Radiohead - OK Computer (1997)

ja sorry maar dit album boeit me totaal niet,ik snap niet helemaal waarom deze op 1 staat,ik heb echt zo iets van "Hebben ze de muziek industrie verbeterd met dit ofzo?" jeetje unbelievable.
Er zijn toch bands die toch veel betere muziek hebben gemaakt
die ook een toegevoegde waarde hebben gehad en inspiratie
hebben gegeven voor de toekomstige muziek van nu ik noem een The Beatles,Genesis,The Who. wat is dit dan?.

Hoe vaak heb je het beluisterd, want ik had precies dit bij de eerste luisterbeurt.

Idem dito hier.

Volgens mij heeft Radiohead zo'n beetje alle bands sinds 2000 geïnspireerd. Bovendien is "veel betere muziek" nog steeds een subjectief begrip.

Ik vindt zeg maar 'In Rainbows' een veel intressanter album,
ik heb 'Ok Computer' nu nogmaals beluistert,en vindt 'Let Down' & 'No Suprises' de 2 beste nummers,voor de rest vindt ik het niet bijzonder.

Het kan natuurlijk écht je album niet zijn, heb ik gekgenoeg ook weleens met albums die erg hoog in de top 250 staan, maar ik vond dit album (en de band) in het begin ook tamelijk niks. Toen heb ik het toch maar zonder er verder bij na te denken een paar keer per week van voren naar achteren geluisterd en opeens viel het kwartje sindsdien kan ik ieder nummer met veel plezier beluisteren.

Bizar is dat zeg. Al vanaf de eerste keer dat ik dit luisterde (stuk of 3 jaar terug denk ik) was dit een hakmes door m'n hart. Wel een mooie trouwens, maar oh wat raakt dit album me toch keihard.

Ja, klopt. Ben serieus 2 maanden terug verslaafd aan dit album geweest. Het sloeg in als een mokerslag bij mij.

Oke 1puntje omhoog dan, 'The Tourist' vind ik ook een goed nummer.

voorlopig nog niet mijn ding, maar wie weet pakt het me nog!

Ja vaker luisteren!

Uiteindelijk geef ik deze CD een 3,5.Maar zeker ook niet meer
simpelweg omdat ie niet meer dan dat waard is,de nummers hebben
een houdbaarheids datum.

Die plaat kon gisteren pas uit gekomen zijn. Nog altijd zeer fris en overtuigenen doet ze als de beste.

Die mening deel ik absoluut niet met je, als er een album wél tijdloos is dan is het deze wel. Wat je wil zeggen is dat je het een album vind die voor zijn periode goed was maar naarmate de jaren verstrijken gedateerd aandoet of...?

Mooi dat dit album nog zo de gemoederen bezig houdt na 13 jaar. Ik moest ook even wennen in het begin, maar kan hem nog steeds heeeeeel goed verdragen. Op de koptelefoon, van begin tot eind, als een verhaal, de zanglijnen, de bleepjes... aaargh, wat mooi....

Ik blijf het album minder vinden dan al het andere werk van Radiohead, met uitzondering van de eerste, ik zet het album over een maand wel weer een keer op, en kijken of mijn mening veranderd, in de tussentijd blijft ik wel luisteren naar In Rainbows

Moest erg wennen aan de sound van de band...Maar begin het toch wel ok te vinden...Jullie hebben gelijk! Blijven luisteren!

Begin je de computer OK te vinden?

De eerste tonen van Airbag beloofden veel goeds.
Gelijk moest ik aan Creep denken.
Waar mee ik ooit overdonderd werd.
The Bends vanwege het hoge fraaie single gehalte altijd gezien als ultieme verzamelaar.
Benieuwd waar ze vervolgens mee kwamen.
Al halverwege Airbag vervlakte mijn aandacht.
De kracht in de zang was verdwenen.
Gekozen werd voor een dromerig geluid.
Iets waar tijdsgenoten Smashing Pumpkins beter in slaagden.
Gelukkig bleef het geweldige gitaarspel van Jonny Greenwood wel aanwezig.
Hij is het die Paranoid Android draagt.
Helaas zal zijn rol vervolgens steeds meer ondergeschikt raken aan die van Thom Yorke.
Latere albums boeiden nog met vlagen.
Alsof een sterspeler prominent het gehele seizoen op de bank mag vertoeven.
Nooit begrepen waarom Paranoid Android zo uitgerekt werd.
Voor mij blijven het teveel probeerseltjes die in een nummer gepropt worden.
Logica is voor mij helemaal afwezig.
Ook het nut van die irritante geluiden begrijp ik niet.
Vervolgens in Subterranean Homesick Alien een redelijk geslaagd slaapliedje.
Met duidelijke U2 invloeden.
Al doen die dat op Achtung Baby beter.
Exit Music (For A Film) blijft ook maar niet hangen.
Zal wel komen omdat ik in een bioscoop de aftiteling ook niet afkijk.
Het gitaartje is weer aanwezig in Let Down.
Voor mij een van de hoogtepunten.
Vanwege de hoop en levenslust die het uitstraalt.
Karma Police is ook vrij sterk.
Al zijn de effecten voor mij de grote stoorzender.
Fitter Happier is overbodig.
Totaal nutteloos.
Het Beatles achtige intro van Electioneering schud mij langzaam wakker.
Enigszins slaapwandelend open ik mijn ogen.
Maar die vallen net zo snel weer dicht bij Climbing Up The Walls.
Tom Yorke doet Portishead na bij de Soundmixshow van Hennie Huisman.
Gelukkig zijn daar nog No Surprises en Lucky.
No Surprises is natuurlijk ook een lullaby.
Maar dan wel eentje die de nachtmerries weg neemt.
Zoen van je vertrouwde moeder voor het slapen gaan.
Glaasje water op het nachtkastje.
Lamp op de overloop die aan mag blijven.
Waardoor je gemakkelijk de weg naar het toilet kunt vinden.
Vredige jeugdherinneringen.
De opbouw van Lucky is erg mooi.
Ik krijg er beelden bij van een geest van een overledene.
Het lichaam verlatend.
Boven het sterfbed terugkijkend op een geslaagd leven.
Zou passend zijn op een album als The Dark Side Of The Moon van Pink Floyd.
Afsluiter The Tourist is een vette knipoog naar Suede.
Al is het stemgeluid van Brett Anderson een stuk passender.
Yorke slaagt hier met een ruime voldoende.

Mooie review, ook al ben ik het er totaal niet mee eens

hmm, het raakt me denk ik gewoon niet.
heel zeikerig en te weinig dynamiek

Ik kwam een mooie analyse tegen van Paranoid Android. Als je daarin weinig dynamiek hoort, heb je niet goed geluisterd. Een deel daarvan wil ik jullie niet onthouden. Erg leuk om te lezen, ook als je al 13,5 jaar naar dat nummer luistert. De blog van Pim van de Werken is sowieso zeer de moeite waard.

---

"Binnen de popmuziek (en zeker voor een hit) een nogal atypische structuur. Geïnspireerd door het Beatles-liedje Happiness Is A Warm Gun (Youtube), dat ook bestaat uit drie verschillende aan elkaar geplakte liedjes/gedeeltelijke liedjes. Verschillende bandleden schreven verschillende stukken die later aan elkaar geplakt werden. Kan soms toch handig zijn, zo'n democratische band. Binnen de context van Ok Computer is Paranoid Android een rare eend in de bijt. 9 van de 12 nummers hebben een conventionele songstructuur.

In live uitvoeringen uit 1996 kwam er na deel drie een deel vier met een hammondorgel-progrock-solo. Op zich een prima en aardig catchy deel. In de uiteindelijke versie is er een verstandig stuk 'kill your darlings' toegepast. Door aan het einde terug te gaan naar deel 2 wordt het nummer veel meer een geheel. Er doen geruchten de rondte dat het nummer tijdens een serie voorprogramma's van (jawel!) Alanis Morisette werd opgerekt tot 11 minuten. Bewijsmateriaal daarvoor heb ik niet kunnen vinden.

Details: (tijdcodes uit Spotify)
0:00 Sfeervol, mellow begin met drums, percussie links en rechts en akoestische gitaar.
0:09 Elektrische gitaar begint esoterisch mee te kabbelen.
0:27 De elektrische gitaar speelt nog het zelfde loopje, maar de oversturing en het volume worden subtiel opgevoerd om de spanning op de bouwen.
0:47 Refrein: bas en elektrische gitaar 2 vallen in.
0:52 Robot-stem praat op de achtergrond. Het nummer is tenslotte vernoemd naar Marvin the Paranoid Android, de depressieve robot uit The Hitchhikers Guide To The Galaxy (de boeken zijn hilarisch, de film is ruk). Er zijn slechtere nummers aan Marvin opgedragen.
1:10 De gitaren spelen geen hele akkoorden, maar laten ruimte open voor elkaar. Daardoor spelen gitaren en bas samen soms jazz-achtige akkoorden die je er als pop-gitarist niet snel bij zou halen. Een diepte-analyse van de gebruikte akkoorden vind je hier.
1:58 Begin deel 2. De riff zet (in een andere toonsoort) gelijk een andere sfeer neer. Minder mellow, meer onrustig en onheilspellend.
2:10 Riff 2: exotische maatsoort-alert! 7/4 om precies te zijn. Zorgt voor nog meer onrust. De rest van het nummer is overigens gewoon in vierkwartsmaat.
2:20 Met kleine geluidjes en partijtjes wordt nog meer onrust gezaaid.
2:42 Daar zijn de lompe gitaren.
3:17 Een solo over een exotische maatsoort in een exotische toonsoort creëert een onrustige onheilspellende climax.
3:34 Na alle onrust is dit het grootste contrast denkbaar. Tempo en toonsoort veranderen. Dit is de uitzondering die de regel bevestigd dat je binnen een liedje niet teveel dingen tegelijk moet veranderen omdat de luisteraar dan zijn houvast verliest. De religieus-aandoende sfeer geeft houvast na de chaos, een gevoel van thuiskomen.
5:05 Per rondje een stem erbij. We bouwen weer op naar een climax.
5:37 Die komt er in de vorm van een reprise van deel 2.
5:48 Het geluid van de gitaar-solo is het resultaat van re-amping. Na het opnemen is de partij door een filter-effect verder vervormd. Erg leuk om te doen, alhoewel het wel vogels aan schijnt te trekken.

Wat maakt dit een hit?
De ontzettend goed uitgevoerde spanningsboog van het liedje. Bij een conventionele pop-structuur maak je gebruik van de bijpassende spanningsboog die -mits het liedje goed in elkaar zit- altijd werkt. Door een andere vorm te kiezen maak je het jezelf niet makkelijk. Maar als je de bovenste twintig liedjes van de top 2000 bekijkt worden deze inspanningen opvallend vaak beloond met eeuwigheidswaarde. Blijkbaar kun je in zes minuten iets anders of iets meer blijvend losmaken dan in drie minuten. Grappig detail: de reden dat drie minuten nu gezien wordt als de ideale lengte voor een pop-single is omdat dit ooit de maximum-lengte van een 78-toeren plaatje was.

Als je de top 2000 als een luister-onderzoek interpreteert is het verbazingwekkend dat bijna elk radiostation je keihard uitlacht als je met een single van zes minuten aan komt zetten. En dan hebben we het nog niet eens over de reacties van collega-muzikanten en pers. Met de zelfde overtuiging en bekrompenheid waarmee de paus roept dat je geen condoom mag gebruiken roepen journalisten en muzikanten dat liedjes boven de vijf minuten pretentieus geneuzel zijn.

Opzouten met die 'doe maar normaal dan doe je al gek genoeg'-mentaliteit. Waarom zou je jezelf beperken tot drie minuten instant gratification?

Smaakt dit naar meer? Lees dan Radiohead - Welcome to the Machine: Ok Computer and the Death of the Classic Album van Tim Footman. Het beste en meest vermakelijke boek dat ik gelezen heb over het maken van een album."

---

(voor de linkjes en structuur van het nummer moet je maar even op het originele bericht kijken: Wat maakt dit een hit? (3) Radiohead – Paranoid Android » Pim van de Werken - pimvandewerken.nl)

Heb net het nummer nog een keer beluisterd met de beschrijving erbij. Heerlijk om zo'n geniaal nummer op een dergelijke manier te herbeleven. Als dit geen dynamiek is dan weet ik het ook niet meer.
Een van de mooiste tracks ooit gemaakt!

ja, zo kan je elk nummer wel dynamisch maken.
en nou vind ik paranoid android nog wel een aardig nummer, evenals karma police maar het album in het geheel komt mij toch wat vlak over, een ander ultradynamisch .

Nee hoor. Paranoid Android bevat gewoon ladingen dynamiek. Wat niet wil zeggen dat je het meteen mooi moet vinden (is ook niet mijn favoriete nummer van Radiohead) maar dat er geen dynamiek in dit nummer/album zou zitten is onzin.

vreemd, ik vind paranoid android een van de minste radiohead nummers uit hun collectie

ik luisterde daarnet naar een paar nummers en ik vond er eigenlijk niks aan
Deep purple is en blijft het best

Ja inderdaad. En hoe kan je Radiohead nou met Deep Purple vergelijken?

Doet hij niet, hij zegt gewoon wat zijn lievelingsband is. maargoed, na een paar nummers te beluisteren een stem uitbrengen is natuurlijk onzin, dit album moet je echt even goed in je oren knopen voordat je 'm écht zal waarderen. Mijn 5 heeft er ook minstens een jaar over gedaan om de top van "OK Computer Mountain" te bereiken .

Bij mij slechts één maand.