogtepunten uit het ouvre van Placebo: het prachtige "Blind". Zo hoor ik Placebo het liefst. Gedragen, licht dramatische nummers, lekker theatraal gebracht door Molko cs.

Al met al een behoorlijke meevaller deze Meds. Met behulp van deze cd denk ik dat ik inmiddels zelfs een aardige compilatie uit de 5 releases kan maken (met wellicht zelfs een bonus cd-tje van 25 minuten ofzo), waarbij dan Meds het zwaarst vertegenwoordigd zal zijn.

Twijfel inmiddels zelfs of ik toch maar niet naar Ahoy moet. Vooral ook omdat dit leuke bandje het voorprogramma is.

Placebo de afgelopen jaren eigenlijk wat kwijtgeraakt, ondanks dat ik Without You I'm Nothing destijds toch kapot draaide. En ook op Meds staan weer van die typische, catchy en zo soms sombere poppy rocksongs. Herhalingsoefening? Wellicht, maar ingenomen met mate is ook Meds weer een leuk plaatje. Leuk ook om Stipe te horen op Broken Promise. Ik zal binnenkort toch ook Black Market Music weer eens opzetten, een heuse Placebo revival!

3* eerst maar eens.

Enige album van de band dat ik nog niet kende. Niet geweldig, maar wel een degelijke middenmoter, zullen we maar zeggen. De eerste drie songs zijn erg sterk, daarna wordt het album een beetje wisselvallig. Hier en daar ook een paar zeurderige langzame songs. Placebo is wat mij betreft altijd beter in meer uptempo werk.

In mijn ogen de beste plaat van de band 'Placebo'. Toen ik deze plaat in 2006 hoorde (ik was acht jaar oud) kon ik er nooit veel mee, ik begon net 'Metallica' leuk te vinden en deze plaat heeft mij nooit echt bij gestaan, ik kan me er ook niet veel van herinneren. Maar, ik merkte wel op dat ik in de jaren daar na, zeker rond de middelbare school periode deze plaat steeds vaker op ging zetten, en ik begon er van te genieten. De plaat kent geen echte mainstream hits, wat de plaat in mijn ogen juist zo sympathiek wist te maken. Jaren heb ik deze band laten liggen, en eigenlijk alleen nog maar de 'hits' zo nu en dan geluisterd maar, omdat ze recent een nieuwe plaat hebben uitgebracht ben ik dus bezig alles opnieuw te luisteren.

Deze plaat wint voor mij veel emotie. De plaat start niet alleen al goed met het nummers 'Meds', vervolgens kent de plaat in mijn ogen geen enkel inzak moment waar ik toch even door heen moest wat, de meeste voorgaande platen en met name 'Black Market Music' wel kende. Neemt vooral niet weg dat deze plaat beschikt over misschien wel het mooiste nummer van de band 'Broken Promise' waar ik echt nog steeds kippenvel door kan krijgen. En uiteindelijk de afsluiter die eveneens geweldig is. Ja, voor mij is dit de plaat van 'Placebo' tot nu toe en ik denk dat ik daar ook niet in verander. Waanzinnig, en ik ga hem zeker nog veel vaker op zetten!

Tussenstand:

01. Meds
02. Placebo
03. Without You I'm Nothing
04. Sleeping with Ghosts
05. Black Market Music