John Coltrane - A Love Supreme (1965)

Voor een muziek liefhebber is misschien de moeilijkste vraag ooit : welke cd/plaat zou je mee nemen naar een onbewoond eiland?

Ik zie users zeggen: Deze plaat neem ik echt mee op een onbewoond eiland. Met andere woorden aan deze plaat heb ik genoeg als ik geen uitgebreid aanbod krijg in muziek keuze.

Nu stel ik een ieder de vraag: Stel je krijgt te horen over 90 minuten ben voor de rest van je leven doof!!!!
Welke plaat zou je nog één keer willen luisteren als je weet dat daarna nooit meer een muzikale noot zult horen.

Welke plaat zal je dan kiezen?

Wat zal je laatste muzikale herinnering worden.........

A love supreme?

Want laten we reeël zijn mensen........ mooiëre muziek bestaat er bijna niet......

Hmm, voor Jazz liefhebbers zal progressive rock ook niet snel ontoegankelijk zijn lijkt me, en de 'hiphop fans' die hier hun zegje hebben gedaan zouden daar wel het meest in aanmerking voor komen.
En aangezien die de berichten hier over prog ook wel hebben gelezen zou ik zeggen ga er achter aan!

Anyways Psalm is hier toch echt het hoogtepunt voor mij, letterlijk eigenlijk, aangezien ik daarmee in de meest hoge sferen kom, hoe de leden langs elkaar 'glijden' is verbluffend.
Het geeft een sfeer weer dat dit 'het' is, het eindstation waar we allemaal zo naar hunkeren en verlangen.

A Love Supreme is trouwens gebaseerd om de 4 noten van Acknowledgement,en de band wist niet precies wat er zou komen totdat ze in de studio waren, improviseerden erop los en zo kwam ALS.
Dat het zo'n pareltje zou worden kwam door de communicatie, leden voelden allemaal een sterke spirituele connectie met elkaar.
De geluidstechnicus Rudy dimde de lichten, wat een magische sfeer voortbracht, shit wat had ik daar bij willen zijn zeg.

Jeugdherrinneringen, het zijn van de meest kostbare dingen die er zijn. Zo weet ik nog goed hoe ik als jonge knul, amper vertrouwd met de muziekwereld via een enkel Nirvana en meerdere Metallica-albums, reageerde op ‘A Love Supreme'. Verbaasd over de poging tot zingen van het stel serieuze heren in ‘Acknowledgement’, het thema van ‘Resolution’ al snel meeneuriënd, beangstigd door de ferme improvisatie van Coltrane in ‘Pursuance’ en wederom verbaasd over het bloedmooie ‘Psalm’. En ergens hangt rond ‘A Love Supreme’ nog steeds die zweem van verwondering, van herkenning en van beklemming - zij het op een ander niveau. Zoveel energie, is dat wat God met mensen kan doen? Of anders: zo’n immense ontlading, is dat wat jazzGod John Coltrane kan losweken bij mensen?

Dankzij de nieuwe ‘Impulse!’-uitgave kan iedereen ‘A Love Supreme’ (eindelijk) tegen betaalbare prijs in huis halen, en nu hij definitief in de kast staat komt hij er ook wat vaker uit. Een ogenschijnlijk vreemde vaststelling die ik, na hem opnieuw geluisterd te hebben, maak is dat ‘A Love Supreme’ niet het grote improvisatie-album is, geen bekroning is van een systeem dat John Coltrane ter harte nam – eigenschappen die ik het album vroeger wel eens durfde toeschrijven. Luisteren we naar de platen die voorafgaan aan dit meesterwerk, dan horen we nog steeds het elk-om-beurt geïmproviseer, een gegeven dat hier naar de achtergrond verdwijnt. ‘A Love Supreme’ geeft mij meer de indruk van een plechtstatige, enigszins beheerste John Coltrane die zijn band vrij laat om te begeleiden, en naar de voorgrond te treden indien gewenst. En misschien is dat ook de grote revolutie die schuilgaat in het album: de absolute noodzaak van een bepaalde collectieve verstandhouding, een blindelings aanvoelen, om iets als dit te kunnen scheppen. Zoals John Coltrane zelf God als een necessiteit ervaart, misschien...

Wie goed floreert in deze context (voor zover het als dusdanig beschouwd mag worden) is Elvin Jones, die ook eerder al bewees geen standaard ritmiek nodig te hebben om ‘juist’ te spelen. Ook Jimmy Garrison neemt ruimte, die hij voortreffelijk invult. Slechts de grote McCoy Tyner-fan in mij kan zich ergens “ontgoocheld” noemen, omdat de man een beetje verdrinkt in het intense strijd-gewoel.
Maar wat klagen we? We hebben stuk voor stuk briljante thema’s, we hebben een haast overbezielde Coltrane en interessant geluid daarom heen. We hebben een mijlpaal in de jazz-geschiedenis, een universele verstandhouding over hoe “goed” dit wel is. En als we de liner notes voor “waar” aanzien hebben we een God die om ons geeft. Als je het zo ziet opgesomd, zou je haast van het leven gaan houden...

Ik heb deze plaat zojuist verhoogd naar 4,5*, dus ik neem aan dat 'het kwartje' inmiddels gevallen is, of zoiets.

Eerlijk gezegd kan ik me niet herinneren wanneer ik deze plaat precies goed ben gaan vinden. Eigenlijk weet ik niet eens meer wanneer ik hem voor de eerste keer heb beluisterd, of wat mijn eerste indruk toen was. Deze plaat wás er gewoon, op een gegeven moment, en op bepaalde momenten stapt ie ineens weer je leven binnen, steeds met compleet nieuwe dieptes en betekenissen.

Bijna iedereen worstelt met woorden bij dit album, en terecht: omschrijven wat er zo goed is aan Coltranes muziek is hetzelfde als een gedicht schrijven over het zonlicht: het blijft een indirecte ervaring.

Waar klinkt het naar? Naar een drummer, een bassist, een pianist en een saxofonist, die via muziek één proberen te worden met hun schepper. En dat is eigenlijk het enige wat je erover kunt zeggen.

Intussen een soort recensie geworden, toch? Geel sterretje dan maar.

John Coltrane schoot in de jaren 50 en 60 van liks naar rechts en weer terug door de Jazz geschiedenis........ midden jaren 50 heeft hij samen gewerkt met Dizzy Gillespie, Earl Bostic, Jimmy Smith en Miles Davis, maar ook weer aan de kant gezet door Miles Davis. Terug in Philladelphia (waar hij zijn tienerjaren doorbracht) is hij van zijn drank en drugs verslaving afgekomen en werd hij gevraagd door Thelonius Monk voor een reeks concerten. Hij speelde niet alleen met Thelonius de heren hebben ook uren lang muzikale gedachten uitgewisseld deze "discussie sessies" hebben er voor gezorgd dat Coltrane grote stappen als solist en componist maakte en Miles Davis er van overtuigd was dat hij weer met Coltrane "moest" samenwerken tijdens de opnames van Kind of Blue.

Door de inpact van Kind of Blue was ook Coltrane's naam gevestigd. De invloed die de Kind of Blue sessies op Coltrane hadden was dat de nummers op dat album modaal waren (op toon ladders gebaseerd en niet op complexe akkoordenschema's). Dit betekend dat er een grote mate van vrijheid is voor de solisten en Coltrane voelde zich hier zeer tot aangetrokken. Vreemd genoeg bracht hij enkele maanden later al Giant Steps uit waarop hij juist niet modaal bezig was maar de Bebop van een nog complexere structuur voorzag.
De ellenlange solo's van Coltrane begonnen een deel van zijn publiek ook te heftig te worden hij was wat je kan noemen een beetje doorgeschoten voor sommigen.
De formatie van zijn eigen groep met McCoy Tyner (piano), Elvin Jones (slagwerk), Jimmy Garrison (bass) en hijzelf (tenor- en sopraansax) bracht de modaliteit terug in de composities van Coltrane.

Op A Love Suprime gooide hij de complexe structuren van de Hardbop en Bebop overboord in plaats daarvan combineerde de groep modale composities met invloeden uit Gospel en Oosterse muziek. Het leide tot een mijlpaal in de Jazz.
Het album is zeer toegangkelijk zonder ergens ook maar een compromis te sluiten de muziek spreekt voor zichzelf.

A Love Suprime is een harmonisch geheel dat je mee voert naar een ongeëvenaard muziekaal landschap dit zich in de loop der jaren heeft gevormd in Coltrane's hoofd. Op A Love Suprime is hij er in geslaagd die gedachten om te zetten in tastbare muziek.

5*

Alle vooroordelen over jazz komen hier toch wel aan bod: A Love Supreme is (te) druk en (te) friemelig, de nummers zijn (te) lang en kennen (te) weinig op het eerste gehoor hoorbare structuur, (te) veel lange solo's... Nee, een goede instapper kan ik het niet bepaald noemen. Wel is het knap dat de plaat tegelijkertijd spontaan en overdacht klinkt. Ook mag het duidelijk zijn dat de muzikanten op dit album hun instrument uitstekend beheersen. Maar: muziek is emotie, en op dit moment roept deze plaat niet veel meer dan een lichte irritatie bij me op. Ik kan me er niet in verliezen, het raakt me niet echt, en daarom begin ik dan ook met een lage 2,0*. Ik sluit echter niet uit dat het hier en daar wel wat kan stijgen, A Love Supreme klinkt namelijk wel als een plaat die je honderd keer met lichte tegenzin opzet en vervolgens geniaal vindt

Een recensie schrijven over Jazz blijft voor mij het moeilijkste wat er is binnen het schrijven van recensie's. Meestal heb ik het gevoel, dat het prachtig klinkt, maar ik weet veel niet waarom.
Is het nou door die sfeer, die me doet denken aan de '50s en '60. Of zijn het de prachtige composities.

Hetzelfde heb ik met A Love Supreme, een Jazz plaat van het hoogste niveau.
Vier composities meer heeft Coltrane niet nodig om te tonen wat hij in huis heeft.
Van fantastische improvisatie's tot sterk doordachte melodieën.
Ik speel hem altijd via mijn CD-speler, en als ik me afvraag aan welke song ik zit, verschiet ik er altijd van dat op het moment dat ik kijk de laatste seconden/minuten van de plaat bezig zijn.

Het is een sneltrein, die zonder stops zich afspeelt.
Van een geniale bassolo, ga je naar de onnavolgbare sax van Coltrane.
Zelfs een drumsolo zit er in, in het begin van het fantastische Pursuance.
Ik waan me haast in de jaren '50 in een solo, met ene oud tapijt.
Waar de laatste take erop zit, van een plaat die later een (Jazz)meesterwerk ging worden.

Een verdiende 5*, en natuurlijk een plaats in mijn top 10.
Want wat hier Coltrane met zijn band heeft bereikt is waanzinnig! 5*

Meestal geeft een eerste indruk je al het idee hoe goed je het album gaat vinden of vindt. Bij een wat 'ingewikkelder' genre als jazz echter geef ik het echter de tijd om er echt een goed oordeel erover te kunnen vellen. Zeker bij zo'n album met klassiekerstatus zoals deze van John Coltrane! Ik begon jazz de afgelopen tijd best wel te waarderen, maar dit album ligt wat lastiger in het gehoor. Ik ben niet zo'n fan van de saxofoon als muziekinstrument. Het schelle geluid daarvan is nogal aanwezig op deze plaat, terwijl de piano veel meer op de achtergrond te horen is. Erg jammer van die keuze maar goed.

Het eerste nummer klinkt hoe dan ook goed, beetje bevreemdend en gaaf wordt het zelfs als je opeens de tekst 'A love supreme' een paar keer hoort. Het tweede nummer kan er ook nog wel mee door. De saxofoon zet een chill thema in en hoppa daar gaat het kwartet weer aan de gang met jazzige frivoliteiten. De laatste twee nummers van A Love Supreme vind ik helaas maar weinig aan. Het derde nummer is ongestructureerde drukte en bij dat laatste nummer denk ik al na half minuut 'oke ik weet het wel'. Het drentelt véél te lang naar het onvermijdelijke einde. Wat mij betreft had het ook in een minuutje of twee afgedaan kunnen worden. Uiteindelijk heb ik gemixte gevoelens na het diverse malen luisteren van deze plaat, maar denk dat ik het nog heus wel vaker ga opzetten.

Serieus, ik moest eerst echt niets van Jazz hebben... Ik heb dit album beluisterd na de complete liefdesverklaring die Franck Maudit had uitgetypt, maar op de een of andere manier ging dit stukje muziek compleet langs me heen. Korte conclusie destijds was dat dit een van de weinige genres was die mij écht niet kon boeien dus.

Nou, gelukkig is dat dus klinkklare onzin. Vrij recentelijk heb ik de film Whiplash gekeken en dat heeft mijn denk- en luisterwijze wat betreft Jazz in een compleet ander daglicht neergezet. Dit gaat om gevoel, ritme maar vooral: plezier. Bij elk genre is dat zo, natuurlijk, maar dat komt in deze tak van de muziek zo mooi naar voren dat ik het eigenlijk niet zo goed kan beschrijven.

Het muzikaal zo goed in elkaar, bijna eng hoe ze dit ingespeeld hebben. Dat komt ook in de film naar voren, John Coltrane oefende eigenlijk alleen maar de basis in zijn hotelkamer. Die drummer in de film moest de ogenschijnlijke simpele drumtempo ook beheersen, waar hij dus heel veel moeite mee heeft. Hij speelt tot zijn knokkels bloeden, dag in dag uit. Dan zie je maar weer hoe belangrijk (en moeilijk!) dat eigenlijk is. Maar als die basis klopt, oi oi oi. Dan is het genieten blazen.

Verder wil ik er geen woorden aan vuil maken, deze vier delen van A Love Supreme is puur genieten. Kunst!

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Vaker gehoord, maar ook niet per sé een album dat heel vaak op zet. Er is mijns inziens maar één manier waarop je deze plaat kan beluisteren en dat is volledig geconcentreerd, op rust en als één geheel. Losse tracks hier van luisteren werkt gewoon niet, want dan mis je zoveel op de sfeersetting. Tamelijk geniaal stukje jazz is dit toch wel.

Geschreven in de album top 100 van...:

Als je je in jazz gaat verdiepen kom je vaak al snel deze plaat tegen, die verre van een goede instapper voor het genre is. De rijpingstijd van A Love Supreme was daarom erg lang, maar gaandeweg kon ik er niet onderuit. Wat een meesterlijke plaat. Wat ik heel fijn vind aan A Love Supreme is de compactheid (met een spelduur die korter is dan menig ander Coltrane-nummer), de mate van structuur (grotendeels gecomponeerd i.p.v. improvisatie) en natuurlijk McCoy Tyner. Ik vind de piano binnen de jazz vaak het fijnst om naar te luisteren als dragend instrument, en bij Coltrane staat die bepaald niet op de achtergrond. Gecombineerd dit met de geweldenaar Coltrane pakt dit goddelijk uit en dat was dan ook precies de bedoeling van deze plaat. Monument!