John Coltrane - A Love Supreme (1965)

Toch heel wat meer hoor.

If you say so - misschien had ik moeten zeggen: "is in beginsel rond een viertal accoorden opgebouwd"- dit is wat ik vond op een saxofonisten site; tel maar:

I think Psalm is in C minor (D minor) and Resolution is in Eb minor (F minor for tenor sax)
(ik neem aan dat je de begrippen wel kent )

try

Ebm7 . . . / . . . . / . . B7 . / . . . . /

F7#9 . . . /Bb7b13 . . . /Ebm7 . . . / . . . . /

Ebm7 . . . / . . . . / . . B7 . . / . . . . /

F7#9 . . . / . . . . /Bb7b13 . . . / . . . . /

Ebm . . . / . . . . / . . B7 . / . . . . /

F7#9 . . . / . . Bb7b13 . /Ebm . . . /(Bb7b13 . . . )//

Nja, het is bij jazz altijd lastig. Vaak is er een vast trappenschema maar zitten er veel toevoegingen bij. Tel je dat dan als 1 akkoord of meerdere? Ik zie het wel als meerdere akkoorden omdat het wel iets heel anders toevoegt vaak en het een heel verschil kan maken. Soms klinkt iets ook alleen met bepaalde toevoegingen.

De clou van modal jazz is dat musici vaak door de 'band leader' (bijv Miles) een aantal accoorden kregen aangereikt, met een bepaalde opzet (modus) die hij in zijn hoofd had, waarop werd gevarieerd en dan onstond ahw de compositie. Bij MIles zie je op de "Complete .... " in verschilende takes hoe soms heel andere nummers ontstonden. So What is imo ook een nummer met een 'vrij simpele' structuur - al zij gezegd dat ik me nooit aan het spelen van modal jazz heb gewaagd.

Overigens had ik die opmerking uit de standaardliteratuur over Coltrane, ben even kwijt waarvandaan (wellicht de Rough Guide to Jazz)

Heb je helemaal gelijk in!

Nou dan kun je je lol op. In 1973 kwam het 4 lp's lange 'Live In Japan' uit. In 1991 integraal en opgepoetst heruitgebracht in cdboxje. Toen ik die concerten beluisterde begreep ik voor het eerst dat muziek geen grenzen kent en meer kan zijn dan de simpele som van musicerende bandleden. Geen idee of het nog te bestellen valt. Free jazz in optima forma. Ik steeg op.

Klopt, dat telt als meerdere akkoorden. Al is het vaak wel een kwestie van één vinger erbij zetten (van Em naar Em7 bijv.).

Nja, je kan het zo gek maken als je wilt. De 7 is nog redelijk vaak in te zetten. Maar vaak zitten er nog meer toevoegingen bij (in jazz) en staat dat niet vast in het schema maar word het ter plekke toegevoegd als iemand ziet dat er bijv. een vijfde trap gespeeld word. Bijna niemand houd bij jazzstandards het schema aan dat ze lezen.

Dit album wordt momenteel onder de loep genomen in het topic 1001 albums.

Geen nieuwe kennismaking voor mij maar wel een goede gelegenheid om me hier eens verder in te verdiepen.

Prachtig!
Tijdloos album dat me elke keer weer laat wegdromen..

Niet vertrouwd met de "theoretische kant van jazz"
Wél vertrouwd met de schoonheid ervan, en dit is daar een overtreffende trap in!

A love Supreme staat te boeken als de grootste klassieker van John Coltrane. Niet geheel onterecht denk ik vervolgens. Coltrane laat hier heel veel moois horen. Hij staat hier dan ook nog met een been in de modal jazz en met het andere been in de free-jazz. Erg onstuimig, maar zoals het zo kenmerkend is bij deze jazzlegende, erg emotioneel. Er zijn albums van de beste man die ik hoger aansla, maar dit is absoluut een van de betere albums van Coltrane.

Hier krijg ik nou de kriebels van. Erg nerveus getjingeltjangel vind ik dit.
Ik geloof best dat het een klassieker is, maar dit is niet mijn soort jazz.

Het laatste nummer vond ik het mooist, omdat die het rustigst is. Maar meer dan de helft kan ik hier niet voor geven, helaas.

Hier ben ik het mee eens. Ik word er te vaak te nerveus van. Not my cup of tea.

Tsja, ik kan me er wel wat bij voorstellen, maar ik ben het absoluut met jullie oneens. Heel ontoegankelijk is dit album eigenlijk niet. Op de platen hierna zie je dat Coltrane heel wat meer dissonantie opzoekt. Als je je mee laat voeren op de trip die dit album biedt, dan is dit een van de meest diepgravende Coltrane-albums.

Ja maar, nu ga ik toch een dooddoener gebruiken: je kan het in feite niet met ons oneens zijn. Als je er (te vaak) nerveus van wordt, dan is dat een feit. Wel kan je natuurlijk aangeven om je meer mee te laten voeren op deze 'trip'. Ik heb het twee keer geprobeerd, maar dat lukt me echt niet.

Overigens vind ik ander werk van Coltrane wel erg goed, zoals My Favorite Things, Olé Coltrane & Crescent.

Twee keer proberen is wel erg weinig. Zeker als je aangeeft ander werk van Coltrane wel te kunnen lijden. Dat je het niet ziet zitten in Ascension of Meditations, kan ik begrijpen. Dat is echt een andere tak van sport. Maar Love Supreme is ondanks het woelige karakter in de kern toch nog een vrij klassieke jazzplaat. Maar goed, een ieder beleeft het weer anders.

Ik kan West wel volgen hier. Het moet je maar net liggen, en dat kan je volgens mij best na 2 luisterbeurten al doorhebben.

Ik vind het een heerlijke plaat, maar tegelijkertijd is het voor mij genoeg modal jazz en heb ik geen behoefte om eerdere albums van Coltrane op te zoeken.

Live zijn alle vormen van Jazz harstikke leuk; om thuis op te zetten kies ik voor free-jazz als Ascension.

Het is niet zo zeer een dooddoener als gewoon heel kinderachtig van je, dat je mijn bericht nu draait in een persoonlijke aanval. Ik ben het niet met jullie eens dat dit album. "erg nerveus getjingeltjangel" is. In de zin daarna geef ik ter adstructie aan dat de volgende albums dissonanter zijn. Dat gaat puur over de muziek! Ik begon mijn bericht nota bene met aan te geven dat ik me er wel wat bij voor kan stellen(In context: dat ik me wat erbij voor kan stellen dat dit te nerveus voor je is).

Het interesseert me verder helemaal niet of je het uiteindelijk wel of niet mooi vind(lees: hoe veel sterretjes je uiteindelijk geeft), al kan ik je adviseren dat latere Coltrane op veel mensen nog wel eens in moet zinken. Ik vond dit gelijk de eerste keer helemaal geweldig.

Relax zeg! Kinderachtig, persoonlijke aanval... Niet gelijk zulke grote woorden gebruiken.

Je volgt mijn redenering niet. Ik stel dat als mensen aangeven nerveus te worden van bepaalde muziek, je het daarmee niet oneens kan zijn. Want dat is voor die mensen zo, dat is een feit voor hen.
Dat jijzelf en anderen juist niet nerveus hiervan worden en het (erg) waarderen dat is alleen maar mooi. Geniet ervan.

Sorry west, maar ik heb nooit gezegd dat jullie dit geen nerveuze muziek mochten vinden, dat maak jij ervan! Ik heb enkel bepleit dat ik dit zeker geen zenuwachtige muziek vind. Jij legt mij woorden in de mond en dat blijf ik zeer kinderachtig vinden. Ik snap jouw redenatie volkomen, maar het is totaal niet van toepassing op mijn originele bericht.

Ik zal nu maar niet over jouw username beginnen, anders word je nog echt boos op me...

Weet je wat een groot woord is? Elektriciteitsproductiemaatschappij.

Maar nog niet zo groot als:
hippopotomonstrosesquippedaliofobie

Wat ironisch genoeg de angst voor lange woorden is

Dit is een groeier gebleken, verhoogd met 1* !

Herkenbaar, inmiddels 2 volle punten gegroeid bij mij.

Binnenkort post ik een veel zinniger bericht, beloofd.
Maar ben deze momenteel aan het beluisteren en ik moet even kwijt dat ik spontaan kriebeltjes in de buik krijg. Wat een weergaloos meesterwerk. Blaast me iedere keer opnieuw compleet van mijn sokken. Veel mooier kan muziek voor mij niet worden.

Waar velen deze toch zien als het meesterwerk van John Coltrane, heb ik zelf meer met Blue Train. Niet dat ik niet kan genieten van A Love Supreme, in tegendeel zelfs. Een echte verklaring heb ik echter niet voor de voorkeur

Swingend album, jammer alleen de solo's verstoren mijn luisterervaring en de flow.

Mijn leven staat in het teken van de wereldvlucht. Mensenschuw ben ik voor alle duidelijkheid niet, evenmin sluit ik me af voor gebeurtenissen op onze kwetsbare blauwe oase. Schertsend omschrijf ik mezelf wel eens als een maatschappelijk betrokken monnik. Mijn vlucht voltrekt zich dus geestelijk, terwijl mijn ankerplaats zich in het zinnelijke verbeeldt.

Als een junk struin ik de aarde af, op zoek naar momenten van genade. Schuw als ze zijn verdragen ze moeilijk het daglicht. Hun territorium lijkt ook steeds ontoegankelijker, onherbergzamer, te worden. Of besluipt de afgestomptheid ook mij hedendagen, is deze bijeengeveegde hoop verwarring alles wat overblijft van mijn getormenteerde schouders?

Boven alles, liever dan wat dan ook, wil ik volledig samenvallen met mezelf. Compromisloos mezelf vereeuwigd zien in het nu. Zodat de stroper in me zichzelf verstrikt ziet en aan het struikelwoud kenbaar maakt klaar te zijn voor iets groters. De eeuwige catharsis die onophoudelijk mijn ziel loutert en zonder enige terughoudendheid de blik van de ander ondergaat.

Deze, door spirituele fundamenten ondersteunde, drang bepaalt mijn hele leven. Fundamenten die misschien bij eenieder bebouwing behoeven. Nu God dood blijkt te zijn en de kerken hun aantrekkingskracht verliezen rest ons een gapend gat dat dient gevuld. We weten echter niet langer hoe een put te dichten. Er is ook de angst beschimpt te worden, zoals ik op het moment van schrijven ervaar.

Ooit hoorde ik een anekdote over John Coltrane. Een interviewer had een afspraak met de grootmeester, bij het benaderen van de hoteldeur hoorde hij iemand saxofoon spelen. Het waren de eenvoudigste wijsjes denkbaar. De basis van de basis. Groot was de verbazing toen het Coltrane bleek te zijn die als een kind omzichtig noot voor noot speelde.

“Kom later even terug, ik ben aan het repeteren” - vol ongeloof ging de interviewer weg. Zijn ongeloof nam enkel toe wanneer hij enkele uren later terugkwam. Coltrane was namelijk nog steeds dezelfde noten aan het spelen. Ik wil geloven dat deze anekdote waar is. Er spreekt zo’n totale overgave voor de essentie uit dat ik wel moet overstag gaan.

John Coltrane’s magnum opus is mijn houvast in bange dagen. Mijn immer opwekbare genade. Tweeëndertig minuten en zevenenveertig seconden lang vergeet ik een cynische klootzak te zijn, stel ik me heel even open voor de ander en vind in mezelf iets terug wat ik graag altijd zou behouden: A Love Supreme, A Love Supreme, A Love Supreme, …