Transatlantic - Kaleidoscope (2014)

Hmmm... Ik wil dit jaar ook nog naar Yes in 013. Zou dat nu echt zo rollaterig zijn ?
On Topic: ik vind de uitvoering van 'And You And I' zeer zeker goed gedaan. Doet me ook teruggrijpen naar Yessongs ( Gruwelijk goed live album uit 1973 ). Tsjonge, dat is 40 jaar geleden... . Inderdaad, de pensioensgerechtigde leeftijd bereikt..

Na een paar luisterbeurten kan ik zeggen: Erg goed! De relatief korte nummers zijn inmiddels enigszins doorgedrongen.

Beyond the Sun vind ik daarvan erg tegenvallen... nogal een saai nummer naar mijn mening, waarvan ik betwijfel of ik daar ooit iets mee zal kunnen. Shine vind ik een heerlijk rustig nummertje en Black As The Sky klinkt lekker heerlijk vlot en energiek.

De twee epics hebben logischerwijs iets langer nodig om door te dringen, maar klinken na een paar luisterbeurten dus al erg goed bij mij in de oren.

Om dit album een cijfer te geven moet ik het toch even wat vaker beluisteren.. ik denk dat ik dan op 4 à 4,5 ster zal uitkomen.

Ik heb overigens de 2-cd versie gekocht, waar de bonusdisk met covers bij zit. Hier heb ik mij tot op heden nog niet aan gewaagd.

Na een tig aantal luisterbeurten ben ik overtuigd geraakt van dit album.

Het is erg afwisselend, en de refreinen blijven hangen, vooral het refrein van into the blue.

Vernieuwend is het niet maar dat hoeft voor mij ook niet.
Ik vind dit persoonlijk het beste album wat ze gemaakt hebben, wat minder druk en minder ingewikkeld, ik geef dit album 5 sterren omdat dit nu een album is wat ik altijd kan opzetten.

Bam! en daar is ie dan. Wederom een topalbum. Het heeft iets langer geduurd dan normaal bij deze gasten, maar ook deze keer is Transatlantic er weer in geslaagd om een fenomenaal album te produceren. Natuurlijk wordt er weer weergaloos gemusiceerd, maar ook de emotie knalt je huiskamer weer door. Het slotnummer kent zijn gelijke niet en vanaf 'Desolation Days' staat het kippenvel metersdik op mijn armen om pas na afloop van de plaat weer te verdwijnen. Man, wat heb ik zin in 14 maart in 013.

Mijn recensie voor iO Pages

(Vette Krent)

Niemand had vijf jaar geleden zien aankomen dat het intussen legendarische Transatlantic plots een lied van 78 minuten op de wereld zou loslaten: The Whirlwind. Nu valt mij de eer te beurt om opvolger Kaleidoscope te bespreken. Mag ik alvast het predicaat “Vette Krent” bovenhalen? Met een structuur die neigt naar die van Bridge Across Forever, wordt Kaleidoscope geboekstaafd door twee grootheden van 25 en 31 minuten respectievelijk. Daartussen vind je de drie kortere nummers, waarvan Shine je de mogelijkheid geeft even uit te blazen, Black As The Sky alle remmen losgooit en Beyond The Sun fungeert als een rustige en instrumentaal sterk uitgeklede intro voor de titeltrack. Eerlijk en ingetogen, wars van alle pompeusheid.

Opener Into The Blue kent een typische Transatlantic-ouverture, met strijkers zoals bij Duel With The Devil. Sommige stukken zijn echter bijzonder duister, met name wat na die strijkers en de obligate bombast volgt. Donkere riffs, een zware beat, gedreven door sterk pulserende baslijnen van Pete Trewavas en zelfs dubbele basdrums van Mike Portnoy. Roine’s gitaren en Neal’s toetsen verleiden je voortdurend met doordachte, stuwende, maar evenzeer melancholische en rustige momenten. “Kleurrijk” is nog de beste omschrijving. Neal en Roine zijn bovendien erg goed bij stem. Een vijfdelig openingslied, waarbij Daniel Gildenlöw na een goed kwartier één van de meest aangrijpende momenten van de plaat voor zijn rekening neemt: zijn zangstem en -melodieën vallen onder de noemer “hemels”. Over de titeltrack kan ik een aparte recensie schrijven: er gebeurt te veel om hier te vermelden, maar ik kan de lezer toevertrouwen dat we de groep bij aanvang dan weer op z’n vrolijkst horen.

Transatlantic heeft zich met Kaleidoscope echt een eigen identiteit aangemeten. Invloeden van andere (pioniers)groepen vind je altijd, maar wat hier wordt gepresteerd, is een resultaat om trots op te zijn. De zangharmonieën klinken fantastisch, het spelplezier barst doorheen de koptelefoon en de composities zijn clever en niet eens te lang. Black as the Sky heeft een heerlijk ingewikkeld “Is It Really Happening?”-momentje, de vier heren zingen samen én apart en die drive… Daar kan je onmogelijk op blijven stilstaan – wat een feest!

Hoewel Kaleidoscope misschien eenvoudiger te behappen is dan z’n voorganger, heb ik er goed aan gedaan om de plaat anderhalve maand te laten bezinken. Het is een cliché, maar zo lonend. Wie Bridge Across Forever en SMPT:e hoog heeft zitten, kan Kaleidoscope blind aanschaffen. De wervelwindfanaat zoals ikzelf in feite ook.

Ik ben er ook bij 14 maart! Het album krijgt van mij tot nu toe nog 4 sterren, maar denk dat ie nog wel een halfje gaat groeien. Echter niet zo sterk als The Whirlwind, maar dat was me dan ook een weergaloos conceptalbum van hab' ich dich dort (zie ook mijn top 10)!

Gisteravond gezien in 013. Fantastisch concert! (meer dan 2,5 uur) met als toetje onder andere Sylvia van Focus met de enige echte Thijs van Leer. Voor wat betreft dit album ben ik van mening dat de heren weer een puik stukje werk hebben afgeleverd. Voor nu 4 ****

Diegene die vanavond nog naar 013 gaan: HAVE FUN!

Bedankt H. Dat was weer legendarisch!!

Ik kom net terug uit Tilburg. Deze avond duurde het 3.5 uur. Waanzinnig, fantastisch. Ze hadden ook soms wat technische problemen, maar wat een beheersing van de instrumenten. Muzikanten met lol, met charisma, met liefde voor de symfonische muziek, uitzinnig publiek.

En wat fijn dat Portnoy hier zo zichzelf kan zijn. Zijn beleving met muziek wordt, mijns inziens, zeer gemist bij Dream Theater...

Net weer wakker nadat ik zo'n zes uur geleden mijn bed in rolde nog nagenietend van 3,5 uur topmuziek. Thnx kids. Maar toch niet moe. Zit volgens mij nog vol adrenaline van gisteravond. Wat een energie, wat een kwaliteit. Was eigenlijk het meest onder de indruk van de relaxte sfeer. Het was zeker niet foutloos. Maar ze stuurden zich zo professioneel door die zaken heen. En met zoveel passie. Het zijn geen techneuten die zichzelf zielloos voor de zoveelste avond door hetzelfde materiaal sturen. De passie spat van het podium af. Of in gedrag (portnoy en morse) of in de muziek (stolt en morse). Tuurlijk, voor sommigen zal de religieuze overtuiging die Morse ook op dit podium uitdraagt niet helemaal hun kopje thee zijn. Maar het komt uit zijn hart en dat is volgens mij waar (zelfs heel ingewikkelde symfonische) muziek over gaat. Zelfs nummers als Shine en Beyond the sun, die ik op cd maar zozo vond, raakten me live. Alles bij elkaar een heel knappe prestatie. Zeker omdat je aan het publiek steeds weer die buzz van verwachting voelt. Veel meer dan bij welk ander concert dan ook. En dan moet je wel heel veel kwaliteit hebben om dat elke keer weer waar te maken. Groot compliment als laatste voor de bijdrage van Ted Leonard. Dan moet je wat kunnen, om in deze Mystery train te stappen. Maar toch hoop ik volgende keer weer Daniël Gildenlöw te zien. Sterker nog, ik hoop dat de heren hem bij het volgende album als officieel vijfde lid laten meeschrijven. Ik denk dat na vier albums met Transatlantic muziek, het goed is als er een nieuwe impuls komt met een vijfde schrijver en zanger. Om de muziek fris te houden voor het volgende concert (van 4 uur dan maar?).

Het was inderdaad weergaloos. Prima dag gehad gisteren; Roine Stolt ontmoet (Mume fotoboek) en het beste concert van 2014 gezien.

Bedankt heren, voor een topavond.

Met de ervaring van het concert van vorige week nog in het achterhoofd gisteravond deze cd nog eens beluisterd. Ik moet zeggen deze cd is voor mij van het niveau opzetten betekent afluisteren. Bij deze nog de dankzegging van onze labrador-retriever aan de mannen. Vindt ie altijd lekker als het baasje zijn hoofdtelefoon opzet en dan pas de riem aandoet. Hij weet inmiddels dat dit betekent dat we voor een uitgebreide wandeling naar buiten gaan dan.
Verrassend veelzijdige cd waarbij ook meer toegankelijke composisites (shine) niet worden geschuwd. De individuele kwaliteiten van de muzikanten staan op hoog niveau. Een ieder krijgt zijn " zendtijd" zonder dat dit leidt tot ego tripperij. Vooral de composities van Into the blue en Kaleidoscope zijn doordacht en bevatten steeds weer verrassende wendingen.
Kortom Transatlantic weet voor mij van een wandelingetje met de hond een waar feestje te maken. Nu nog even nadenken waar ik de hond vanavond weer blij mee ga maken . Suggesties iemand?

Misschien de re release van Close to the edge, ook een hele kluif.

"H." Boft je hond even, met een wandeling van 75 minuten

Yep! Kwispel kwispel. geen klachten van die zijde

Dit album kan mij nog steeds niet overtuigen. Het is tot nu toe de minste van de band imo.

Into the blue wordt verknald door de bijdrage van Gildenlow. Waarom die erbij gehaald moest worden is mij een raadsel. Hetgene wat wel goed klinkt is al eerder veel beter gedaan.

Dit geld ook voor Shine, Black as the sky en Beyond the sun. Kaleidoscope heeft een vreselijk fade-out einde. Dus tot zover zet ik de andere drie veel liever op.

Maar misschien moet het kwartje nog vallen.

Ik vind dat net een heel mooi stukje uit dat nummer. Ik ben ook wel een grote fan van Gildenlow, hij mocht van mij nog een pak meer vocale inbreng krijgen. Voor de rest weer een dijk van een album dat meedingt naar Album van het jaar.

Ik was al geen fan van Gildenlow (smaken verschillen gelukkig) dus kon hij sowieso al geen goed doen maar goed ik heb het een kans gegeven maar sorry...hij voegt niks toe. Integendeel....

Dit jaar zouden de heren met een nieuwe plaat komen naar ik begreep. Wie weet net zo groots als het machtige The Whirlwind. Deze heb ik altijd wat slapjes gevonden in navolging daarvan, maar nu ik Into the Blue nog eens luister komt die best aardig binnen eigenlijk.

Als ik het bericht moet geloven word het een bijzonder ding met 2 cd's met dezelfde nummers maar toch anders. Interesse is in ieder geval gewekt.
Progwereld

Erg fijne plaat, wauw!
De opener vind ik geweldig, heel sterke opbouw, consistent, met een hoogtepunt wanneer Gildenlow zijn momentje krijgt. Kippenvel.
En wat heeft Black AS The Sky een enorm fijne drive! Als ik die hoor, heb ik direct een grote grijns op mijn gezicht en begin ik spontaan mee te stuiteren
De titeltrack heeft het meeste tijd nodig, die schiet me erg veel kanten op, eerlijk gezegd. Maar met wat rijpen komt die denk ik ook steeds beter tot zijn recht.