John Coltrane - A Love Supreme (1965)

Uhm...geen tracks?

Stonden er wel bij.
Voordeel van Crew zijn: Je voegt het gewoon weer toe.

Gisternacht opnieuw beluisterd - en dit zou eigenlijk voor mij in de 5+ - sector moeten thuishoren.

Dit overstijgt alles wat ik tot nu toe hoorde in mijn bestaan (we hopen dat we nog spul van deze categorie mogen horen ).

't Is alsof Coltrane hier zijn muziek "boven alles" uittilde ... het is muziek die enorm diep gaat bij mezelf, een soort muzikale extase waar ik tot nu niet toe was gekomen. Haast religieus ...

"Blue Train" is een prima plaat voor de late avond, maar dit is een ander paar mouwen

Jazz, de muziek die naar mijn mening voortkwam uit mensen "die onvrij waren in een vrij land", mag naar mijn gevoel deze man enorm dankbaar zijn (ik ken niet veel van jazz - maar ik denk toch dat Coltrane veel betekende voor het genre).

Zo'n uiting van individuele vrijheid op een schijfje

Bijzonder album: alhoewel ik nog wel wat meer tijd nodig heb om deze cd beter te doorgronden (die 4 sterren kunnen dus nog omhoog).

Voor Coltrane persoonlijk zeker een "religieuze extase", gezien ook de teksten in het boekwerkje. Ik haak in dat soort gevallen altijd erg af.
Maar hey: als ik de Lovesexy-tour van Prince indertijd kon overleven met alle "praise the lord-toestanden", dan kan ik dat met dit album zeker ook

[slijmmode-on]Zach, wat herken ik mezelf toch vaak in je prachtige berichtjes. Je eruditie is wat mij betreft ongeëvenaard op MuMe. Ik denk vaak: Kon ik dat maar zo duidelijk en onomwonden zeggen als die dekselse Zachary.[slijmmode-off]

Zo, dat is eruit. Afijn, nu over dit album. Ik ben geen gelovige rakker, maar dit is toch misschien wel de meest religieuze ervaring die ik heb mogen beleven. Alles aan dit werkje is zo perfect, zo intens en het boezemt mij zo ontzettend veel ontzag in, dat ik zelfs, bevangen door een onbestemde zelfhaat, ga denken: 'Als dit torenhoge genie zo sterk in God gelooft, wie ben ik dan in hemelsnaam om dat niet te doen?'.

Hoe dan ook, dit is een album van een andere planeet, een andere wereld, en het komt niet eens in me op om het te gaan vergelijken met andere albums. Je zou haast zeggen: Dit is geen jazz, dit is een heel ander genre, een genre waarin (bij mijn weten) slechs één plaat is gemaakt.

Ik zou John graag persoon willen bedanken, maar hij zou tegen me zeggen: 'All praise be to God to whom all praise is due'.
Dus knijp ik stiekem een ongelovig oogje dicht en zeg ik: Dank U, God!
5,5/5

Momenteel luister ik dit

Dubbelalbum dus. Moet dat apart toegevoegd worden?

Die heb ik ook. En nee, die hoeft niet toegevoegd te worden als je het mij vraagt. Is hetzelfde album met een bonusdisc (Die ik eenieder kan aanraden die dit album geniaal vindt)...

Ja, klinkt wel tof, live in Frankrijk geloof ik.

Dit is echt zo'n album die je minimaal 5 sterren moet geven anders loop je het gevaar neergeschoten te worden door de echte jazzfanaten.
5 sterren geven is trouwens ook goedkoper dan een kogelvrijvest en ik vind het album ook prachtig dus bij deze:

5*

Ik vind dit album echt geweldig! Ook heel mooi hoe jullie het allemaal beschrijven:) John Coltrane heeft dit album gemaakt toen hij heel depressief was, vandaar dat het eigenlijk zo anders is dan andere albums denk ik.

Welkom trouwens!

Toch maar eens in mijn top 10 gezet, met nog 2 andere jazzplaatjes. Die buitensluiting van mijn favoriete jazzalbums moet eens afgelopen zijn!

luister vooral veel meer van hem, pak zelfs een vroege Dakar erbij, van Africa Brass tot Crescent, van Olé tot Giant Steps,
de man had een HEEL ERG slecht gebit (drank, snoep & dope) en was PANISCH voor een tandarts...en dan te bedenken dat je als saxofonist 100% je "bek" nodig hebt om te spelen, dan zijn de granzen die Coltrane aan het verkennen ging niet simpelweg dingen die "men" hier afdoet naar reli...verander je dat in spiritueel dan hebben we het er verder niet meer over maar de man is afgekickt en heeft -tot z'n dood toe- zich totaal uitgeleverd aan zijn muziek!

Zoals je misschien merkt ben ik -vanaf de eerste noot die ik hoorde- een Coltrane liefhebber geworden en gebleven.
Dankzij zijn muziek ben ik ook veel meer en andere jazz gaan luisteren, dat begint bij Mingus, Parker, Shepp, de blue note catalogus, struinen in CD zaakjes...

TBV de top 250 lijst mis ik ook nog de artiest Roland Rahsaan Kirk (eigenlijk, maar 't is maar een lijssie

ten slotte: iedereen met open oren en vrije geest zou
dit album -op z'n minst- 1x mogen horen....
E.

het wordt een beetje een cliche maar ik kan niks anders dan 5* geven voor een plaat die me zo emotioneel raakt.

Adembenemend mooi, anders kan ik het niet omschrijven.
Stel jazz is een religie, dan zou Coltrane God zijn.

Amen

Antibes. Maar de studio-sessie met Archie Shepp erbij is IMHO nog véél interessanter dan die live-uitvoering (overigens de enige live-uitvoering die Coltrane ooit van A Love Supreme heeft gedaan).

Een berichtje schrijven over Coltrane's A Love Supreme. Leuke opdracht, maar niet zo makkelijk dus. Zeker niet voor een jazz-leek als ik. Ik zal jullie dus ook niet kunnen vertellen hoe technisch geweldig dit allemaal is, of hoe goed de composities in elkaar zitten. Wat ik wel kan proberen, is te vertellen waarom IK juist deze jazz-plaat in mn armen heb gesloten.

Toen ik laatst deze plaat opzette, een maandje of 2 geleden, kwam mijn vader m'n kamer binnenstormen. "Coltrane, jazz, dat hoor jij nog helemaal niet te luisteren man, pak 'em er over een jaar of 10 nog maar eens bij". Hij had deels gelijk, echt begrijpen doe ik deze muziek niet. Of dat aan mijn leeftijd ligt weet ik niet, zal ik pas weten als die 10 jaar verstreken zijn, maar ik heb er wel zo mijn twijfels over. Want wie begrijpt deze muziek wel?

Zoals ik al zei heb ik totaal geen referentiekader, ik ken Davis' Kind of Blue, Hancock's Head Hunters, een paar fusion platen van oa Mahavishnu Orchestra en Return to Forever en daar houd het wel een beetje op. Dus mijn nu volgende statement dat dit de mooiste jazzplaat is die ik ken zal niet zo heel veel indruk maken. Jazz gaat bij mij om gevoel, en dit album = gevoel. Punt. Je hoort vaak zeggen dat "zang" het instrument is waar je het meeste gevoel in kan leggen, met je stem zou je mensen het meeste kunnen raken. Deze plaat bewijst wat mij betreft het tegendeel. Coltrane spreekt door zijn saxofoon. Wat hij precies zegt weet ik niet, maar toch ontroert het. En dat is knap... heel knap.

Geweldig geschreven, obsessed!

Helemaal mee eens, als je voelt waar het over gaat ben er klaar voor.

Een troost,
Ik heb wel een referentiekader van een paar duizend (voornamelijk) Jazz albums, en deze blijft toch nog een van de beste.

Ik ben ook een enorme jazz leek, ik heb alleen:
Miles davis - Kind of blue
Miles davis - Bitches brew
Weather report - Heavy weather
John Coltrane - my favourite things
John Coltrane - a love supreme
En dan nog wat jazzrock (frank zappa enzo).
Maar ik vind van dit rijtje, deze echt de beste. Waar andere jazzalbums (in mijn ogen) snel saai worden, daar is deze echt te gek. Hij is echt enorm levendig, en die sax klinkt echt geweldig. nr. 2 is mijn absolute favoriet. 4,5 punten

Bitches Brew en Heavy Weather zijn al geen jazz maar fusion. Zappa jazzrock noemen is...origineel. Eerder avant-gardistisch modern-klassiek/rock.

Fusion is ook gewoon een jazzgenre hoor.


Een album als Hot rats wordt gewoon algemeen onder de jazzrock geschaard, hoor.

Maar goed, on topic weer.

Fusion is een integratie van jazz in een pop-idioom. Niet andersom. Het is dus technisch gezien een pop/rock genre. As for Zappa: één album maakt geen genre. Zappa is en blijft een avant-gardistisch componist/arrangeur in een modern klassiek/rock/psychedelica gedachtegoed.

Waar heb je dat vandaan? Fusion is gewoon jazz gemengd met andere genres, meestal rockmuziek (pop natuurlijk niet, maar dat terzijde).


Zeer zeker.

Ik heb een maandje of wat geleden de delux edition van dit album gekocht. Voor 15 euro. Ik had voor die 15 euro ook naar de Mac Donalds kunnen gaan. Of voor 100 km benzine, 6 paar sokken of een kratje pils kunnen kopen.

Maar nee...Ik kocht deze cd, omdat ik na goede ervaringen met `Kind of Blue`de jazz wat verder wilde ontdekken. De vluchtige luisterbeurten voorspelden al veel goeds. Maar ze waren te vluchtig om echt een goede indruk te geven

Gisteravond ben ik er eens voor gaan zitten. Koptelefoon op..even niemand in de buurt,en deze muziek op me in laten werken.......

15 euro kan een wereld van verschil maken....

God wat mooi!!

De live bonus cd is werkelijk adembenemend. Vooral part 3 pursuance is.........Ik heb er geen woorden voor !

En nee...Ik was niet stoned of dronken.Als je je openstelt voor deze muziek kunnen er werkelijk wonderbaarlijke dingen gebeuren.

een 5 plus...Ook deze jazzplaat ontstijgt mijn top 10

Ik ben me ondertussen verder in de jazz aan het verdiepen en hoop nog veel pareltjes te vinden....aan eerbetoon aan dit "genre"die soms door onwetenden oneerbiedig als gepingel wordt afgedaan.Zet ik deze prachtplaat toch in mijn top 10.

Moondance...mijn absolute nr1 bevat trouwens veel jazzinvloeden. dEUS idem en zelf Neil Young Heeft dat losse vrije energieke wat zoveel jazz kenmerkt

De voorliefde voor deze muziek heeft er dus altijd wel gezeten....kwestie van beetje laat wakker worden.

En ik zie dat Morphine - Good ook al een plaatsje krijgt.

Ik heb deze ook op CD, maar de info verschilt nogal met wat hierboven staat. Op mijn cd staat het volgende:

1)
Part 1: Acknowledgment
Part 2: Resolution
Part 3: Pursuance
Part 4: Psalm

2)
Impressions

Track 2) zal wel een extraatje zijn, maar het gekke is nu dat track 1 (met Part 1-4) bij mij een lengte heeft van 47:54, terwijl dat hier volgens bovenstaande informatie maar 33:07 is.

Kan iemand mij vertellen waar het verschil zit?