Bill Withers - Live at Carnegie Hall (1973)

Briljante live opname van Bill in zijn topdagen. Zo hoor je de soul te zingen! Verschijningsdatum klopt niet moet ergens in 1973/74 zijn.

Fantastisch singer/songwriter. Zwaar onderschat.

Ik heb deze plaat vandaag gekocht. Wat een vondst! Geweldige live muziek van een groot zanger.

Just as I am vind ik toch 't mooiste album, maar wat live music betreft is dit zeker een toppie album, dan druk ik mezelf nog zacht uit

Phoe, raakt Bill in het begin van 'Lean On Me' toch een paar valse noten.

Erg sterke live-opname van Bill Withers. Al zijn hits komen voorbij en hij toont ook een zeer begenadigd zanger te zijn.
Wat me alleen het meest is bijgebleven zijn toch de uitglijers (en niet zo'n klein beetje!) die hij maakt in het begin van het fantastische Lean On Me.
Top-cd!

Lekker hoor,
Een van de lekkerste mannelijke stemmen van deze planeet
samen met Michael MacDonald, Michael Franks, Will Downing , John Lucien en onze eigen Shaffy!

Lean on me.. Wow..

Kippenvel, kippenvel. Mooie, korte verhalen af en toe tussen de nummers door (Grandma's Hands, Can't Write Left-Handed.)

Hij komt over als een uiterst sympathieke, grappige dude, en man wat een stem. En goede nummers uiteraard.

Samen met Sam Cooke - Live at the Harlem Square Club, 1963 (1985) misschien wel het beste live materiaal wat er te krijgen is in het soul-genre.

Geniaal gewoon !

JB's Live at the Apollo?

Oeii.. Wat een misser ! Laten we die zeker niet vergeten !

Eigenlijk ben ik er vrij laat achter gekomen dat soul muziek prachtig kan zijn. Lang niet alles want mijn probleem bij soul is dat het naar mijn idee ook erg vaak te zoet word. Bij stevie wonder bijv. Ook bill heeft nummers die mij helemaal niks nada doen. Maar bill heeft voor mij de soul deur geopend. Nu ook alweer een jaar of 10 geleden.

Deze live plaat boeit echter bijna van a tot z. Het vreemde van bill is dat ik al vele jaren bekend ben met zijn nummers. Alleen wist ik niet dat ze uit de pen van withers kwamen. En wat heeft deze soul man sterke nummers uit zijn pen laten vloeien. Hits hebben en toch niet wereldberoemd zijn? Een nogal rare combinatie is het niet waar? Dit schijfje heeft stijl,klasse en sfeer. Goed hij gaat behoorlijk de mist in bij lean on me. Maar dat kan voor mij de pret verder niet drukken. Want pret heb ik als ik dit schijfje draai.

Cold Baloney, and I'm home all by myself.
Just five years old, but I sure am cold
Mama's out cookin' steak for someone else
Sure am sleepy, but I'm gonna wait till my mama comes
Well if the rich folks don't eat up all that good meat,
I believe she's gonna brings me some.

Wat een prachtige, tedere en zo heerlijk sombere verhalen..

Waarom heet nummer 14 in de tracklist niet Harlem / Cold Baloney, zoals op de hoes, maar Cold Baloney? De eerste minuten van dit nummer zijn toch duidelijk de klanken van Harlem?

Sublieme invoelende soulvolle plaat van een innemende man....

Soms lees je wel eens wat kritiek op een Music on Vinyl uitgifte, maar deze geremasterde 2LP op 180 gram vinyl is werkelijk subliem gedaan, zowel geluidstechnische als de schitterende glossy gatefold hoes. Deze uitgave scoort dan ook 4.79 op discogs.com:
Bill Withers - Bill Withers Live At Carnegie Hall (Vinyl, LP, Album) at Discogs
Een absolute aanrader!

Mag ik vragen welke uitvoering je hebt west ? Je hebt een normale 180 gr uitvoering en een limited numbered edition. Prijsverschil is groot (Music on Vinyl vs MFSL label) maar wel een echte musthave lp dit album. Staat al een tijd op m'n lijst.

Ik heb uiteindelijk gekozen, na lang wikken en wegen, voor de Music on Vinyl. En daar ben ik blij om, want in dit geval halen ze 'makkelijk' het geweldig hoge niveau van MFSL / Mofi (genummerd). Daar heb ik trouwens ook een aantal LP's van en bijvoorbeeld Abraxas van Santana is nu nog betaalbaar als je rond kijkt op de marktplaats van diverse Amazon's en klinkt ook als een klok. Ik heb ook de genummerde golddisc van Curtis! en die is echt goed, maar niet van het niveau van de eerder genoemden.

Nummers 4 en 6 slaan ietwat de plank mis. Jammer om de hele tijd respectievelijk het 'oma-verhaal' en het semi-valse gezang van Let Me In Your Life te moeten horen.
De rest haalt gemakkelijk 4 sterren. Vooral het eerste en het laatste nummer. Moet een mooie connectie met het publiek zijn geweest.

Dat hij bij het eerste nummer al meteen een toegift moet doen is wel veelzeggend.

Gewoon de beste uitvoeringen van zijn beste liedjes, een enkele misser (nr 6 idd) daargelaten. Heerlijke sfeer erbij, tel uit je winst.

Vandaag weer eens beluisterd (de reden laat zich raden) en dit blijft een geweldig live-album. Uit de tijd dat er nog van genoot om voor publiek te spelen. Of anders is hij een verdomd goede acteur. Puurder dan dit krijg je muziek niet. Dit hele album ademt speelplezier. Niets aan deze plaat voelt geforceerd.

Na het verschijnen van zijn uitstekende debuutplaat Just As I Am en de ook zo sterke opvolger Still Bill, gaf Bill Withers in 1973 dit concert in de fraaie Carnegie Hall, New York City. Hij heeft al zo'n mooie stem op de studio opnames van de albums, maar live klinkt hij nog beter. Wat een sterke prachtige stem heeft Bill Withers hier. Hij wordt uitstekend begeleid en het publiek is aanstekelijk enthousiast, maar ook stil als het moet. Daar heeft hij soms ook leuke conversaties mee, zoals bij Grandma's Hands. Dat is gelijk één van de vele hoogtepunten van dit concert. Samen ook met de echt geweldige openingssong Use Me, het sterke Better Off Dead, het echt fantastische I Can't Write Left-Handed, het fraaie Hope She'll Be Happier en de lange versie van Harlem met prachtige samenzang op het einde van dit niet te missen concert.

Wie problemen heeft moet dit album opzetten, zegt gebruiker Matt Theodo op AllMusic. “Bill Withers is big enough to take on your burden. And he will. This is what music is when it’s more than music. Direct, honest, not flashy or showy. Straight up soul.” En zo is het. Veertien uitstekende nummers (waaronder vijf nieuwe die gemakkelijk hetzelfde niveau halen als de rest), een goede en op gezette tijden zeer swingende band met een hoofdrol voor gitarist Bernorce Blackman, Withers zelf meer dan uitstekend bij stem en het publiek vakkundig en met plezier bespelend zonder ooit de indruk te maken dat dat enkel een maniertje is, en een uitstekend geluid.
        Hoogtepunten zijn nauwelijks aan te wijzen omdat het niveau van de uitvoeringen en de algemene sfeer zo gelijkmatig zijn, maar een dieptepunt (of liever gezegd minpunt) is er wel. Het verbaast me dat tot nog toe niemand hier valt over die kleine lettertjes in het boekje: “String and Horn Overdubs Recorded at The Record Plant, Los Angeles”. Withers wordt begeleid door een vijfkoppige band, en dat is voor mij meer dan genoeg, maar iemand heeft het onzalige idee gehad om bij minstens acht nummers achteraf nog strijkers en blazers (en op World keeps going around volgens mij zelfs een fluit) aan de opnames toe te voegen. Je kunt wel zeggen dat het uiteindelijk toch gaat om de plaat zoals die er nu is en dat er op studioplaten ook vaak genoeg strijkers of blazers of zelfs een heel orkest worden toegevoegd, maar dit is een plaat die wordt gepresenteerd als het intieme samenzijn met een artiest die laat horen waartoe hij in staat is wanneer hij in direct contact met zijn publiek staat, en als hij (of iemand anders) dat achteraf op zó’n manier probeert te verfraaien voel ik me toch een beetje bekocht.

Wat is dit toch een lekker album, het ene hoogtepunt volgt het andere, en dat publiek, het is net alsof je tussen hen in in de zaal zit. Hoogtepunten zijn toch wel de 13 minuten durende 'Medley Harlem Cold balcony' en het prachtige 'I Can't Write left-Handed'

Bijzonder sterke prestatie van Bill Withers en zijn band, gebracht in het najaar van 1972 in New York City. Dat het publiek laaiend enthousiast is, lijkt me te danken aan de charismatische, innemende persoonlijkheid en présence van Withers zelf. Hij bracht het merendeel van zijn strafste songs (hoewel ik er van zijn tweede studioplaat toch wat mis, om maar iets op te noemen), maar het hoogtepunt is voor mij zeker en vast I Can't Write Left-Handed, een striemende aanklacht tegen de Vietnam-oorlog vanuit het oogpunt van een jonge gast die hij ontmoet had. Door de intense vertolking van Withers komt de boodschap bijzonder fel binnen.

Niet dat er voor de rest niets te beleven valt. Use Me is de ideale concert-opener, de anekdotes waarmee Withers soms afkomt (zoals bij Grandma's Hands houden je aandacht vast en op Lean on Me gaat hij heerlijk (wat mij betreft althans) uit de bocht. De lange, opzwepende, zweterige afsluiter zet de tent vervolgens compleet in lichterlaaie.

4,5 sterren

Vorig jaar kwam de 50th Anniversary remastered edition uit. Iemand die deze heeft aangeschaft? Is deze remaster ten opzichte van de remaster uit 1997 een betere versie?