Placebo - Meds (2006)

Toen ik dit album voor het eerst hoorde dacht ik: hmmm, veel goeie nummers, niet 1 slecht eigenlijk, maar het ontbreekt toch wat aan toppers. Nu een jaar later moet ik toch constateren dat met name Follow the Cops back Home en Space Monkey echt wel topnummers zijn. En omdat het album me eigenlijk op geen enkel moment echt teleurstelt, heb ik het toch maar een plaatsje in mijn top10 gegeven

Nederland is wat dat betreft een culturele lachfilm.

Als je hier maar op je allerslechtst bent, dan is de kans groot dat je veel airplay krijgt.

Ik was vorige maand in Euro Disney en daar draaiden ze achter elkaar The Cure, The Smiths, Placebo, Saybia, en meer prima spul. Die fransen zijn wat dat betreft toch leuk bezig.

Frankrijk staat ook bekend om goede smaak.
Het volk zelf, daar zet ik zo m'n kanttekeningen bij....

Maarja, heb nu toch weer eens dit album aanstaan, en ik moet dat toch eens vaker doen.

4.

Fransen zij vaak ook goede en origeneele musicanten maar ik kan me zeker in je laaste opmerking vinden.

Weer ontopic:
Wat een heerlijke plaat dit, een beetje van de doemmuziek van de jaren 80 maar dan een stuk gladder. Maar irritanter, nee. Leuk, zeer leuk.

4,0

ja deze is goed te pruimen

Ik werd vooral aangetrokken door een recensie waarin men stelde dat Placebo in het nummer Follow the Cops Back Home de sound van Massive Attack benaderde. Of dat zo is laat ik even in het midden, maar toen ik dat nummer op MySpace hoorde (het was het eerste wat ik bewust van Placebo hoorde) kocht ik het album vrijwel meteen.

De eindconclusie is dat dit een album is dat (zoals veel albums in mijn geval) zowel goede nummers als minder interessante liedjes heeft. In mijn vorige comment op Without You I'm Nothing zei ik dat ik meer van de rustigere Placebo-nummers ben, maar Meds is de positieve uitzondering op die niet opgelegde regel. De eerste uitschieter is het MySpace nummer, dat tegen minuut drie een hele interessante kant op gaat; een rustpunt waar iets van een stedelijk gitaargeluid de boventoon voert, en de zang die dan wordt ingezet heeft iets van een overwinning weg, althans voornamelijk iets groots.

In the Cold Light of Morning (hoor ik daar Sigur Ros in de verte?) heeft een opvallende songtekst dat heel goed bijdraagt aan het wat ranzige sfeertje. Song to Say Goodbye tenslotte is weer een uitzondering op de regel (ik denk dat ik die regel toch maar eens moet bijstellen); erg leuk! Omdat deze me echter niet zo direct weet te raken als Without You I'm Nothing (en dan in zekere zin voornamelijk het titelnummer van dat album) geef ik 'm een halve ster minder. Toch nog een redelijke score

precies

Meds is een geweldig numer

Tja op 'Meds' doet Placebo toch een stapje achteruit wat mij betreft. Er is te weinig muzikale ontwikkeling in te ontdekken en de nummers zijn net wat minder (herhaaldelijk luisteren maakt het er ook niet beter op). Zelfs 'Broken Promise' met mijn held Michael Stipe van REM kan me niet echt boeien. Alleen 'Song To Say Goodbye', 'Follow The Cops Back Home' en 'Pierrot The Clown' zijn van het 'oude niveau'. De eerste 3 nummers zijn ook nog wel aardig maar daar houdt het dan ook op. 3* en hopelijk gaat het volgende album beter en avontuurlijker klinken.

Nog beter en avontuurlijker dan Meds? Wow! Dan zit er een 5*-en album aan te komen!

Ik blijf dit een schitterend album vinden. Heerlijk die afwisseling van snoeiharde Placebo nummers als Because I Want You en Broken Promise enerzijds en de rustigere nummers Follow the Cops Back Home en Pierrot the Clown anderzijds. Het enige nummer dat ik niet zo goed vind is Post Blue, de rest is goed tot zeer goed. Wie weet op termijn alsnog de volle mep voor deze Meds.

bij deze plaat blijkt duidelijk dat het afgelopen moet zijn met placebo.
Er klinkt helemaal niks nieuws.....het is een allegaartje van knip en plakwerk van alles wat ze hiervoor hebben gedaan. Qua teksten helemaal idem dito met een sterretje. Herhaling herhaling herhaling en nul ontwikkeling. Klaar dus, afgelopen.

Fastpulseboy is duidelijk niet zo bekend met Placebo. Alleen al een nummer als Meds is totaal anders dan ze voorheen hebben gedaan, net als Broken Promise. Dat je geen fan bent van Placebo kan natuurlijk, je kritiek daarentegen is een beetje misplaatst.

ik ben zeker een fan van placebo. Heb ze ook een aantal keer gezien. Maar ik vind het niveau vanaf de eerste langzaamaan naar beneden gegaan, met meds als absolute dieptepunt....
Het nummer "meds" begint al met precies dezelfde aanslag en akkoorden als "you don't care about us" alleen barst het wat later los....
schaamteloos jezelf kopieren noem ik dat.
Broken promise is een iets snellere versie van "without you I'm nothing" met Michael Stipe in de rol van David Bowie.

Excuses dat ik heb geroepen dat je duidelijk geen kenner van Placebo bent Fastpulseboy. Placebo heeft een herkenbaar geluid maar ik vind dat ze met Meds toch redelijk verfrissend klinken na het in mijn ogen zwaar tegenvallende Sleeping With Ghosts. Toen had ik iets van: ze moeten stoppen. Meds vond ik dus een meer dan aangename verrassing.

dat kan natuurlijk.
Ik vond sleeping with ghosts eerder een opleving.

Ik vind Infra-Red toch ook wel heel sterk, hoor.

Hier ook

Placebo de afgelopen jaren eigenlijk wat kwijtgeraakt, ondanks dat ik Without You I'm Nothing destijds toch kapot draaide. En ook op Meds staan weer van die typische, catchy en zo soms sombere poppy rocksongs. Herhalingsoefening? Wellicht, maar ingenomen met mate is ook Meds weer een leuk plaatje. Leuk ook om Stipe te horen op Broken Promise. Ik zal binnenkort toch ook Black Market Music weer eens opzetten, een heuse Placebo revival!

3* eerst maar eens.

Dan heb je geluk gehad, ben er deze week geweest en hoorde voornamelijk franstallige nrs. maar wel beter dan It's a small world.
Die rock ,n rollcoaster met Aerosmithsongs is wel super.
On topic: Placebo vind ik top alleen deze plaat ken ik nog niet en zal hier eens achteraan gaan omdat ik me wel kan vinden in de recensies en de muzieksmaken van de 'jury'.

Toch een wat mindere Placebo. De eerste 3 nummers zijn erg sterk, Because I Want You en Broken Promise ook, maar de rest vind ik minder.

Oh nu staat deze er ineens in, heeft Placebo toch weer meerdere albums in de lijst. Jammer dat het dit album moet zijn, dat ik toch wel een van de minder leuke vind. Het klinkt hier allemaal zo glad, het rauwe is er van af. Dit is dan ook het enige minpunt, want alle nummers zijn eigenlijk gewoon verschrikkelijk goed.

Geheel eens met Joy4ever.
Dit album besluipt je, het wacht af, het observeert, het nadert en dan opeens! Dan heeft het je te pakken, het laat je niet meer los en verslindt je. Van Meds tot Song to Say Goodbye.
Een album dat me vanaf het moment van krijgen al heel erg aanstond, maar nooit echt de kans kreeg om te groeien. Nu eindelijk is dan echt het kwartje gevallen en heb ik er gelijk maar een ster bij gedaan.
Misschien ooit meer. Het album heeft me nog niet helemaal opgegeten.

neen dit vind ik niet vet , ik hou niet van placebo , het is net zoals muse , daar krijg ik alleen maar koppijn van

Wat ik met Pink Floyd heb zeg maar.

Ik hou van die snerpende pakkende emotionele stem van die vent. Op Meds bijv.

blijft goed genoeg maar een toch iets mindere plaat vind ik zelf. Ik had nu wel eens iets experimenteels verwacht of iets anders, maar dat lukt ze dan toch niet echt

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Vraagje voor de Placebo kenners. Deze hoes, en die van de vorige cd. Die man-vrouw afbeeldingen. Is dat nou nog steeds de verwarring die Molko wil zaaien over dat androgyne gedoe?